Een Edwardiaans kastje voor een prikkie

Twee mannen strijden om een nachtkastje. Gemaakt in de jaren dertig. Art deco. Bovenste lade gaat wat stroef open. Een vijftiger met een platte pet tegen een veertiger met een labrador. In de ogen van veilingmeester Robert Dodd: nummer 13 tegen nummer 43. Na wat korte strijd houdt de platte pet het voor gezien. 'We're all done! At 40 pounds!' roept Dodd, zoals een dartscheidsrechter een 180-punter verkondigt. Een hamerslag klinkt, en de veilingmeester fluistert iets naar zijn assistente, waarschijnlijk zijn dochter of nichtje. Dodds platte Cockneydialect past bij de omgeving.

Zo gaat het elke zaterdag drie uur lang in een veilinghuis van Greenwich in Zuidoost-Londen. Of zoals Dodd zou zeggen: Sarfeast Lunnun. Om tien uur openen de deuren van een rode loods, gelegen in de schaduw van een krachtcentrale met vier schoorstenen. De muren zijn behangen met spullen die door de jaren nooit een nieuwe eigenaar hebben gevonden. Een gietijzeren bad. Een rieten stoel. Een vlag van een tabaksfabrikant. Drie televisies. Een wandelstok. Encyclopedieën. Een lijkkist. In de vitrines liggen postzegelboeken, op tafels staan stenen tuinhonden en wie niet uitkijkt stoot zijn tenen tegen een naaimachine.

De eerste belangstellenden komen binnen. Echtparen van middelbare leeftijd, uitgegeken op de Ikea, zijn hier op zoek naar meubilair met karakter. Liefst iets van mahonie. Jonge stelletjes die net een huis hebben gekocht jagen op koopjes. Een oude dame met hoofddoekje snuffelt in een bak vol vooroorlogse brieven, een jongetje tikt nieuwsgierig op een typemachine en een Britse van Jamaicaanse komaf is voor de langspeelplaten gekomen. Bij een kist met 'a good quantity of Royal related books' dwalen mijn gedachten af naar het huis van herkomst, naar een oude dame die op zondagnamiddag weemoedig bladerde in Queen Alexandra's Christmas Gift Book.

Uiteindelijk bevolken zo'n zestig mensen de loods. Het is een stuk drukker dan in 2006, toen ik hier voor het eerst kwam. De veilingmeesters behoren tot de winnaars van de kredietcrisis. Langzaam stromen de kerkbanken vol. Handelaren zijn makkelijk te herkennen: zij hebben hun vrouw gemakshalve thuisgelaten.

Elektronische spullen zijn onveilbaar, des te groter is de belangstelling voor antiek meubilair, voor de leesstoelen met fluwelen bedekking uit de Regency-tijd, de Victoriaanse salontafels en de Edwardiaanse eettafels met bijbehorende stoelen.

Op deze plek zijn de Engelsen op hun best. Zij zijn hier omringd door oude spullen waarmee ze hun eigen huis, hun kasteel, kunnen inrichten. Dat gaat gepaard met een element van strijd, verlicht door enkele geestige terzijdes van een veilingmeester die bekend staat als een raconteur.

Aangestoken door de adrenaline die vanuit de kerkbankjes opstijgt, besluit ik het strijdtoneel te betreden. Mijn oog is gevallen op een bruin vitrinekastje, met twee klauwenpoten aan de voorzijde. Gemaakt in het blijhartige tijdperk van koning en levensgenieter Edward VII, ruim honderd jaar geleden.

De richtprijs ligt tussen de 10 en 15 pond, maar Dodd begint met 8. Er is een andere bieder, een wat morsige man die het bij 15 pond voor gezien houdt.

Enkele uren later loop ik huiswaarts, met het kastje rustend op het fietsstuur. Nadat ik de boeken erin heb gezet en de deurtjes op slot heb gedaan, werp ik nog even een blik op lotnummer 368. Wacht eens even. Wat meldt de catalogus? 'Edwardian style.' Die nuancering had ik in de hectiek gemist. Het is geen echte. Maar wat geeft het? Het kastje is mooi, sierlijk en goedkoop. Mijn certificaat voor een geslaagde integratiecursus.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden