Een blik in de toekomst

Ik geef ruiterlijk toe dat Wimbledon het enige tennistoernooi is dat ik met meer dan gemiddelde interesse volg. Van de rest word ik niet warm of koud....

Dus hoe vaak Richard Krajicek in de aanloop naar het toernooi van Rotterdam ook keurig in het pak op televisie verscheen om zijn evenement te promoten, het deed me allemaal niks.

Niettemin besloot ik zondag uit plichtsbesef te blijven kijken, toen Dione de Graaf aankondigde dat we naar Ahoy' gingen voor de finale. Ik had geluk. Het bleek namelijk om een droomfinale te gaan dat zei Toine van Peperstraten tenminste. Op de US Open zouden ze voor deze finale hebben getekend, volgens Toine, kon je nagaan.

Krajicek knikte. Het is, heb ik inmiddels wel in de gaten, een vreemde wereld, die van toernooidirecteur. Eerst moet je de speler met een klein fortuin naar je wedstrijd zien te lokken. Daarna moet je hem ongelooflijk pamperen, anders raakt hij geiteerd. Dat kan fataal zijn, want dan komt hij misschien volgend jaar niet meer terug of laat hij zich in de eerste ronde van de baan slaan.

Vervolgens moet je de mazzel hebben dat de een of andere uitsloverige nobody niet je scenario overhoop gooit, doordringt tot de finale en de hele boel verziekt. Zijn al die klippen omzeild, dan kan het tot een droomfinale komen, waarna je de speler nen zak geld meegeeft en het er weer voor een jaar opzit.

'De acteurs zijn het belangrijkst', zei Krajicek, 'zij hebben gezorgd voor de hype.' Zonder dat ik het in de gaten had, was Rotterdam dus nog uitgegroeid tot een hype ook.

En nu begon de droomfinale van de hype. Daar klonk Let me entertain you van Robby Williams, daar kwamen de twee acteurs Ahoy' al binnen. Er ging een beleefd applaus op een soort theaterapplausje was het.

Sport is emotie, dus ik zocht wanhopig naar een motief om voor de een te wezen, of tegen de ander. Koeltjes bravo roepen na een willekeurige passeerslag ligt mij niet. Bij gebrek aan betere argumenten koos ik voor Ferrero, omdat die in zijn loopbaan nog maar negen miljoen dollar had verdiend en zijn tegenstander Hewitt al elf miljoen ik houd van eerlijk delen.

Ferrero won de eerste set. Ondanks mijn partijdigheid voelde ik de passie nog niet opborrelen. Integendeel, een gevoel van diepe verveling en desinteresse kwam boven. Met bovenmenselijke inspanning dwong ik mezelf van de zapper af te blijven.

Het publiek in Ahoy' zat er bij als kerkgangers op zondagochtend. Op de betere plaatsen zaten employees van de sponsorende bank die door hun chef waren gedwongen de vrije dag op te offeren en naar Rotterdam te reizen zo zagen ze er tenminste uit. Na een gelukte bal klapten ze, vermoedelijk op bevel.

Ik begon me af te vragen naar welk vreemd tafereel ik eigenlijk zat te kijken. Hewitt won de tweede set. Nooit had het mij zo ongelooflijk koud gelaten, wie wat waar won.

Ik kreeg de indruk dat mij een blik werd gegund in de toekomst van de sport, als Let me entertain you de internationale sportsong is geworden, elk evenement automatisch een hype wordt, topsporters allemaal acteur heten en elk toernooi gegarandeerd een droomfinale krijgt met een droomwinnaar.

De dag waarop de hele sport grote nepvoorstelling is geworden, met nep-spanning, nep-publiek en nep-vreugde.

Hewitt gooide zijn racket kapot en de brave hendrikken op de tribune lachten besmuikt.

Burgemeester Opstelten van Rotterdam zat erbij alsof hij de overwinningspremie uit eigen zak moest betalen.

En toen, bij aanvang van de beslissende derde set, constateerde commentator Jan Roelfs het volgende: 'De zaal stroomt leeg.

Het gaat de mensen ook om een hapje en een drankje. Terwijl het toch gaat om een wedstrijd waarbij we op het puntje van de stoel zitten.'

Die woorden deden de deur dicht. Ik besloot me niet langer krankzinnig te laten maken door een commentator, twee tennissers en een tribune vol hapjesmensen.

Ik zapte naar de rugbywedstrijd Ierland -Wales op de BBC en haalde opgelucht adem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden