Een fraaie dag voor een ex-kankerpatiënt

Onder aan de befaamde Ramblas had ze haar broer het water van de oude haven, de Port Vell, in zien duiken, op weg voor zijn WK-race op de 10 kilometer, en kort na dat moment kwamen alsnog de tranen....

Van onze verslaggever John Volkers

Een klein uur later was er nog meer opwinding in het Hollandse deel van het zwemmerskwartier. Maarten van der Weijden, pas twee weken voor de WK definitief gekwalificeerd voor het evenement, passeerde halverwege op de tweede plaats van het mannenveld.

Bij de finish was de reus (2.02 meter) uit Noord-Holland overeenkomstig de internationale verhoudingen en het 'zware gevoel'in de armen afgezakt naar de veertiende positie. 'Maar elke plek bij de eerste vijftien is al geweldig', had zijn zus Etta gesproken toen ze haar eigen nabeschouwing over de zevende plaats in het vrouwenveld had afgerond en het gesprek op die bijzondere broer van haar kwam.

De emoties liepen hoog op in Catalonië. De vijfde dag van de WK was een fraaie dag in het leven van een jonge zwemmer dat net zo goed, door een fataal uitziende ziekte (leukemie), al eerder, in 2001, beëindigd had kunnen zijn. 'Toen het op die laatste 500 meter echt hard ging en ik moest lossen, heb ik nog wel even aan Bob gedacht, een medepatiënt', sprak Maarten, gezeten in het zonnetje.

Bob kreeg ook chemokuren, vier net als Maarten. 'Ik ging altijd met hem wandelen in het bos. Maar bij hem is de ziekte na een paar maanden teruggekomen en hij is gestorven. Aan die Bob heb ik wel effe gedacht: zo van, een beetje hulp kan ik nu wel van je gebruiken, Bob. We hadden het zwaar in het ziekenhuis en we monterden elkaar op. Als we weer eens hoge koorts hadden.'

Maarten van der Weijden haalde het, als enige van zijn kamer vol kankerpatiënten. Hij deed er gisteren op zijn bekende manier laconiek over, bij een spraakverwarring over in topvorm zijn of gezond blijven. 'Me dunkt dat ik wel gezond ben. Anders word je toch geen nummer veertien van de wereld op zo'n onderdeel?'

Etta van der Weijden knuffelde haar broer en zei dat de tweede race van Maarten bij de WK – zondag zwom hij de 5 kilometer en werd hij vijftiende – niet te vergelijken was met diens eerste heroptreden als zwemmer. Het was bij de NK 2001 in Eindhoven. 'Hij werd daar derde op de 1500 meter, maar het applaus was voor hem. Het was, voor mij, onbeschrijflijk. Dat hij weer zwom, dat hij er was, dat het weer goed ging.'

Etta: 'Ik stond toen ook te janken. Mensen die zoiets als met Maarten hebben meegemaakt, gaan het leven anders zien. Niets doet er meer toe. Ik bleef zwemmen in die periode, om iets te doen. Maar net als mijn studie wiskunde, het maakte me niet uit. Je overweegt alles opnieuw. Waarom doe ik dit alles?'

Toen Maarten herstelde en, ook in het zwembad, met sprongen vooruit ging, kwam er ook weer regelmaat in het leven van Etta van der Weijden. Ouders Peter en Janneke stonden gisteren in de Port Vell achter het hek. Zij zouden en moesten erbij zijn.

Etta: 'Toen Maarten in 2000 die ziekte kreeg, had hij kort ervoor de WK open water op Hawaii gezwommen. En jullie waren er zeker wel bij, vroegen de doktoren. En toen moesten ze nee zeggen. Toen beseften ze hoe kostbaar het was geweest, als ze Maarten op zijn eerste WK hadden gezien.'

De familie Van der Weijden keek daarom gisteren in opperste concentratie naar het optreden van hun zoon die de bijzondere dag nog even naar een oude verjaardag linkte. 'Het is op enkele dagen na twee jaar geleden dat ik mijn stamcellentransplantatie onderging. Dat schiet je bij zo'n race zo maar weer door het hoofd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden