Een glimlach die hij als de bliksem van zijn gezicht veegde

Somberman werd op een dag beslopen door twijfels aan zichzelf. Dat was op zichzelf niet onaangenaam. Hij moest er niet aan denken dat hij een en al zekerheid zou zijn. Onder zijn kennissen telde hij van die mensen. Onuitstaanbare, zelfvoldane kwasten, die dachten dat de wereld voor hen gemaakt was. Hij had altijd de neiging ze pootje te lichten.

Remco Campert
null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Hoe kwam hij over op zijn kennissen? Met die vraag pijnigde hij zichzelf. Toen hij zich genoeg gepijnigd had, besloot hij tot actie over te gaan. Hij zond zijn kennissen een brief waarin hij hun vroeg wat ze van hem vonden. Hoewel het tegen zijn principes was, sloot hij een postzegel voor antwoord in.

De oogst was overweldigend. Een keuze eruit.

Een zeurpiet. Een klachtbak. Een dojevissiesvreter. Een kamikazepiloot. Een treurwilg. Een, sorry voor het woord, klootzak. Een meesmuil. Een plurk. Een proleet. Een kelerelijer. Een bosneuker. Een hufter. Een bloedlijer. Een isegrim. Een zuurkijker. Een drammer. Een drollebak. Een lul de behanger. Een janjurk. Een schijtlijster. Een kouwedruktemaker. Een hoogstapelaar. Een kloothommel. Een niksnakker. En het ging maar door.

Er kwam een tevreden glimlach op Sombermans gezicht. Een glimlach die hij als de bliksem van zijn gezicht veegde.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden