Een Brechtiaans boordevol stuk dat soms overloopt

Theater: Les Enfants du Paradis ***

Openluchttheater, Amsterdamse Bos


Naar Carné/Prévert door het BosTheater. Regie: Ingejan Ligthart Schenk, 8/7. T/m 3/9.


Regisseur Ingejan Ligthart Schenk zag in het sfeervolle openluchttheater in het Amsterdamse Bos kans voor een energieke en ook toegankelijke enscenering.


'De naakte waarheid, heren, op mijn woord van eer, hier vindt u de waarheid. Komt dat zien', roept een vrolijke frans de menigte toe.


Wat we als publiek dan alvast zien, is het rommelige begin van Les Enfants du Paradis, een voorstelling in het Amsterdamse Bos, de toneelpremière van de beroemde film van Marcel Carné met een scenario van Jacques Prévert. Rommelig, omdat het zo bedoeld is: er wordt een volkse voorstelling voorbereid, met zang en dans, malle uitdossingen en mime. Niks elitair, integendeel. Het niveau laat zich raden: sloebers en sjacheraars, dromend van beter. Er klinkt muziek, en we denken aan Brecht en Weill, en tegelijkertijd heeft het onmiskenbaar een fijne Franse sfeer.


Maar het duurt ook te lang, deze introductie op wat de kern van de voorstelling zal zijn. Dan gaan de volkse grappen en grollen maar door, verliest het geheel aan vaart en wordt het flauw. In dat opzicht blijkt ze nog een beetje onevenwichtig, deze Les Enfants du Paradis. Er zitten stukken in die beter korter kunnen, met personages die wrevel wekken met hun vette spel. En er zitten scènes in zo raak, goed getimed en geestig of ontroerend dat je er helemaal in mee gaat.


Sociaal thema

Les Enfants du Paradis (paradis is ook een verwijzing naar de naam van de goedkoopste theaterplaatsen) uit 1945 heeft een sociaal thema, een liefdesthema, en gaat, niet in de laatste plaats, bovendien over theater. Zowat alle toneelvormen zitten erin, en ook dat gegeven sprak regisseur Ingejan Ligthart Schenk (van theatercollectief 't Barre Land) aan. Met de mogelijkheden van het sfeervolle openluchttheater en zijn grote speelvloer, zag hij kans voor een energieke en ook toegankelijke enscenering.


Met Jochem Stavenuiter heeft hij de gedroomde mimespeler in huis. Stavenuiter speelt kernpersonage Baptiste, een aanvankelijk niet erg serieus genomen mime-acteur die zijn carrière begint in een smoezelig volkstheatertje in een dito buurt - de plek waar alle personages rondhangen.


Een plek die ze eigenlijk allemaal hopen achter zich te laten, ieder op eigen kracht, met ieder zijn eigen talent en ambitie. Er bloeien liefdes op, er wordt geknokt, duistere zaken doen de ronde, duistere types (een geweldige rol van Frances Sanders, artistiek directeur van het BosTheater) ook. Het zit, kortom, op Brechtiaanse wijze boordevol, en soms loopt het over.


Maar er zijn ook die heel sterke momenten en vondsten, zoals een hilarische vechtscène in een café, waar de zangeres (Sjaan Duinhoven) onverstoorbaar blijft doorzingen, af en toe een fikse linkse uitdelend. Of de episode waarin er te veel personages in een poppenkast zijn gepropt. En het ontroerende schaduwspel; kom daar vandaag de dag nog eens om.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden