Een halfbakken dag

Tweede Kerstdag is in zoverre een boeiende dag dat de feestelijkheden dan bijna voorbij zijn. Het is een ideale dag om de auto te stofzuigen, op de radio Feyenoord tegen PSV te horen gelijkspelen en intussen een beetje aan James Brown te denken: dood....

Martin Bril

Nooit echt een fan van geweest.

Gek eigenlijk, want vooral het vroege werk van James Brown is schitterend, rauw, swingend en bij vlagen hartverscheurend. Maar James liet zich nooit als een zachtaardige man kennen, zoals Otis Redding, of Sam Cooke, en daar zal het mee te maken hebben. Of misschien had hij veel eerder dood moeten gaan.

Tweede Kerstdag is een goeie dag om wat te rommelen, oude kranten op te ruimen, te slapen, te strijken of gewoon niets te doen en maar wat rond te hangen tot het licht weer begint te vallen en de avond aanbreekt. Een blokje om met de hond, wat rondbladeren in de nieuwe vertaling van Oorlog en Vrede, mijmeren over het leven en een haas braden.

Glaasje wijn erbij.

De tijd gaat wel om.

Maar het is moeilijk, om niet te zeggen radeloosmakend ingewikkeld om nergens mee te bezig te zijn. Er is altijd wel een gedachte die je plaagt, een voornemen dat uitgevoerd moet worden, een klusje dat nog gedaan moet, een verhaal dat niet af is. Er is, met andere woorden, altijd meer, waar minder zou moeten zijn, en buiten valt miezerige regen. Het is geen sombere dag, maar gewoon een halfbakken dag. Als ik me niet verroer, gaat hij vanzelf om, maar dat is te weinig.

Er moet iets gebeuren.

Maar er gebeurt helemaal niets. Natuurlijk, er komt nieuws binnen, maar het raakt me niet. De verwarmingsbuizen tikken, een kind huilt op straat, beneden draait de wasmachine, een kaars walmt op de schoorsteenmantel, onder de kerstboom verzamelen zich de naalden. De overburen ontsteken de verlichting van het rendier aan hun balkon. De radio brengt muziek uit de oude doos, de Top 2000: Booker T & The MG’s, Will Tura, Don Mercedes, Jacques Brel, Fats Domino, Alexander Curly. Het is nog een hele opgave om niet mee te zingen, maar minstens zo moeilijk is het een alternatief te vinden voor deze soundtrack van vroeger.

Bob Dylan.

Ach, de oude meester. Ook het afgelopen jaar weer volop in het nieuws met een groots en troostrijk album: Modern Times. Die titel alleen al, voor een man die zo lang meeloopt, en zo vervlochten is met vroeger, je moet durven, en dat niet alleen, je moet het nog waarmaken ook, en dat doet hij. Maar we draaien een ander album: Time Out Of Mind.

I’m walkin’ through streets that are dead

Walkin’, walkin’ with you in my head

My feet are so tired, my brain is so wired

And the clouds are weepin’

Ja, de Bob is de meester, en weet je wat? Tweede Kerstdag is misschien wel zijn dag, of in ieder geval de ideale dag om via internet kaarten te kopen voor de concerten die hij in april volgend jaar in Amsterdam zal geven. En daar verheug ik me op. Meer nog, trouwens, op dat hele nieuwe jaar dat voor de deur staat. Kom maar op.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden