Een geslaagde tv-serie is net zoiets als een geslaagde relatie

Al even was er seriegewijs niets meer op Aafs pad gekomen, tot The Handmaid's Tale

Voor de moderne mens is een geslaagde tv-serie net zoiets als een geslaagde relatie: eerst ben je heel lang bezig er een te zoeken, je loopt veel blauwtjes en moet veel zaken onafgemaakt achterlaten, je krijgt enthousiaste tips van vrienden waarbij je welwillend knikt maar eigenlijk al weet dat het niets gaat worden, en als het eenmaal aan is tussen jou en een serie kun je aan niets anders meer denken, wil je elke avond en vermoei je je omgeving met eindeloos geratel over je nieuwe liefde.

Welnu, dat had ik al lang niet meer meegemaakt. En heus, ik had het geprobeerd, met Stranger Things en Black Mirror en dat Ene Heel Goeie Seizoen Van Girls, Fargo Zoveel, House of Cards en The Crown, maar sinds het zien van de laatste aflevering van Breaking Bad twee winters geleden, waarna ik een week rouwde omdat het nu echt afgelopen was, was er seriegewijs niets meer op mijn pad gekomen waarbij ik niet structureel na twintig minuten in een diepe slaap viel.

Totdat ik overal hoorde over The Handmaid's Tale, een serie over een dystopie. Een dystopie, precies wat een mens nodig heeft om de donkere dagen mee door te komen. En wat voor dystopie! Amerika is in deze tale veranderd in een religieus, onderdrukkend, door griezelige mannen geregeerd regime - maar er zitten ook nog fictieve elementen in. Slechts een klein deel van de vrouwen, de handmaids, is nog vruchtbaar en moet aanhoudend baren voor de hogere klasse van het land en in Amish-meets-Zeeuwseklederdrachtoutfits rondlopen. Iedereen zegt de hele tijd enge dingen als 'Praised be' en 'May the Lord open' tegen elkaar en er is veel afgeluister en gemartel.

Kortom, je zit geramd met je kachel aan, koekjes bij de hand en deze gezelligheid op het scherm. O, en Elisabeth Moss speelt de hoofd-handmaid, en ik ben ervan overtuigd dat Elisabeth Moss de beste actrice van deze eeuw is. Zelfs als ze half verstopt zit onder een Zeeuwse hoofdkap en alleen heel onderdrukt 'Praised be' mag mompelen.

De tien afleveringen verslonden we veel te snel, dus nu is het een kwestie van geduldig kruisjes zetten op de kalender tot het april is en het nieuwe seizoen wordt gelanceerd.

Ik zette de gewone tv maar weer eens aan. Op het nieuws zag ik dat Kim Jong-un tegen zijn volk had gezegd dat de knop voor de atoombom gewoon op zijn bureau stond. In Iran waren honderd demonstranten vermoord en was Instagram geblokkeerd. 'Dit is zo handmaid', zei ik tegen mijn man.

Het kwam hard bij me binnen.

Met andere woorden: ik kan de dystopie die er allang is pas echt voelen als ik hem tien afleveringen lang door witte mensen nagespeeld heb zien worden in een hele goeie serie.

Meer over