Een hamsterrace voor doughnuts en auteurs

In het halfdonker van de tunnel doemt een verfomfaaide vrouw op. Even abrupt als ze van achter een hoek verschijnt, blijft ze staan en roept tegen niemand in het bijzonder: 'Dit is niet mogelijk' Ze wankelt, en met een hand zoekt ze steun tegen een betonnen pilaar....

Van onze verslaggever

Michel Maas

CHICAGO

De eerste dag van de ABA-convention, de Amerikaanse beurs voor uitgevers en boekhandelaren is voorbij. De lucht in de ondergrondse ingang van het McCormick-congrescentrum in Chicago is dik en lauw van de uitlaatgassen van de bussen die hier al een uur lang non-stop mensen ophalen zonder dat de massa wachtenden daardoor zichtbaar kleiner is geworden. Er zijn te weinig bussen, en de paar die er zijn, komen telkens vast te zitten in het verkeer dat hopeloos uitpuilt omdat nog eens een half miljoen mensen onderweg blijken te zijn naar het jaarlijkse Chicago Blues Festival, even verderop.

De schrijfster met de badge zakt op de grond en staart naar haar tenen. Ze had al een uur in de rij gestaan voor een taxi, en had toen gedacht dat ze misschien toch maar beter de bus kon nemen. Nu kan ze opnieuw een uur gaan staan, als ze pech heeft. Ze wil niet meer.

Waarvan de vrouw de auteur is, komt niemand meer te weten. Haar naam is van deze afstand niet te lezen. Ze kan haast iedereen zijn, al is ze vast te jong om Linda Ojeda (Menopause without medicine) te zijn, te treurig voor Suzanne E.Harrill (Empowering You to Love Yourself), en Jennifer (1996 Hooters Swimsuit Calendar) is ze al helemaal niet. Misschien Rosemarie Wells (Lassie come home). Of een schrijfster van èchte literatuur.

De ABA-convention, de Amerikaanse pendant van de Frankfurter Buchmesse, is dit jaar met 1800 deelnemers en een verwacht bezoekersaantal van 45 duizend mensen alweer groter dan ooit. Het is een show, waarin de uitgevers proberen indruk te maken op de tienduizenden boekhandelaren die hun boeken in hun winkels moeten gaan verkopen. En wat, afgezien van doedelzakken, jazzbands, badges, T-shirts, clowns, Beavis and Butthead, hapjes en wagonladingen folders, het meeste indruk maakt zijn de authors zelf.

Dat werkt zo in de boekhandels, die sinds enkele jaren in een hevige onderlinge concurrentie zijn verwikkeld om de meest populaire schrijvers in hún winkel hun boeken te laten signeren. Maar dat werkt net zo goed bij de boekhandelaren in persoon.

Daarom is in een van de congresgebouwen een zaal ter grootte van een veilinghal ingericht voor het signeren. Tegen de achterwand staat een batterij van dertig tafels waar in twee dagen tijd meer dan vierhonderd auteurs tienduizenden handtekeningen zullen zetten. Voor elke tafel is met kettingen een looppad afgezet, waarin de rijen de weg naar hun auteur kunnen afleggen. Twee dagen lang woedt hier een trage hamsterrace, met de tafels als finish.

Nooit worden de rijen leeg. Zodra er een begint te slinken duiken er altijd wel een stuk of tien, twintig gretige boekhandelaren in het gat om gauw een extra boek te scoren - het maakt kennelijk niet uit welk dat zal zijn. Hebben is hebben.

Achter de tafels zit een doorsnee van het aanbod in de gemiddelde Amerikaanse kwaliteitsboekhandel. Tv-man Larry King, popsterren (de B52's en David Byrne), politici (Newyorks ex-burgemeester Ed Koch, senator Paul Simon), kookboekschrijfster Donna Hamilton, ex-footballspeler Brian Holloway, een regiment auteurs van how-to-boeken (Interior Design for Idiots), mystery (Killer Pancakes), kalenders, strips, en de brieven die de vier aartsengelen schreven aan Sinda Jordan.

En daartussen de literatuur. Die is er ook op de ABA, en ook die krijgt lange rijen op de been, vooral Studs Terkel, de beroemdste schrijver van Chicago, of Fay Weldon, maar ook de (Britse) Bookerprize-winnaars Kazuo Ishiguro en Martin Amis.

De auteurs tekenen, tot het zweet op hun voorhoofd staat. Achter hun rug worden onderwijl de verse dozen boeken aangevoerd.

En voor hun neus staan de mensen in de rij. Zoals ze ook in de rij staan voor een doughnut en een large-beker decaf, zoals ze 's ochtends toen ze binnenkwamen in de rij stonden voor een badge, en zoals ze om klokslag zes terecht zullen komen in de ergste rij van allemaal.

Waar ook dan een auteur voor zit. Ze huilt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden