'Een gevoel' is gisteren kampioen geworden

Columnist Willem VissersBeeld de Volkskrant

Met Feyenoord is ook een gevoel kampioen geworden, en aanvoerder Dirk Kuijt was de laatste twee seizoenen de perfecte vertolker van dat gevoel. Het gevoel dat Feyenoord heet, de club die meer is dan een club, namelijk een levenswijze of de vleesgeworden hunkering, hoe overdreven dat ook klinkt.

De zon veegde zondag even na vier uur de hemel schoon van wolkenpartijen, toen met de 3-0 de landstitel bijna binnen was. Dat kan bijna geen toeval zijn geweest. Dirk Kuijt knielde in het sappige gras en wandelde als laatste over de rode loper naar de zevende hemel van het voetbal, het podium waar hij de kampioensschaal ontving. Rainbow in the sky schalde later door het stadion, de hakkende houseklassieker van DJ Paul Elstak, een van de favoriete nummers van het legioen, dat in katzwijm lag voor de voetballers.

De sfeer, zondag in het stadion, voor de aftrap en na afloop, is zelden beleefd rond een Nederlands veld. Zo uitzinnig, zo uitbundig, zo vrolijk, zo verlost van frustratie. Het was waarlijk een hoogmis van vreugde, verbeeld door zang, vlagvertoon, confetti, vuurwerk en hete tranen. Tribunes en acteurs waren één. In zekere zin vormt het ook een risico om op termijn de tempel van dat gevoel te sluiten, na de goedkeuring door de gemeente Rotterdam van het bouwplan voor het nieuwe stadion.

Kale gespierde mannen vallen elkaar huilend in de armen na de granaat van Kuijt voor 1-0, als de onmetelijk grote spanning haast als in een orgasme verdwijnt. Het is Moederdag met een extra kus. 'Huilende volwassen mannen, alsof de Duitsers werden verdreven', zo omschreef oud-politicus en Feyenoordsupporter Wouter Bos onlangs dat soort intense momenten in de Kuip. Of dat niet overdreven is, luidde de vraag. Het antwoord luidde: 'Ja, dat is zelfs totaal overdreven. Maar als ik ertussen zit, doe ik mee.'

De club van het gecultiveerde lijden hoeft op de laatste dag nauwelijks in spanning te zitten, dankzij de drieklapper van Kuijt. Pils gaat rond onder de zon. Feyenoordsupporters hoeven niet per se een naam van een speler op hun shirt. Meer dan van een speciale voetballer zijn ze aanhanger van een club. Hun club. Feyenoord is een gevoel in hun hart dat nooit verdwijnt, dat ze nauwelijks kunnen omschrijven. Het is geërfd of zomaar als een virus hun lijf binnengeslopen bij een bezoek aan de Kuip. Stadion van sterker door strijd, waar een spandoek hangt met een tekst als: 'Feyenoorder. Dat ben ik. En jij. Feyenoorders. Dat zijn wij.'


Zie ze lopen, mannen in voetbalshirts met opschrift: Bokito. Legioen. F. Snel, een man van middelbare leeftijd, vertelt op weg naar de wedstrijd dat hij onderwijzer is. Hij kan maandag geen les geven, mocht het misgaan. De kinderen zouden trouwens ook niet komen opdagen. F. Snel zal maandag de les openen met het kampioenschap van Feyenoord, met zijn belevenissen, met de betekenis van oceaanvreugde.


Een gevoel is kampioen geworden.


Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden