Een geletruidrager moet integer zijn

Een geletruidrager in de Tour de France heeft verplichtingen. De belangrijkste is dat hij dagelijks zo snel mogelijk van start naar finish rijdt....

In het peloton kan hij zich vrij bewegen. Daar is hij de baas en heeft niemand moeite met zijn tunnelvisie. Sommige renners maken een praatje met hem, andere negeren hem opzichtig. Zondag kwam David Millar even buurten. ‘Je hebt de Tour geruïneerd’, zei de Schot. ‘Dankzij jou zijn alle renners ‘verneukt’.’

Moet jij als ex-dopingzondaar nodig zeggen, dacht Rasmussen. Om vervolgens rustig verder te peddelen.

Tijdens de 196 kilometer tussen Foix en Loudenvielle is hij op zijn gemak. Daar is hij afgeschermd van de boze buitenwereld die het volgens hem alleen op de gele truidrager heeft voorzien. ‘Het hoort bij zijn status’, zegt Johan Bruyneel, de baas van de enige overgebleven concurrent van Rasmussen: Alberto Contador.

Bruyneel weet hoe het is. Zeven jaar stond hij Lance Armstrong ter zijde tijdens vergelijkbare polemieken. ‘Als Alberto de gele trui pakt, zijn wij op alles voorbereid.’

Maar het gaat blijkbaar niet alleen om de geletruidrager. Een paar uur na de opmerking van Bruyneel post de Süddeutsche Zeitung het bericht dat Alberto Contador, vorig jaar een van de betrokken bij het bloeddopingschandaal Operación Puerto, door de Spaanse justitie van de klantenlijst van dokter Fuentes is geschrapt, omdat hij zich heeft aangeboden als getuige.

Het zou voor beide partijen de perfecte deal zijn geweest. Contador kon het troetelkind van Spanje worden in ruil voor wat informatie aan justitie. De rest mocht in de doofpot. (Bruyneel ontkent de aantijgingen, maar zijn verklaring klinkt net zo wankel als die van de geletruidager een paar dagen geleden.)

Rasmussen en Contador zijn aan elkaar gewaagd, op en naast de fiets. Ze laten de etappezege aan Vinokoerov, als doekje voor het bloeden. Voor de rest spelen ze met elkaar.

Natuurlijk doen de aanvallen van Contador Rasmussen pijn. De Spanjaard prikt drie keer op de laatste klim. Bij de laatste aanval geeft Rasmussen tien meter terrein prijs, alvorens hij zich vermant. Hij denkt aan de tijd die hij vorig jaar met zijn gebroken heup in het ziekenhuis heeft gelegen en hoe graag hij de winnaar van de Tour wil worden.

Zijn gretigheid is uit zijn gedrag op te maken. Een geletruidrager ondergaat huldigingen en schudt handen, de hele dag lang, vaak zonder te weten wie de eigenaren van die handen zijn.

Rasmussen hoort en ziet niets. Op het podium waar hij dagelijks het protocol moet doorlopen (langs de tv-camera’s, de radiomicrofoons, de blocnotes van de schrijvende pers en de dopingcontrole), blaast hij keer op keer zijn wangen vol lucht en sluit hij de ogen.

Zijn blik is ook naar binnen gekeerd als hij ’s ochtends uit de ploegbus, die maandag door de Franse douane binnenstebuiten is gekeerd, komt gestapt. Hij stevent onmiddellijk af op het podium waar hij de presentielijst moet tekenen. Het publiek zwaait naar Rasmussen, Rasmussen zwaait terug.

Hij zet handtekeningen op tientallen gele en bolletjestruien. Het hoort bij zijn verplichtingen. Het hoort bij het spektakel. Zo is de Tour groot geworden. Aanbidding en grenzenloze bewondering maken deel uit van de ronde.

Een geletruidrager bewaart geen geheimen. Het is naïef om te denken dat in drie weken iets uit zijn leven onderbelicht blijft.

De mountainbiker Whitney Richards heeft verteld wat er in 2002 in de schoenendozen van de leider van de Tour zat. Geen nieuwe SIDI’s, zoals hij dacht, maar synthetische bloeddoping, het spul dat collega-renner Mauro Gianetti bijna zijn leven kostte.

‘Ik heb geen commentaar op dat verhaal’, zegt Rasmussen maandagmiddag na zijn tocht door de Pyreneeën.

Kun je iets anders zeggen dan ‘geen commentaar’?

‘Nee, ik laat hem mijn leven niet door hem ruïneren.’

Het verhaal klopt dus niet?

‘Zo is dat.’

Vandaag wacht hem een mediatribunaal in Pau. Zijn ploeg dacht hem te beschermen en een persbijeenkomst te verbieden. Het was buiten de verplichtingen van de geletruidrager gerekend.

Een geletruidrager moet praten. Over alle onderwerpen. En een geletruidrager moet integer zijn. Dat is misschien niet zijn belangrijkste, maar met afstand de meest waardevolle van al zijn verplichtingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.