Een derde termijn voor Dick Cheney

Dick en Rummy zitten in Georgetown in het Café Milano en houden hof. Op hun pauwennest...

Obers draaien om hen heen. Toeristen schieten snel een kiekje met hun digitale camera’s. Figuren uit het talkshowcircuit maken even een praatje om in de gunst te komen.

Het is niet zozeer dat Dick en Rummy weer terug zijn. Ze zijn nooit weggeweest.

Nee, ze waren nooit van plan de nationale veiligheid van Amerika aan het wonderkind over te laten. En aan zo’n stelletje boterzachte linkse rakkers die onder één hoedje spelen met terroristen.

Laat George W. maar lekker zweten in het fitnesscentrum van de methodistenuniversiteit van Dallas, hopende dat de geschiedenis hem in ere zal herstellen; Dick en Rummy blikken niet terug.

Cheney is nog goudbruin van de make-up. Hij kan beter niet afschminken, want het volgende optreden staat al voor de deur.

‘Mooi was dat toen Neil Cavuto je op Fox het blok aan het been van Obama noemde’, grinnikt Rummy, terwijl hij een flinke teug neemt van zijn Brunello di Montalcino. Dick knort en prikt nog een vorkje Risotto Gucci met vrije-uitloopkwartel van het spit.

‘Ik kan niet geloven hoe gemakkelijk het was om Obama in de pas te laten lopen’, zegt Rummy, terwijl hij aan een stuk gorgonzola knaagt. ‘Als iedereen zo gemakkelijk doorsloeg, hadden we waterboarding niet eens nodig gehad. Het was zelfs gemakkelijker dan Bush jr. het bit aan te meten. Stel je voor dat we met McCain te maken hadden gehad.’

Dick is ook blij verrast, maar dat kan niemand zien.

‘De nationale veiligheid is nu in jouw handen, en iedereen weet het’, zegt Rummy. ‘Je hebt Obama zover gekregen dat hij zich nu opeens tegen het vrijgeven van de foto’s van de martelingen keert. Hij gaat door met de militaire rechtbanken. Van dat proces over marteling en het geheim transport van verdachten zijn we ook af. Geheimhouding in het belang van de staatsveiligheid. Goddank is hij ook tegen zoiets als een waarheidscommissie. Hij heeft nu zijn eigen surge in Afghanistan. Hij trekt zich ook langzamer terug uit Irak. Hij heeft onze geheime invallen in Pakistan vanuit Afghanistan zelfs uitgebreid.’

Dick trekt een scheef lachje. ‘Transparantie doet pijn’, gromt hij.

Rummy slaat nog wat brunello achterover, jaagt een paar Japanse toeristen weg, maar laat eerst hun camera’s in beslag nemen.

‘Ik hoor dat vader Bush laaiend op je is. Hij vertelt iedereen dat hij Junior aan jou heeft toevertrouwd. Toen jatte jij het presidentschap, maakte de naam Bush kapot en verspeelde de kansen van Jeb om ooit nog president te worden. Bovendien hielp je het land naar de knoppen en, als klap op de vuurpijl, de Atlantische alliantie.’

De twee samenzweerders heffen nog eens het glas. ‘Dus’, mijmert Rummy, ‘wat laten we ons speeltje in het Witte Huis nog meer doen?’

‘Wel’, zegt Dick, ‘hij moet Gitmo openhouden. Knap dat zijn eigen partij hem het geld niet geeft om het te sluiten. Hij moet stoppen met zijn slappe diplomatie met moslimlanden. Geen bezwaren maken als Bibi die Iraanse kerncentrales wil platgooien. Niet meer op de foto met commies als Chavez. De CIA-memo’s vrijgeven die bewijzen dat wij de grondwet met recht aan onze laars lapten. En natuurlijk Scooter Libby gratie verlenen.’

Maureen Dowd©The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden