Column

Een boekenkast met een tamelijk lage Martin Brilfactor

*Dakje is Utrechts voor bonkertje.

Beeld Thinkstock / moodboard

Voor aardig wat boekenkasten heb ik met mijn kop opzij ruggen staan lezen. Voor imposante kasten, sneue kasten, kitschkasten. Geleerde kasten, kasten waarvan je uitslag krijgt, voortreffelijke kasten.

Maar deze kast wint. Hij is virtuoos en, hoe zeg je dat, dense? Ja, de kast heeft een griezelig soortelijk gewicht. Erin staat het puikje van de Franse, Spaanse, Duitse cultuur - 'letteren' is te smal. Naast elke klassieke roman, talrijk aanwezig, tref je een filosofische verhandeling aan, of een foto-essay, of een libretto, of een geannoteerde briefwisseling tussen Paul Celan en Ingeborg Bachmann.

Ik zie een Nooteboompje.

De kast staat in Berlijn, tegen een wand in het appartement van een Duitse visual artist (zoek zelf even op wat dat is) en een Argentijnse componist. Ze zijn de hort op. Ik pas op de kast en op de plantjes.

Wandelend door Berlijn denk ik aan de kast. Bijvoorbeeld: wanneer we Socrates of Goethe zouden moeten uitleggen wat Twitter is, zouden we ze dan de kast kunnen tonen? Met als toevoeging: dit is Twitter níét?

Best.

Voor de anti-Twitter staat zo'n houten bibliotheektrapje waaraan je al snel een dwarslaesie overhoudt. Wanneer ik 's ochtends eerst de 67 planten (ik heb ze zojuist geteld) heb begieterd, bestijg ik dat trapje en kantel mijn hoofd.

De kast kent interessante lijnen. Oskar (zo heet de componist) is geboren in Argentinië, dirigeerde een tijd in Parijs, en heeft nu dus een Duits dakje*. Niet verwonderlijk dat er veel Witold Gombrowicz staat. Die vluchtte voor de nazi's naar Argentinië, waar hij donkere, absurde romans schreef, en later woonde hij ook nog in Parijs en Berlijn, wat natuurlijk een band schept. Maar misschien denk ik te ingewikkeld, en zijn Oskar en Gombrowicz gewoon verwante zielen en bijgevolg béíden knettergek.

Goed. Wat zal ik eens lezen? Eugène Ionesco, Théâtre complet? Minimal Art; the critical perspective? Een Foucaultje misschien? Of anders Ernst Marcus, Das Problem der Exzentrischen Empfindung und seine Lösung?

Wat me stoort aan deze topkast is dat er geen lachje af kan. Het geheel heeft een tamelijk lage Martin Brilfactor. Je ziet ook nul losse flodders. Iedereen koopt wel eens een flutroman, vanwege de hype. Of een B-merk. Isabel Allende, ik noem maar iemand. Of iets dufs van Jonas Jonasson. Waarom niet één Jonas Jonassonnetje? Oskarchen?

Wat een kutkast, eigenlijk.

Van een verre plank die je zonder gestrekte zweefstand niet kunt aanraken, trek ik een paars paperbackje tevoorschijn.

The Pocket Essential Laurel & Hardy. Kijk eens even aan, zeg. Dat ga ik lezen. Meteen. Om Oskar te pesten en om mezelf een plezier te doen.

Goed boek. Alle Dikke en Dunnefilms worden erin besproken en ook: geëvalueerd met een sterrensysteem. Dat heb ik altijd al gewild, een stukje duiding van Dick und Doof.

De rest van de middag lig ik op Oskars chaise longue, heel tevreden te snorren, op zoek naar de film waarin Stan en Ollie een piano verhuizen.

Vijf sterren, mensen.

Volgens Oskars boekje een all-time great. Ik zag hem bij mijn grootouders in Eindhoven, ik was denk ik 7. Mijn oma moest zo hard lachen dat ze in een van d'r signature bloemenjurken pieste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden