Een glundering onder de pet

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

Beeld Henk van Straten

Wanneer ik donderdagmiddag van de pont afstap en Amsterdam-Noord inloop besef ik ineens dat mijn lift, vandaag, met iemand is die jarenlang iedere week met een column in ditzelfde magazine stond. Toen ik Hanna vroeg, dacht ik daar helemaal niet aan. Ik denk ook niet dat het iets uitmaakt, of iets wil zeggen, maar toch sta ik er even bij stil, en toch voelt het alsof het wél iets betekent.

Ze doet de voordeur van haar kleine huurappartement open in een joggingbroek en een geel vest-achtig jasje. Een thuistenue. Ze zat dan ook te werken. 'Je zou om twee uur komen!' zegt ze, want ik ben te vroeg. 'Ik moet me nog wel even aankleden, hoor.'

Dus ga ik mee naar boven. Er staat een klein leren bankje. Een simpel bureau tegen de muur. Aan de muur hangen een paar knipsels. Een tv in de hoek. Klein en rommelig, of misschien - zonder respectloos te willen zijn - shabby.

Maar wat blijkt? Hanna heeft een huis gekocht hier vlakbij. Ze heeft de sleutel al. Toch woont ze nog hier. Waarom? Ze kan hier gratis wonen. Het zijn de laatste maanden voor ze eruit moet, voor de renovatie. Dit appartementje was altijd al tijdelijk. 'En verhuizen is zo'n gedoe.' Op deze manier kan ze er alle tijd voor nemen. Ze verontschuldigt zich niet voor de rommel, zegt niets over dat nieuwe huis tot ik ernaar vraag. De fijnste mensen zijn degenen die weten dat er eigenlijk niks is waar een mens zich voor hoeft te schamen.

Anderen zouden na het krijgen van de sleutel meteen aan de slag gaan. Ze zouden zo snel mogelijk willen verhuizen. Maar Hanna is een schrijver. Eigenlijk alles wat geen schrijven is, zit het schrijven in de weg. Ook ik, in feite. Maar aan de andere kant: ze zou tóch al even een wandelingetje maken. Dus kan ik net zo goed mee.

'Ach, ik hoef me ook eigenlijk niet om te kleden', roept ze vanuit een ander kamertje. 'Ik trek alleen even een joggingbroek zonder gaten aan.' Als ze tevoorschijn komt heeft ze ineens een pet op. Een wandelpet, blijkbaar.

We lopen langs een paar winkels en door een parkje. Minder prikkels, hier, dan aan de andere kant van het IJ. Dat is fijn, zeker nu, met alle drukte rondom haar nieuwe roman Fuzzie.

'Hier woont m'n vriendin', zegt ze, wanneer we een straatje inslaan. Als ze het zegt, glimlacht ze. Een kleine glundering onder die pet. Ze ontmoetten elkaar hier in de supermarkt, herkenden elkaar van social media en groetten elkaar in een reflex, waarop zij - de toekomstige vriendin - na een kort en ongemakkelijk gesprekje haastig de supermarkt verliet. De boodschappen vergat ze. Daarop volgden de berichtjes heen en weer. Zoals dat gaat. Of kán gaan, want wie ontmoet haar of zijn geliefde tegenwoordig nu nog in de supermarkt?

Aangekomen bij haar voordeur nemen we afscheid. Hanna gaat weer aan het werk. En nu vraag ik me dus af of ze die joggingbroek met gaten weer zal aantrekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden