Een betrouwbare uitgever is als Snickers zonder pinda's

Mizzi van der Pluijm. Beeld Els Zweerink

Boeken uitgeven is een raar vak. Bedrijfskundig zelfs een dom vak. Je komt met steeds totaal andere producten aanzetten. Wat zullen we nu weer eens tussen kaftjes stoppen? Als je bijvoorbeeld Snickers op de markt brengt, of, nou ja, 'uitgeeft', zoals Frank en Ethel Mars in 1929 besloten, zie Wikipedia, dan ontwerp je een 'vuist vol pinda's' - wat nootjes, beetje karamel, chocola erom en klaar is je onverbiddelijke everseller. En inderdaad, hoor, als ik mijn Snickers uit heb, wil ik hem meteen nog een keer opeten! Dat heb ik nou nooit met Hanna Bervoets of Geert Mak.

Wel een slechte naam trouwens, 'Snickers'. Waarom niet 'Mars'? Nu sabbelen we al 88 jaar op een soort, nou ja, bruine apennotenpenis die even hard rijmt op 'snikkel' als op 'nikker'. Slechte marketing. Toen ik klein was en in de klas moest trakteren, kon je dat nog oplossen met een zedig 'wie wil er een Snegertje', maar dat kan niet meer. Een nette kleuter gaat de klas rond met een zak mini-Snafro-Amerikaantjes. Denk ik, hoor. Ik ben er nooit bij.

Waar ik wel vaak bij was, was Mizzi van der Pluijm, de uitgever van Contact, die nu naar Das Mag wil, of toch maar niet, of soms? Lang geleden, toen ik nog manuscripten oppiepte bij uitgeverij L.J. Veen, was Mizzi al chef-kok bij Contact, één magnetron verder.

Leuke vrouw. Goeie smaak ook. Mizzi's lievelingsboek is de mastodontische Lyndon B. Johnson-biografie van Robert A. Caro, u kent hem wel, de real Geert Mak, ik schrijf elke week over die kerel en zijn vijf kiloknallers, samen 4.000 pagina's dik, de oude Johnson komt er zelf niet doorheen, gepensioneerd als hij is, maar ook dood, natuurlijk.

Qua uitgewalste metafoor: je zou maar zulke Snickers moeten produceren als Caro, dan staan er heel rare repen in uw garage, groter dan een olifant, geloof mij maar, en afgeleverd met een taklift door de heren van Smit Boskalis, die ook de Koersk hebben gedaan. Dus.

Wel lekker. Vijf chocolade-olifanten.

Toch mogen de jongens van Das Mag bidden dat Mizzi niet overstapt, want die Caro gaat er dan fluks komen, vijf onbetaalbare vertalingen waar De Slegte van instort. En vergis je niet, vanaf dag één is Mizzi daar de boss - read my lips. Staan de frisse boys van weleer in hun eigen postkamer Van Disjes uit te sturen. Dahaag Mag.

Uitgevers zijn schurken. Mizzi ook. En dat is goed. Een betrouwbare uitgever is als een Snickers zonder pinda's. Zet maar op een tegeltje. En ik kan erover meepraten, ik ken Mizzi van binnen, toen ik er werkte, maar ook van buiten, toen ik schrijver wilde worden.

Ze was wel geïnteresseerd, namelijk. Ik kon een contract krijgen. 'Máár Petertje', zei ze, 'we doen hier niet aan voorschotten. Nee, nee. Een kus kun je krijgen. Bel maar als je eruit bent.'

Praten over geld is niet chic. Maar ik ben niet chic. En Mizzi ook niet. Dus voor de draad ermee.

Welaan, de Bezige Bij bood 35 duizend pegels. Plus een kus van Ammerlaan.

'Ik ben eruit', belde ik door. 'Ammerlaan biedt...'

'Hoeveel?', vroeg Mizzi.

'Vijfendertigdui...'

'Véértig', zei Mizzi voor ik had kunnen uitpraten. 'Zie ik je zo op mijn kantoor?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden