Een broodje bal in de kroeg: 'Ik verdedig mijn eigen levensstijl, mag ik?'

'Ik verdedig mijn eigen levensstijl, mag ik?'

Beeld Robin de Puy

In het café op de Wallen, waar ik me vanachter een kop thee zat af te vragen of bij het openen van een deur de warme lucht eerst naar buiten, of koude lucht juist eerst naar binnen stroomt, zat een man aan de bar bij wie heel andere vragen speelden. Hij had dik, donker haar, zijn leren jas hing open en daaronder werd de reden zichtbaar waardoor het nieuwe jaar hard bij hem was binnengekomen.

Hij was op dieet.

'Het moet', zei hij terwijl hij troostend over zijn machtige buik streek. 'Mijn huisarts zei: jongen, als jij zo doorgaat, haal jij de 60 niet. En dan ga je toch nadenken, hè?' Hij keek om zich heen, alsof hij verwachtte dat wij er nu óók over na gingen denken. Behalve een Italiaans stelletje in de hoek was er niemand. De kastelein, professioneel geïnteresseerd maar innerlijk onbewogen, legde bierviltjes neer en zei: 'Daar heb die man volkomen gelijk in.'

We zwegen.

Buiten landde een meeuw op een parkeerpaal, onder de luifel stond een man te roken. Zoals hij daar stond, oud, grijs en met opgetrokken schouders, had hij iets van een reiger.

'En daar ben ik óók al mee gestopt', zei de man met een knik naar buiten.

De kastelein fronste zijn wenkbrauwen. 'Mwôh...'

De man, met halfopen mond: 'Wat?'

De kastelein: 'Je bent gestopt met kópen, Fred.'

De man maakte een hulpeloos gebaar.

Een bruin café in AmsterdamBeeld anp

'Maar moeten ze dan alles van me afpakken? 46 jaar heb ik gerookt. Daar werd je mee opgegroeid. Wij kregen vroeger een werkpak en een sigaret, klaar, dan was je een kerel. Wij wisten niks van ziekten.'

De deur ging open en er kwam nog een stel binnen, weer toeristen. Ze bestelden chocomel en gingen met de mutsen nog op in een Lonely Planet zitten lezen. In hun kielzog volgde de reiger, die binnen nog net zijn laatste trekje uitblies, de kleine wraak van de verbannen roker. Terwijl hij iets mompelde wat klonk als een groet, zette de radio Fleetwood Macs Albatros in, een nummer dat qua energie op wonderlijke wijze samenviel met het moment.

De kastelein knikte naar het lege glas op de bar.

De man knikte een onzichtbaar knikje en vervolgde: 'Mijn vrouw wil ook dat ik stop. Maar ik kan maar één ding tegelijk. Het sigaretje bij mijn biertje is háár koekje bij de koffie, daar moet je ook niet aankomen. Heb je trouwens een broodje bal voor me? Ik heb honger. En laat het broodje maar zitten.'

De kastelein verdween naar achter en kwam even later tevoorschijn met een gehaktbal, een zilverui en een gekartelde augurk op een onverwoestbaar bord.

De man: 'Heb je wel iets van whiskysaus? Ja, lach maar. Ik ben al 6 kilo kwijt.'

Kastelein: 'Dat is omdat je kanker heb, vriend.'

Alsof-ie ervan overtuigd was dat het slechts om een tijdelijk oponthoud ging, een vergissing van de natuur die hij met een kleine aanpassing hier en daar wel weer glad zou strijken, schrokte de man de bal met grote happen naar binnen. 'Ik verdedig mijn eigen levensstijl, mag ik?', zei hij bij het laatste hapje. 'Ik hou me eigen koest, drink alleen nog als ik gedronken heb. En elke avond kruip ik tegen dezelfde wollen onderbroek aan. Mag ik dan, asjeblieft, hier nog héél even genieten?'

Hij duwde het bord van zich af en liep naar de reiger toe. Even later stond ook hij onder de luifel, de jas nog altijd open, de kanker in elk geval voor even de baas te zijn.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden