Een goed voorfilmpje is een soort amuse in de bioscoop

Pics: over hedendaagse beeldcultuur

De doorgaans zo geliefde Pixar-voorfilm bij Coco is niet de amuse die een voorfilm hoort te zijn.

Olaf's Frozen Adventure.

'Verrassing', fluisterde ik mijn zevenjarige dochter in het oor toen de lichten dimden en Coco zou beginnen. 'Er zit een Frozen-filmpje voor.' Ik dacht dat ik haar een enorm plezier zou doen.

Ze vond het ook leuk. Eventjes. Al snel begon ze op haar stoel te draaien. Het werd sowieso rumoerig bij de speciale voorpremière. Achter ons vroeg een kind zich hardop af wanneer Coco nou eindelijk zou beginnen. En gelijk had hij: Olaf's Frozen Adventure, waarin Elsa en Anna concluderen dat ze geen kersttradities hebben en Olaf die voor de verdrietige dames probeert te regelen, voelde ein-de-loos.

In werkelijkheid duurde het ruim twintig minuten, zo bleek toen ik de animatiefilm thuis ging googlen. Toen bleek ook dat zo'n beetje iedereen en zijn moeder zich mateloos had gestoord aan Olaf's Frozen Adventure. Zo diep als de liefde voor Coco gaat, zo intens is de haat voor dit voorfilmpje. Saai, stom, lang - je kunt gerust veertig minuten na de aanvangstijd van Coco komen, adviseerden artikelen. Dan skip je de trailers en deze martelgang.

Is de film echt zo erbarmelijk slecht? Dat valt nou ook wel weer mee. De animaties zijn mooi. De film is gemaakt als kerstspecial voor televisiezender ABC (de reden dat het voorfilmpje in Amerika vanaf 8 december niet meer in de bioscoop te zien is en in Nederland nog wel): vandaar dus het wat kabbelende verhaal met die zoetsappige Amerikaanse kerstboodschap. Verder is het Frozen-formulewerk: daar hebben we Elsa weer, met haar eeuwige, sombere ge-mea-culpa. Anna, immer opgewekt en ondernemend. Die sneeuwpop. En dan die liedjes. Steeds maar weer die liedjes.

Lees verder onder de trailer.

Nu zijn Pixar-voorfilmpjes doorgaans enorm geliefd. Hun shorts zijn normaal gesproken vingeroefeningen voor animatoren, een manier voor ambitieuze regisseurs om zich te bewijzen, ruimte om gekke en verrassende dingen te proberen. Olaf's Frozen Adventure is dus precies het omgekeerde.

Maar zelfs dat had niet uitgemaakt als het voorfilmpje een minuut of vijf had geduurd. Het grootste probleem van Olafs avontuur is de lengte, zeker omdat Coco zelf ook al een uur en 49 minuten duurt. Wat zonde is het, als de aandacht van de kinderen al instort vóór het begin van de film waar je eigenlijk voor bent gekomen.

Een goed voorfilmpje is een soort amuse, iets dat de smaakpapillen klaar maakt voor een fijn hoofdgerecht. Olaf's Frozen Adventure zorgt ervoor dat je al vol zit voordat je goed en wel aan het diner kunt beginnen.

Meer over