Een beetje viezigheid, wat geeft dat nou?

Deurwaarder

 

Somberman wordt wakker met in zijn hoofd het idee dat er gisteren iets belangrijks is gebeurd. Iets waardoor hij vandaag iets zou moeten doen dat geen uitstel verdroeg. Wat was het toch alweer? Hij herinnert het zich niet. Zijn herinnering is een niet te verschuiven steen. Zijn herinnering is een grafsteen.

De hele dag probeert hij zich te herinneren wat er zo belangrijk was dat hij het niet mocht vergeten. Vaag loopt hij door de dag heen. Zijn afwezigheid valt een kennis op. 'Wat is er met je, Somberman?' 'Ik kan me iets belangrijks niet herinneren dat gisteren is gebeurd.' 'Gisteren was ik bijna de hele dag bij je', zegt de kennis. 'Weet je nog? Ik hielp je bij het opruimen en schoonmaken van je huis.' En óf Somberman het zich herinnert. Hij had zich doodgeërgerd. Een beetje rommel, een beetje viezigheid, wat geeft dat nou? Maar de kennis had doorgezet: 'Straks loop je nog een vieze ziekte op.' Nou én? Lekker naar het ziekenhuis. Hoge koorts. IJldromen. Hij had ervoor getekend. Een gemene hoofdzuster. Heerlijk.

Als hij de volgende dag wakker wordt, kan hij zich nog steeds niet herinneren wat hij zich de dag ervoor al had moeten herinneren. De dagen erna verdwijnt zijn herinnering aan iets belangrijks dat hij zich herinneren moet.

En dan staat de deurwaarder voor de deur. Zijn huis wordt verzegeld. Zijn inboedel zal executoir worden verkocht. Hij had zich moeten herinneren de belasting te betalen. Hij gaat slapen bij een kennis. 'Wat een ellende', voelt de kennis met hem mee. Maar Somberman zou Somberman niet zijn als hij niet had geantwoord: 'Neen, hoor. Ik verkneukel me.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.