Een boodschap die geen boodschap is

Buenos Aires barst van de gastarbeiders. Zwart betaald maar toch jaloers bekeken door Argentijnen die helemaal geen baantje hebben. Zoals Freddie uit Bolivia, aangenomen als kok in de cafetaria van 'El Jefe' Enrique....

Deze heeft ook nog Rosa in dienst als serveerster voor de mannen die in de zaak wat nuttigen maar vooral daar komen om te mokken over hun leven en alles wat daar mis mee is. Of om naar de televisie te kijken als er boksen of voetballen is en te juichen wanneer Bolivia weer eens dik wordt ingemaakt door het oppermachtige Argentinië.

Voor Freddie leek Buenos Aires een paradijs, maar hij zal zijn schamele pesos nooit thuis kunnen brengen, want het land van Máxima is niet zo gastvrij als hij hoopte.

Adrián Caetano, die vijf jaar geleden met Pizza, Birra, Faso een onverwachte bloeitijd van de onafhankelijke Argentijnse cinema inluidde, bevestigt zijn grote talent met Bolivia. Hij vertelt het verhaal van Freddie in een sobere, realistische zwart-witfilm waarin niet veel gesproken wordt. Wat zich binnen en buiten de cafetaria afspeelt, wordt 'documentair' gevolgd.

De boodschap is duidelijk, zonder een moment 'boodschap' te worden, de sfeervolle beelden zijn voldoende om de geur van grill, bier en zwetende mannen te kunnen ruiken. En loerende of afgewende blikken hebben weinig woorden nodig. Net zo min als het gruwelijke einde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden