een franse lady di

Het fantasierijke leven en fabuleuze lot van het Franse serveerstertje Amélie Poulain is niet alleen verfilmd, er is ook een verrukkelijk plaatjesalbum aan haar gewijd....

Coffeetablebooks zijn uitgaven om naar te kijken. Ze zijn schitterend vormgegeven, ze worden gedrukt op glanspapier en ze verschijnen in allerhande bizarre formaten en uitvoeringen. Zo ook Le Fabuleux Album d'Amé lie Poulain, een plaatjesboek bij de succesvolle bioscoopfilm van Jean-Pierre Jeunet. Het boek, dat eruit ziet als het album van de dromerige Amélie, is zo'n echt koffietafelboek. Het is een volstrekt nutteloze uitgave en toch ook een hebbeding, er staat weinig in te lezen en tegelijk roept het boek veel herinneringen op, het heeft uitklapbare pagina's, er staan plattegrondjes in en schitterende foto's, het is een boek dat is gemaakt om mooi te zijn, niet om te lezen.

De film van Jeunet, een van de filmverrassingen van vorig jaar en ook in Nederland een kassucces, is een modern sprookje. Amélie is een personage uit de serie 'il était une fois...', 'er was eens', een enigszins naïef serveerstertje dat in het hart van Parijs woont - Montmartre. Ze is gelukkig in haar bestaan, maar wel vreselijk eenzaam in de grote stad, en gaat op zoek naar de prins van haar leven. De film en het plaatjesalbum vertellen haar jonge leven. Het is helemaal geen dramatische levensgeschiedenis, ook al sterft haar moeder op het plaveisel voor de Notre-Dame bij een ongeluk: een Canadese toeriste maakt een dodelijke sprong en komt tercht op het hoofd van Amélie's moeder. Haar zenuwzieke vader bouwt in de tuin een mausoleum en zoekt troost bij zijn tuinkabouter.

Op een dag vindt Amélie in een geheime nis in haar appartement een stoffige doos met schatten uit iemands jeugd, foto's en ansichten, knikkers, een race-autootje, een zakmes, een fluitje en nog wat andere jonge-jongensachtige trofeeën. Ze besluit deze schat in het geheim aan de rechthebbende eigenaar terug te bezorgen. Want Amélie heeft besloten in de week na prinses Diana's dood zich, net als de door haar bewonderde Lady Di, in te zetten voor het welzijn van haar medemensen.

Amélie, een soort vrouwelijke Pierrot met zwart omrande ogen en felrode lippen, verzint allerlei avonturen en gekke escapades. In het café-restaurant waar ze werkt en in haar buurt ontmoet ze allerlei personages - de jaloerse en geobsedeerde Joseph, de gemankeerde schrijver Hipolito, de schilder Raymond Dufayel die Le déjeuner des canotiers van Renoir herschildert, Georgette die aan allerhande kwaaltjes lijdt en, na omzwervingen in Parijs, haar geliefde Nino.

Het zijn verrukkelijke belevenissen, die je niet moet navertellen, want dan verwatert het kijkplezier. Wie de film zag, weet dat de toeschouwers genoten van het spektakel - en daarom is ook dit boek zo'n heerlijk hebbeding, een herinnering aan het fantasierijke leven en fabuleuze lot van Amélie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.