Column

Een beetje roker veracht de tijd als de dood

Een treinreis is een aanslag op je zintuigen. De terroristen zijn onder ons.

Beeld anp

waar zouden we zijn zonder de trein? In elk geval niet bij de vrouw die schuin tegenover mij plaatsnam in de stiltecoupé waarin ik - het was geen bewuste keuze - was beland.

Ze had overduidelijk net gerookt. Bij de rookpaal, de hedendaagse schandpaal waar de melaatsen openbaar worden opgebracht voor hun ziekte en zonde.

Een scherpe geur van gedronken koffie en halfzware Van Nelle verspreidde zich in een wolk om haar heen. Riekende rokers weten het zelf niet en vermoedelijk zwijgt de buitenwereld, zoals die doorgaans zwijgt over onwelriekende ademgeur, maar hun penetrante aanwezigheid kan anderen vervullen van afschuw.

Waar de roker nog niet eens zo lang geleden werd gezien (al was het maar door zichzelf) als artistieke intellectueel of bohemien, is hij begin deze eeuw verworden tot een sneue paria, een monster dat gemeden moet worden. De riekroker is als het oprukkende spook van de verkrachtende vluchteling: hij dringt zich aan je op, je 'persoonlijke ruimte' in. Via je neusgat neemt hij bezit van je lichaam. Zie maar eens een armlengte afstand te houden.

Mijn treinrookster leek geen onruststookster: tevreden zat ze de krant te lezen. Het kerstnummer van de Volkskrant. Elf dagen na dato, maar een beetje roker veracht de tijd als de dood.

Bij het eerstvolgende station flakkerde de geurkaars op. Een stel vrouwen was de stiltecoupé ingestapt, druk pratend, eentje in de smartphone aan haar oor.

De geurkaars keek op van haar krant en vatte vlam. 'Stiltecoupé!', beet zij de vrouwen toe. Het stel was doof voor deze nieuwe onderbreking van de stilte. Te druk met praten. Nu spuwde de geurkaars vuur: 'Mevrouw, het is hier een stiltecoupé! Ik vind praten minder erg dan dat stomme gebel!'

De vrouw hoorde niets. Ze zat te bellen. In de coupé hing nu een statisch geladen wolk die elk moment tot bliksem kon ontladen.

Een treinreis is een aanslag op je zintuigen. De terroristen zijn onder ons. Eén boterham pindakaas van je buurman en je hebt gegeten en gedronken. Onverteerbaar was mijn blik op de papperige hipster die recht tegenover mij uit een tupperwarebakje zat te lepelen. Ergens tussen zijn stoppelbaardje smakte hij een onbestemd geurend ontbijtje van quinoasalade met groengele brokjes naar binnen, dichtgeplamuurd met een Alabastine van rechtsdraaiende probiotica.


De stiltecoupé in de trein is zijn doel allang voorbijgesneld. Ik pleit voor een geurcoupé, waar iedereen onbeperkt zijn opzichtige vieze zelf mag zijn.


Misschien iets voor mijn rookvrouw. Al leest zij dit stukje waarschijnlijk toch pas veel later.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden