Een bronstige bariton als redding

Superster in de seventies, vergeten in de eighties en cultsymbool in de nineties. Afgelopen vrijdag overleed Barry White (58), de zanger die het liefst zweterige zinnen prevelde: It's Ecstacy When You Lay Down Next To Me....

Menno Pot

Eigenlijk stierf de zánger Barry White, de in driedelige glitterpakken gehesen 'Maestro Of Love', al in mei van dit jaar. Toen tastte een hersenbloeding zijn spraakvermogen aan. Zijn dochter vertelde de wereld het slechte nieuws: de bronstige bariton zou nooit meer zingen.

De oorzaak, meldden zijn doktoren, was zijn veel te hoge bloeddruk. En dat had dan weer met overgewicht te maken. In november 2002 onderging White nierdialyses. Ook stond een levertransplantatie gepland. Zo ver kwam het niet. Vrijdag overleed Barry White, 58 jaar oud, in het Cedars-Sinai Medical Center van West-Hollywood, Los Angeles.

Barry White werd op 12 september 1944 geboren in Galveston, Texas, maar Los Angeles was zijn stad. Hij verhuisde op jonge leeftijd naar de arme, gewelddadige wijk Watts in het gevreesde stadsdeel South Central. Hij groeide op tussen criminaliteit en geweld. Als zestienjarige zat hij zelf achter de tralies wegens diefstal van autobanden. Zijn stem was zijn redding, heeft hij altijd gezegd.

Graag vertelde hij de anekdote over de nacht waarin zijn jongensstem in één klap plaatsmaakte voor de bromstem die hem beroemd zou maken: zijn moeder schrok zich een hoedje toen hij de volgende dag zijn mond opendeed. 'Mijn zoon is nu een man', stamelde ze met tranen van ontroering in de ogen.

Het zou nog jaren duren voor White er roem mee oogstte. Zijn eerste commerciële succes boekte White als platenproducer van het in 1969 door hem ontdekte damestrio Love Unlimited, waarin zijn latere (tweede) echtgenote Glodean James één van de zangeressen was. Ook was White één van de producers van de hit Harlem Shuffle van Bob & Earl.

Zijn eigen zangcarrière kwam maar moeizaam van de grond. Hij zong in soulgroepen als The Atlantics, The Majestics en The Upfronts en als solo-artiest onder de naam Barry Lee. Hij was al bijna dertig toen hij in 1973 doorbrak, onder zijn eigen naam, met de single I'm Going To Love You Just A Little Bit More, Baby uitbracht.

De lange, wellustige songtitel zou kenmerkend blijken voor zijn oeuvre. Andere grote hits waren Can't Get Enough Of Your Love, Babe (1974) en It's Ecstacy When You Lay Down Next To Me (1977). Zulke zweterige zinnen schreef White graag. Nog liever prevelde hij ze in zijn zangmicrofoon, begeleid door de lome zwijmelbeat die zijn werk kenmerkte. Hij was de koning van de 'slaapkamermuziek'.

Zijn orkestrale Love Serenade (1973) wordt door velen beschouwd als de blauwdruk van wat zou uitgroeien tot disco. De wulpse muzikale begeleiding kwam voor rekening van The Unlimited Love Orchestra, in 1972 door White opgericht en tijdens tournees bestaand uit 25 tot veertig muzikanten. In november 1999 trad White voor het laatst op in Nederland.

De hits uit de eerste vijf jaar van zijn solocarrière zouden zijn grootste succesnummers blijven. Maar de tijdgeest voerde White langs hetzelfde traject als collega's als Isaac Hayes en The Temptations: supersterren in de seventies, afgedankt en door velen vergeten in de eighties, maar door een nieuwe generatie als cultsymbool omarmd in de nineties. In 2000 mocht White twee Grammy Awards in ontvangst nemen voor de hit Staying Power en het gelijknamige album.

Zijn muziek werd de laatste jaren veelvuldig gebruikt in de Amerikaanse televisieserie Ally McBeal, waarin één van de hoofdrolspelers tegen wil en dank muziek van Barry White in zijn hoofd hoorde bij de aanblik van een mooie vrouw. Het was een dusdanig succesvolle running gag dat White zelfs in een aflevering van de Amerikaanse televisieserie meespeelde. Hij leende zijn diepe stem ook voor de succesvolle tekenfilmserie The Simpsons.

Dat Barry White onthouden zal worden als de maker van de ultieme 'music to make love to' is zijn grootste verworvenheid, maar ook zijn tragiek. Graag had hij vaker verteld hoe hij - die zijn eerste noten zong in een baptistisch kerkkoor - ontdekte dat God 'een verhaaltje' is, dat 'niet bewezen kan worden'. En hij had, als zoon van South Central L.A., graag vaker verteld over zijn politieke standpunten. In één van zijn allerlaatste interviews vertelde hij nog maar eens wat hij zelf als het hoogtepunt van zijn leven beschouwde: niet zijn nummer één-hits of Grammy's, maar zijn ontmoeting met Malcolm X.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden