Nieuws Onderzoek

Een geschatte 180 tot 800 kinderen worden jaarlijks ‘achtergelaten’ in het buitenland

Opvoedproblemen en gebrekkige communicatie zijn vaak het ­motief dat ouders met een niet-westerse migratieachtergrond hun kinderen achterlaten in het buitenland. Dat is de belangrijkste conclusie uit het onderzoek dat het Kennisplatform Integratie & Samenleving (KIS) samen met het Landelijk Knooppunt Huwelijksdwang en Achterlating (LKHA) donderdag publiceert.

Een zwaar bepakte auto in Casablanca. Kinderen worden onder het mom van een ­vakantie of familiebezoek naar het buitenland gelokt, eenmaal daar worden hun paspoorten, reisdocumenten, ­telefoon en geld ingenomen om contact met het thuisfront te verhinderen. Beeld Najib Nafid

‘Ouders besluiten hun kind uit onmacht achter te laten’, zegt KIS-onderzoeker Eliane Smits van Waesberghe. ‘Soms bij verre familieleden die de kinderen nooit eerder hebben gezien en zonder duidelijke afspraken over financiën of de duur van het verblijf.’

De kinderen of jongeren worden onder het mom van een ­vakantie of familiebezoek naar het buitenland gelokt, veelal het land waar hun ouders zijn geboren. Eenmaal daar worden hun paspoorten, reisdocumenten, ­telefoon en geld ingenomen om contact met het thuisfront te verhinderen.

Het in 2015 opgerichte LKHA kreeg vorig jaar 39 meldingen van ‘achterlating’, zoals het fenomeen onder hulpverleners bekendstaat. Elf waren afkomstig van minderjarigen. ‘Het topje van de ijsberg’, zegt manager Diny Flierman. Het werkelijke aantal wordt door deskundigen geschat op 180 tot 800 gevallen per jaar. 

‘In de ogen van hun ouders ontsporen de kinderen, terwijl ze ­eigenlijk normaal pubergedrag vertonen’, zegt Flierman. ‘Achterlating is traumatisch voor kinderen en geldt als een vorm van kindermishandeling. Ouders zijn zich hier vaak niet van bewust. Ze zien het als tijdelijke oplossing voor problemen thuis of als een positieve vorm van heropvoeding.’

Tweede generatie

De tweede generatie niet-westerse migranten zijn het kwetsbaarst voor achterlating. Onder Marokkaanse en Turkse jongeren is het een teruglopend verschijnsel, maar onder Ghanezen, Afghanen, Somaliërs en Eritreeërs komt het nog altijd veel voor. Niet alleen bij kinderen en jongeren, ook bij vrouwen. Zij worden meestal als gevolg van huwelijksproblemen achtergelaten. 

In samenspraak met het ministerie van Buitenlandse Zaken haalt het LKHA jaarlijks een handvol kinderen terug naar Nederland. Die belanden doorgaans in een pleeggezin. De kinderrechter beslist uiteindelijk of de kinderen weer bij hun eigen ouders kunnen wonen.

Omdat terugkeer zo complex is – kinderen weten hulpinstanties of de ambassade vaak niet te vinden – zet het LKHA in op het voorkomen van achterlating. Scholen worden gevraagd om rondom de zomervakantie, als de meeste meldingen binnenkomen, extra oplettend te zijn.

Het nieuwe onderzoek richt zich op het bespreekbaar maken van opvoedproblemen, door laagdrempelige voorlichting te geven in buurthuizen, consultatiebureaus en bij themabijeenkomsten op school. 

Als kind werd Abdellah Mehraz door zijn vader ‘achtergelaten’ in Marokko. Nu helpt hij migrantenouders met opvoedproblemen. Lees hier zijn verhaal. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.