'Een grote volksbeweging': het worden mooie jaren voor de PvdA in de woestijn

Beeld de Volkskrant

Een van de leuke dingen aan Lodewijk Asscher is dat hij weliswaar heeft gekozen voor de oppositie - die ze in Den Haag graag de woestijn noemen omdat het er onherbergzaam zou zijn en omdat je er dorst van zou krijgen, heel veel dorst - maar dat hij net genoeg opening heeft gelaten om hoop te schenken aan de mensen die met de nagels aan het pluche hangen. Want zei hij gistermiddag na zijn bezoek aan Herman Tjeenk Willink niet dat hij beschikbaar is als de noodtoestand wordt uitgeroepen? En dat nee nee is, maar dat je nooit nooit moet zeggen?

Als dat geen opening is. Want die noodtoestand, in een land van hitteplan en walvisprotocol en getroubleerde geesten die dagelijks voor een burgeroorlog waarschuwen is die zo uitgeroepen hoor.

PvdA-heimwee, noemden politiek verslaggevers Ariejan Korteweg en Frank Hendrickx het onlangs in deze krant: het krankzinnige fenomeen dat mensen van allerhande huize maar bleven speculeren op PvdA-deelname aan Rutte III, bleven gebieden dat Asscher zijn 'verantwoordelijkheid neemt' zelfs, want landsbelang en dure plicht nu Klaver is 'weggelopen'. Daags daarna mocht een handvol PvdA-burgemeesters op de voorpagina van de Volkskrant uitleggen dat 'iedereen' bij hun in de partij vindt dat er meegeregeerd moet worden.

Gisteravond, op een PvdA-bijeenkomst in Hilversum die zich het beste laat omschrijven als een healing, boorde de partijleider alle hoop en verwachting zachtjes de grond in: 'De meeste mensen die nu plotseling vinden dat de PvdA iets móét, hebben rechts gestemd. Echt waar.' En die burgemeesters? 'Je hebt sommigen die bij de eerste blik op een zandkorrel zeggen: de tocht door de woestijn heeft lang genoeg geduurd.'

Ik heb de avond vanachter mijn veilige eettafel gevolgd, via de livestream, want als sociaal-democraten aan rouwverwerking gaan doen, moet je uit de buurt blijven, want dat zijn meestal tobberige avonden, met veel rancune en slecht geschreven rapporten over herbronning die geen hond heeft gelezen maar waar iedereen een woedende mening over heeft, en voor je het weet roept iemand 'kruisigt hem' en zit je middenin een bloedige, onsmakelijke afrekening.

Maar ditmaal leek het, vanaf veilige afstand, zowaar een vrolijke avond, met veel liefde en berusting en gezelligheid. En een nieuwe mascotte, Nathan Rutjes, die het had over 'meneer Asscher', volgens hem 'een mooi mens, alsof je het heel koud hebt en iemand een warme deken over je heen gooit.' Kwam daar vroeger maar eens om.

Dat de PvdA 'een grote volksbeweging' gaat worden, zoals al zestien maal eerder aangekondigd. Dat men voortaan 'naast de mensen gaat staan', en 'het samen met de mensen in het land gaat doen'. Het is niet moeilijk er cynisch over te doen.

Maar ze gaan die tocht aanvangen, de sociaal-democraten, met iets dat op vrolijkheid lijkt. En Asscher lijkt er nog zin in te hebben ook. Het worden mooie jaren in de woestijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden