Een graf te ver

Willem G. Wevers, op 29 januari op 52-jarige leeftijd overleden, was de kunstenaar, leraar en performer die eens, gekleed als Vincent van Gogh, aardappelen schilde....

Willem G. Wevers werd op 16 februari 1952 in Lichtenvoorde geboren. Vader Wevers was wever in een textielfabriek en Willem werd opgeleid tot huisschilder. Hij kon knap letters schilderen en mocht de namen op de houten bordjes boven de graven op het plaatselijk kerkhof opfrissen. De volgende zondag, zo vertelde hij graag, bleek tot grote schrik dat hij ieder bordje een graf te ver had geplaatst.

'Hij had makkelijk een verffabriek kunnen beginnen en dan jaarlijks de carnavalsprins kunnen spelen, maar Willem koos voor de kunst', zegt een vriend. Hij volgde een opleiding docent handvaardigheid en kunstgeschiedenis in Amersfoort en studeerde af op een metalen doosje met kaarten waarop hij zijn ideeën had geschreven.

Hij verhuisde naar Utrecht en in 1986 trok hij aandacht met Groot Blauw; een groot kobaltblauw schilderij waarbij het oog viel op de uit één boomstam gesneden lijst waarop vier naakten waren geplakt, die deden denken aan Michelangelo's Schepping van Adam in de Sixtijnse kapel. Het was een schilderij vol spanning, gedachten en referenties, zelfs aan de Franse schilder Yves Klein, die in de jaren vijftig beroemd was geworden met zijn Klein Blauw-schilderijen. Maar Groot Blauw bleek niet de verwachte doorbraak. Een paar jaar later vernietigde hij het schilderij, omdat het 'te veel ruimte innam'. Willem die voorbeeldig op een zolderkamer woonde, liet zich niet uit het veld slaan en zei: 'Een kunstenaar mag niet zeuren. Hij weet waar hij aan begint en hij moet altijd alles van de luchtige kant bekijken.' Zo steunde en stimuleerde hij zijn vrienden en collega's. Hij werkte met foto's, verhief banale voorwerpen als afgetrapte schoenen tot schatten vol herinneringen, maakte van een makreel die hij kocht bij de visboer en een afgedankte lichtbak uit een snackbar een Heilig Kruis en weigerde concessies te doen. Hij vond dat een kunstenaar opdrachten mocht aannemen, maar dan moest hij zich wel afvragen of hij kunst maakte. Hij was streng en werd een van de meest geliefde leraren aan Artibus, het Utrechts Centrum voor de Kunsten. Bij model-boetseren sloeg hij de koppen van de beelden af, omdat de cursisten moesten leren dat het om de vorm van het lichaam in de ruimte ging en niet om de neus en de oren van het model. Hij was gedisciplineerd, verknoeide geen tijd en wilde daarom zelf geen kinderen hebben. De kunstwerken waren zijn kinderen. Een jaar geleden werd hij ernstig ziek. Hij bleef tot de week voor zijn dood met vrienden werken aan het nieuwe project: Blije werken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden