Een dag lang op een ladder voor één plaatje

'Hela, niet door mijn beeld lopen!', schreeuwt een cameraman boos. Gebeurt er eindelijk wat voor het huis waar het Cubaanse jongetje Elián González zit en meteen lopen hele bossen andere journalisten zijn plaatjes te verpesten!...

Het is een jungle in Camp Elián, het kampement voor de pers, aan de overkant van de straat van de bungalow in Little Havana. Er staan batterijen camera's, overal slingeren elektriciteitsdraden als lianen rond, het is er heet en de verveling begint zo af en toe flink toe te slaan.

Onder de zonneluifels hangt het persvolk landerig in kampeerstoelen, de presentatoren in pak met das en met gepommadeerd hoofd, want om het half uur moeten ze live het laatste nieuws brengen. Elián is hét verhaal op de Amerikaanse televisie.

Het krioelt van de journalisten voor het huisje, maar het nieuws is schaars. Af en toe komt de woordvoerder van de familie, Armando Gutierrez, naar buiten om verslag uit te brengen over de laatste ontwikkelingen. Er wordt nog onderhandeld, de onderhandelingen zijn mislukt, Eliáns vader moet naar Miami komen. Maar er valt niets te zien.

De pers mag recht tegenover het huisje staan - ABC heeft de beste plek, hun camera's kijken recht in het achtertuintje waar Elián schommelt of op de glijbaan speelt - maar de anti-Castro-betogers moeten het doen met een plaatsje opzij, achter de dranghekken wat verder in de straat. Vaak zijn het er minder dan de journalisten.

'Hé, ze hebben een nieuw bord opgehangen!' zegt Roger, cameraman voor CNBC opgewekt. 'Castro is the Saddam Hussein of the Caribbean', staat er op het hek van het huis. Hij kijkt jaloers naar een paar collega's die zich vlak naast het huis hebben geposteerd. 'Ik wed dat ze de buurman hebben omgekocht', verzucht hij. 'De politie krijgt ze daar niet weg. Het is zijn tuin.'

Hij staat al sinds december voor het huis, maar hij heeft goede moed. 'Er zit nu toch echt beweging in', zegt hij hoopvol.

Een paar tentjes verderop staat een technicus te vloeken omdat de stroom is uitgevallen. De kabel komt uit een van de tuinen, maar het hek zit dicht en in de tuin staat een bordje: 'Bad Dog!' Moet hij zijn broek en misschien nog meer wagen voor Elián?

De familieleden van Elián genieten van alle aandacht. 'Lazáro!', wordt er van achter de hekken geroepen, en daar komt de oudoom van Elián aangewandeld voor het zoveelste interviewtje. Ze wuiven naar de camera's en paraderen af en toe rond in de voortuin met de hoofdpersoon: de kleine Elián.

De jongen kijkt naar de cameraploegen en de betogers die zijn naam beginnen te roepen: 'Elián, mijn vriend!'. Zijn oudoom zwaait en nu wuift het middelpunt zelf ook even. Wat zou er in hem omgaan?

'Het is absurd werk', geeft fotografe Meredith Davenport toe. 'Je staat de hele dag op een ladder voor het huis voor een paar minuten. En wat stuur je door: foto's van een jongetje dat op de schommel zit of met een tuinslang speelt. Gisteren heb ik zes uur op die ladder gestaan.'

Soms voelt ze zich ook wat schuldig, erkent ze. 'De media zijn een onderdeel geworden van het verhaal dat zich hier afspeelt. Wij hebben de familie en de betogers nodig en zij gebruiken ons om de zaak op te blazen. Je vraagt je wel eens af of we nieuws verslaan of nieuws maken', zegt ze.

Maar ze moet weer de ladder op. Ze werkt voor een persbureau en dan mag je geen seconde missen.

Een collega wordt geroepen door wat betogers. Zij hebben nieuws: er gaan geruchten dat de vader van Elián zijn zoontje met Cubaanse commando's zal komen weghalen. Hij zucht, maar je ziet hem denken: Dat zou pas echt nieuws zijn!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden