Een EO-serie met schrijvers in de huid van Jezus' jaarclub - ik aas op Judas

Van Bob Dylan moet ik nee-zeggen.

'We moeten de gang en wandel van Petrus en consorten verbeelden ná het Laatste Avondmaal.'

En ja, nu ben ik dus gebrouilleerd met de illustere Mick Visser, mijn reisbuddy. Vorige week schreef ik namelijk dat ik de songteksten van Bob Dylan 'deplorabele fuckgedichten' vind. Kon de Visstick helemaal niet waarderen. Met terugwerkende kracht vindt hij mijn columns nu 'deplorabele fuckstukjes'.

'Allemaal?'

'Allemaal, Buwalda. Behalve die waarin ik voorkom. Dat zijn pareltjes.'

'Kan ik het goedmaken?'

'Nee.'

Enfin, in de hoop dat de Fish dit ergens, ontbindend op een matras, ligt te lezen, wil ik toch even melden dat ik een belangrijke levensles ontving van Bob Dylan, te weten: 'Don't wear sandals.'

'Moeder', zei ik al in Blerick, 'ik weiger deze sandaaltjes nog langer te dragen' en dreef met opgeheven wijsvinger de naald in Subterranean Homesick Blues. Na 1 minuut 58 stelt De Bob paal en perk aan het ergste.

('Mick? Mick? Zijn we nu weer vriendjes?')

Maar even serieus, Dylans 'don't wear sandals' heeft me uit de meest benarde situaties gered. Op vakantie. Tijdens strandwandelingen met schoonouders. In de disco.

Tekst gaat verder onder het Spotify-fragment.

Maar ook deze week nog, toen mij een verzoek bereikte van de EO. Wat was er? De christenbroeders willen een serie maken over de twaalf apostelen. Goed bezig, in feite. De bedoeling is dat schrijvers in de huid van Jezus' jaarclub kruipen. We moeten de gang en wandel van Petrus en consorten verbeelden ná het Laatste Avondmaal. Eerst hebben ze de praeses verraden en toen zijn ze uitgezwermd, schijnt het. Enfin, het hardcore spreaden van the Word, dus. Je mag zelf een apostel uitkiezen (Judas), waarna we met een cameraploeg een geheel verzorgde reis naar Kirgizië maken, of naar India, of naar Ethiopië. Let wel: mét kameel en zónder Bert van Leeuwen! Die heeft dan Familiediner, heb ik dubbelgecheckt.

Nice.

Dertien afleveringen, lijkt me. We starten namelijk met een proloog, een avondvullende Grande Bouffe speciale, Laatste Jaarclubdiner in De Librije, tafelschikking: Özcan Akyol, Wieringa, D. Heerma van Voss, Pieter Waterdrinker, Simone van Saarloos, Hendrik Groen, Robert Vuijsje, J. van Oudshoorn, New Kid Alfred Birney, Grunberg (notulen), ik dus, en, mag niet ontbreken, A.F.Th. van der Heijden, die vlak voor de pauze een laatste 'tiny little after dinner mint' krijgt toegediend door hoofdkelner Thijs van den Brink.

Reclame.

O ja. Jezus kan mooi zijn: Joost de Vries, u kent hem niet, maar hij is de nieuwe Harry Mulisch. Wat goed uitkomt, want dan kunnen de apostelen als de haan drie keer kraait die gozer eindelijk eens terugnaaien voor al dat corrupte jurywerk van de afgelopen jaren. Net uit de luiers en, wrijf-wrijf, met z'n Zwitsal-billen op het pluche van de ECI-jury. Ouwe mannen bekronen, Marja Pruis voortrekken, en ondertussen werkelijk íedere nieuwere Harry Mulisch van de shortlist weren, wat zeg ik: van de lónglist. Niña Weijers, Roos van Rijswijk, Walter van den Berg, Jamal Ouariachi - geen doorkomen aan. Aan het kruis met die man. Zalig Pasen.

Zelf aas ik op aflevering twaalf, waarin Judas afreist naar Viva Las Vegas. Beetje gokken, beetje chillen in de desert. Ik heb al bijna 'ja' gezegd. Mail staat klaar. Tegen bepaalde zaken zie ik op. De hipsterbaard, nou ja, vooruit. Die soepjurk - niet fijn. De staf vind ik zelfs wel leuk, geloof ik. Maar dan: de sandalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden