Een beetje te veel van het goede

Choreografe Isabelle Beernaert, bekend van tv-programma's als So You Think You Can Dance, heeft voor het publiek een heldere boodschap: omarm het leven hartstochtelijk.

Isabelle Beernaert Beeld Glass
Isabelle BeernaertBeeld Glass

Ze heeft haar eigen Glazen Huis. Op toneel. Een doorzichtige kubus met stoel en tafel. Daarin resideert ze als trotse, sterke vrouw gedurende het anderhalf uur durende Glass, haar vierde theaterproductie. Choreografe Isabelle Beernaert, bekend van tv-programma's als So You Think You Can Dance en The Ultimate Dance Battle, onderstreept in deze voorstelling wederom hoe graag ze gevoelens wil uitdrukken in dans, niet omfloerst of impliciet, maar direct en leesbaar voor een groot publiek: emoties helder als glas.

Zo zien we haar, en later ook twee danseressen, fel tegen de witte achterwand knallen. Hartstochtelijk schreeuwend. En vervolgens weer sierlijk en elegant schrijdend, richting het Glazen Huis dat verschijnt wanneer de achterwand zich opent. Op diezelfde wand verschijnen citaten uit de film The Hours, in dameshandschrift, over het omarmen van verdriet en het leven vol in de ogen kijken.

Stromen

Dat is wat Beernaert doet in haar dans: vol erin, emoties voor op de tong. Regelmatig slaan haar dansers een hand voor de mond, om in te houden en vervolgens alle expressie te laten stromen.

Soms wordt dat een beetje veel van het goede. Glass ademt in alles heftig beleefde pijn. Soms snak je naar een grapje, een relativering, een contrapunt. Die spaart Glass op voor de nazit; dan laten twee dansers vrolijk rock-'n-rollend een komische preview zien van een project dat het voorjaar 2015 toert. Maar tijdens Glass zijn het helse levenspijnen die door de ledematen gieren. Danseressen Dimitra Kolokouri en Annlydie Groenen staan centraal; zij lijken jeugdige alter ego's van de 41-jarige Beernaert wanneer La Bel zelf in haar Glazen Huis verdwijnt. Zij geven zich over aan hartstochtelijke duetten met mannen, knallen tegen de achterwand of vallen op de grond. Beernaert laat in deze vierde theaterproductie opvallend meer groepswerk zien. De dertien dansers richten zich regelmatig in spiegelende formaties op het publiek. Hier valt voor Beernaert nog veel te winnen, met meer variatie in patronen, structuren, opkomsten en confrontaties.

Gepassioneerde duetten zijn al langer haar handelsmerk, weten we van dansbattles op toneel en uit eerdere voorstellingen als C'est la vie en Ne me quitte pas. Nu moet ze het ook laten knetteren in het groepswerk, en niet alleen aan de buitenkant. Het mag af en toe ook naar binnen slaan en poëtisch ademen. Fraai zijn wel de momenten waarop de groep lijkt te worden opgeslokt door continu vervliegende beeldcitaten uit de film Koyaanisqatsi (vooral hectische metropoolfragmenten).

Als dan de repetitieve klanken van Philip Glass worden afgewisseld met ballads van Damien Rice, vioolmuziek van Daniel Hope en liefdesliedjes van Natalya Milyaeva, ligt de boodschap van Glass kristalhelder voor het op-rapen: omarm alles hartstochtelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden