Een frêle dame die de demagogie niet schuwt

De nieuwe baas van de Franse werkgevers is in veel opzichten atypisch. Maar Laurence Parisot is voor de duvel niet bang, op het demagogische af....

D e nieuwe voorzitter van de Franse werkgevers maakte geen carrière in de Franse industrie, komt niet van de bestuursacademie ENA en is ook geen man: de 45-jarige Laurence Parisot, de baas van het marktonderzoekbedrijf Ifop, is in veel opzichten atypisch. Toch kozen de werkgevers haar dinsdag tot hun nieuwe baas.

Eén meter zestig hoog is ze, frêle, maar voor de duvel niet bang. Tegen het canvas gingen Francis Mer, tot voor kort minister van Financiën, en Guillaume Sarkozy, de baas van de textielwerkgevers en oudere broer van Nicolas, de populairste minister van het land. Haar voorganger is de boomlange baron Ernest-Antoine Seillière. 'In ieder geval zullen ze ons niet met elkaar vergelijken', merkte hij droogjes op, toen Parisot hem vertelde dat zij hem wilde opvolgen.

In 1985, op 26-jarige leeftijd, kreeg de briljante studente politicologie haar eerste baan: bij het opinie-instituut Louis Harris. Dat was een dochteronderneming van een ander bedrijf, Sofres. Parisot, wier vader en grootvader een ondernemersachtergrond hebben, stapte op de bestuursvoorzitter van Sofres af met de mededeling: 'Louis Harris is een zwijnenstal. U heeft een directeur-generaal nodig die de boel op orde brengt. Ik ben kandidaat.' Ze kreeg de baan.

Van haar werknemers verlangde en verlangt de vrijgezel Parisot honderd procent inzet. De resultaten bleven niet uit. Na vijf jaar Louis Harris kreeg ze concurrent Ifop ter overname aangeboden; een destijds noodlijdend bedrijf dat inmiddels een omzet van dertig miljoen euro behaalt. Parisot bezit 75 procent van de aandelen, terwijl ze via haar vader sinds 2002 ook eigenaar is van een industrieel bedrijf.

Zo heeft ze een vinger in de pap in zowel de dienstverlening als de industrie en dat kwam haar voor haar verkiezing niet slecht uit.

Maar voor de functie van werkgeversvoorzitter is meer nodig. Parisot verwierf steun van enkele toplieden, maar netwerken deed ze al veel eerder. In haar studietijd raakte ze bevriend met Philippe Habert, de latere echtgenoot van Claude Chirac. De dochter van de president verloor haar man onder nimmer opgehelderde omstandigheden, maar de band tussen Laurence Parisot en de familie Chirac bleef.

Parisot wil de Fransen duidelijk gaan maken dat 'meer liberaal' niet automatisch 'minder sociaal' betekent. Dat is geen geringe opgave in een land, waar de term markteconomie nog veelal vies wordt gevonden.

Op haar taalgebruik zal van nu af aan zeer scherp worden gelet. Maar Parisot lijkt er de vrouw niet naar zich al te zeer in te houden. Agerend tegen het ontslagrecht zei ze tegen haar collega-werkgevers enkele maanden geleden: 'De denkvrijheid houdt op waar het arbeidsrecht begint.'

In Frankrijk wordt zo'n uitspraak als demagogisch ervaren, ook door werkgevers. In haar nieuwe rol zal Parisot met die gevoeligheden rekening moeten houden - het wordt waterskiën tussen de krokodillen. Maar laat dat nu juist haar favoriete vakantieherinnering zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden