Column

Een CHU'er als premier maakt cabaretiers overbodig

Sybrand Van Haersma Buma: de nieuwe premier? Beeld anp

Als ik vandaag in het stemhokje sta, zullen de volgende overwegingen door mijn hoofd spelen.

Ooit hoop ik het nog eens mee te mogen maken: een verkiezingscampagne zonder cabaretiers. Niet omdat ik tegen humor of satire ben, integendeel, maar omdat ik dan niet langer de gêne hoef te voelen wanneer een cabaretier in het bijzijn van een politicus een totaal mislukte grap vertelt over diezelfde politicus en dat die politicus zich dan gedwongen voelt daar uit beleefdheid over te lachen. Cabaretiers, hoepel op naar jullie theaters!

Vannacht had ik een nachtmerrie. Ik droomde dat ik 95 jaar was en dood wilde. Ik kon mijn armen en benen niet meer bewegen en was incontinent. Ik had een mooi leven gehad, maar nu was elke vreugde uit mij weggegleden. Slechts in vrede wilde ik sterven. Op dat moment verscheen Gert-Jan Segers van de ChristenUnie aan mijn bed. Hij boog zich voorover en zei: 'Ik ga u helpen door u weer een fijn leven te geven. Wat dacht u van een partijtje ganzenborden?'

Ik draaide me om en liet uit mijn aangetaste darmen een onaangenaam riekend gas ontsnappen, maar hij gaf niet op. 'Ik begrijp het', zei Gert-Jan Segers, 'u bent eenzaam. Daar gaan wij iets aan doen.' Even later klonk muziek en ging er een polonaise door mijn kamer.

Elke dag kwam Gert-Jan Segers langs om mijn eenzaamheid te verdrijven. Op een morgen was ik eindelijk gestorven. Ik lag in bed en was geen schim meer van een mens. Na mijn dood ging ik op zoek naar Gert-Jan Segers om verhaal te halen. Het duurde even voor ik hem kon traceren. 'Die is hier niet', zei iemand die ik vaag herkende, 'Gert-Jan Segers zit in de hel.' Zo zie je maar weer: God is rechtvaardig.

Dat de AOW terug moet naar 65 jaar is de grootste volksverlakkerij van na de oorlog. Dat wordt niet alleen onbetaalbaar, maar is ook ongewenst. Ook ouderen moeten aan de slag en niet achter de geraniums. Wie actief is, blijft langer gezond. Laat je niet verneuken door 50Plus. Zorg liever voor goede werkvoorzieningen voor ouderen. Hogere lonen, lagere prijzen, weg met Henk Krol!

In het stemhokje zal mijn herinnering teruggaan naar de verkiezingen 1959. Ik zat mijn huiswerk te maken en hoorde mijn vader in de kamer ernaast de radio aanzetten. Als PvdA-lid luisterde hij elke week naar het Socialistisch Commentaar van Klaas Voskuil, de hoofdredacteur van het Vrije Volk, die tevens de vader was van de schrijver J.J. Voskuil - u weet wel van Het Bureau.

Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1959 had de PvdA 'een historische nederlaag' geleden, wat betekende dat de partij 2,3 procent van de stemmen had verloren en terug was gegaan van 50 naar 48 zetels. Een mooi aantal waarmee je tegenwoordig met twee vingers in de neus de grootste partij van het land bent, maar dat toen werd beschouwd als een dramatisch inboeten van de macht. Klaas Voskuil moest die nederlaag goedpraten en begon zijn praatje met: 'Wat een kansen de volgende keer!' In de kamer ernaast hoorde ik mijn vader opstuiven van woede. 'De volgende keer?!', riep hij, 'we leven in het nu!' Een dag later had mijn vader zijn lidmaatschap opgezegd.

In het Reformatorisch Dagblad las ik dat binnen het CDA nog altijd rekening wordt gehouden met verschillende 'bloedgroepen', die van de KVP, de AR en de CHU. Van oudsher was de Christelijk Historische Unie de kleinste van de drie en het is de eerste keer in de geschiedenis dat zij de lijsttrekker levert - in de persoon van Van Haersma Buma, die tegenwoordig liever Buma heet.

De CHU'ers werden 'gedoopte liberalen' genoemd, zeker toen de partij onder Beernink en Udink steeds rechtser werd. De onbedoeld hilarische humor die tegenwoordig 'bumor' wordt genoemd, heeft binnen de CHU een oude traditie. Ooit vertelde Beernink, toen minister van Binnenlandse Zaken, in een interview aan de beroemde Bibeb wat hij een echt leuke mop vond. Hij liet haar raden wat J+B+V = HP betekende. Bibeb wist het niet. Het goede antwoord luidde: 'Jas en broek en vest is heel pak.'

Het keurige CHU-Kamerlid Freule Wttewaal van Stoetwegen ging eens met een vosje om de nek in gesprek met Damslapers en Berend Jan Udink, ex-minister van Ontwikkelingssamenwerking, werd op Kennedy Airport in de boeien geslagen, omdat hij over het pakket dat hij meedroeg voor de grap had gezegd: 'Er zit een bom in!' Hij kwam er vanaf met een boete van 1.000 dollar. Tegenwoordig krijg je daar duizend jaar voor. Godfried Bomans beschreef hem eens als 'een man met een hoofd, waar je altijd een loket om heen denkt'.

Met een CHU'er als premier hebben wij geen cabaretiers meer nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden