Column

Een dwerg met een boeket even groot als hij zelf

Dwerg

 

Het was druk bij de bloemenkraam. De zon scheen, iedereen wilde bloemen. Ik ook, al heb ik de stokoude reclameslogan 'Bloemen houden van mensen' altijd een gotspe gevonden: je kúnt niet houden van iemand die jou en je familie uit je biotoop wegsnijdt om je te laten creperen in een muffe vaas op de schoorsteenmantel.

Bloemen houden dus niet van mensen, maar mensen houden wél van bloemen. Die mensen waren in dit geval: een Indische dame van onbestemde leeftijd, een oude man met zeeroverige trekken, een blond, verliefd stel en een dwerg. Die dwerg was, zelfs voor een dwerg, aan de kleine kant; zo'n 1 meter 25, maar hij leek er opgewekt onder. Ook was hij jong en goedgekleed.

  

Iedereen keek tersluiks een beetje vertederd naar hem terwijl hij op zijn beurt wachtte. De Indische dame koos gele tulpen, het verliefde stel liet een ingewikkeld, kakelbont boeket samenstellen en de dwerg deed iets met zijn telefoon, waarbij je iedereen zag denken: kijk, hij kan sms'en, als een groot mens! (Nee, zulke dingen mág je niet denken, maar hou het maar eens tegen.)

De zeerover wees op een bosje witte roosjes en riep streng tegen het bloemenmeisje: 'Zeg, wat zíjn dat nou voor rozen?' Ze keek een beetje verbaasd. 'Gewoon, rozen', zei ze. Daar nam de zeerover geen genoegen mee. 'Als ik die rozen straks aanbied, wil ik niet met mijn bek vol tanden staan', baste hij. Hij miste er een paar, zag ik.

  

De baas kwam erbij. 'Wat is er aan het handje?', vroeg hij, een beetje verbaasd, want in een bloemenkraam heb je zelden heibel. De zeerover herhaalde op hoge toon zijn vraag. De baas schudde geïrriteerd het hoofd. 'Gewoon, rozen', sprak ook hij, waarna hij voortging met zo'n bespijkerde stok overtollig gebladerte van een boeket af te rossen.

Terwijl de zeerover boos zweeg, vroeg het meisje de dwerg wat of het wezen zou. 'Geef maar iets rozes', sprak die stralend. 'Ze is gek op roze.' Er ging een bijna hoorbare zucht van ontroering door de omstanders. Het meisje wees op een enorme bos zuurstokkleurige gerbera's; échte bloemen die eruit zien als getekende bloemen in een cartoon. '12 euro', zei ze.

  

De dwerg knikte blij. Het meisje pakte de reuzenstruik in, plakte er een zakje Pokon op, de dwerg betaalde en daar ging hij. Hij liep een beetje moeilijk. Het boeket was bijna even groot als hij zelf. Iedereen keek hem na.

'Als je toch verdomme niet eens weet wat je voor handel verkoopt', mopperde de zeerover op de achtergrond. 'In je eigenste kraam...'

Maar niemand hoorde hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.