Een beetje Libelle is iedereen

De Libelle-dagen: treinwagons lezeressen trekken naar het Almeerderstrand. Genieten van het Libelle-gevoel en met de handen vol naar huis...

'Och, hemel, kijk dáár: Martin Gaus'. Twee dames stoten elkaar aan. Inderdaad: Gaus, de hondenman, is ook van de partij op deze zevende Zomerweek van weekblad Libelle. Hij gaat iets bijzonders doen, roept hij door zijn microfoon: 'Dames let op: ik zet mijn handtekening op een spoorkaartje. Dat heb ik nog nooit meegemaakt!'

De Libelle-dagen, je ontkomt er niet aan. Hele treinwagons worden overal in het land bevolkt door goedgemutste Libelle-vrouwen, van verre herkenbaar aan degelijke kledij, geruite paraplu's, beige, rode en donkerblauwe windjacks, rugzakjes met zelfgesmeerde boterhammetjes en een stel stevige stappers aan.

Vorig jaar nog trokken 77 duizend lezeressen naar het Almeerderstrand, dit jaar waren in de voorverkoop reeds 55 duizend kaarten verkocht. 'De ervaring leert dat er zo'n zelfde aantal bijkomt', zegt Libelle-hoofdredactrice Franska Stuy.

Afgelopen dinsdag was het direct druk, zoals elk jaar de eerste dag. Veel vrouwen van middelbare leeftijd, die er als eerste bij willen zijn - bang dat ze later in de week koopjes en krijgertjes mislopen. 'Op doordeweekse dagen is het zussendag', weet Stuy uit ervaring. Vrijdag arriveren de moeders met hun dochters, en dit weekeind is de toegang voor mannen gratis.

Libelle Zomerweek, dat is een klassieke huishoudbeurs, maar dan groter. Met een woonboulevard, een tuinboulevard, een culinaire boulevard, een mode- een beauty- en een vrijetijdboulevard, noemers waaronder zo veel mogelijk sponsors en bedrijven zijn te vangen, van Albert Heijn tot fietsenfabrikant Batavus, van Dr. van de Hoog tot Maggi. Friesche Vlag kondigt 'een wervelende zuivelshow' aan, en straks begint de grootse aspergewedstrijd. Maar evengoed is dit de plek waar braderievolk zijn ruimtebesparende klerenhangers, plasstickers ('Ze veranderen zodra je erop plast!') en wondermiddeltjes voor de parketvloer aan de vrouw tracht te brengen.

Vanuit duizenden ooghoeken wordt hier geaasd op uitgestoken dienbladen met pizzapuntjes of revolutionaire nieuwe satékroketjes. Waar iets te halen valt, ontpoppen ook onberispelijke Libelle-lezeressen zich tot aasgieren.

'Dit is hartstikke Hollands', zegt hoofdredactrice Stuy met een mengeling van ironie en trots. Zeven jaar geleden bedacht haar redactie als eerste zo'n evenement, nadat dagjes varen met Libelle-columnistes ook al succesvol waren gebleken. Daarna waren concurrerende bladen er als de kippen bij om het idee over te nemen. Margriet heeft tegen de kerst inmiddels een traditionele Winterfair, Viva haar filmdagen. Vindt ze niet leuk, geeft Stuy toe. Maar je doet er niks aan. 'Uit de modewereld heb ik wel eens gehoord: je bent pas echt goed als je gekopieerd wordt. Daar trek ik me aan op.'

Wat het evenement kost, weet Stuy niet. Wat het oplevert, zegt ze niet. De entree bedraagt 14 euro. Maal de 77 duizend bezoekers van vorig jaar - dat is makkelijk rekenen. Maar: 'Vergeet niet wat hier allemaal aan personeel rondloopt, en hoeveel maanden van tevoren dit strand al afgegraven en bekabeld moet worden.' Haar conclusie is helder: 'Je kunt beter een blad maken.'

Waarom doet Libelle dit dan? Lezersbinding, de motor waar dit evenement op draait. De redactie ontvangt volgens Stuy wekelijks negenhonderd e-mails en vijfhonderd brieven van lezeressen die soms hun hele hebben en houwen uitstorten. Op de website van het weekblad blijken de dames ook al lustig van zich af te schrijven. En heus niet alleen over paashazen breien: eerder gaat het over Pim Fortuyn, Irak of borstkanker.

In deze Zomerweek is de schrijfdrang niet anders. In ruil voor 'een vrolijk zomerbolletje' worden lezeressen uitgenodigd Libelle een brief te schrijven. En dat doen ze, massaal, aan lange tafels achter in de centrale tent van het Wereld Café. Een greep in de brievenbus toont de innige band tussen Libelle en haar lezeressen. 'Lieve vriendinnen', begint een schrijfster, waarna een relaas volgt over haar scheiding, haar stiefkind en de vele titels waarop zij als 35-jarige vrouw aanspraak zou kunnen maken. Om te eindigen met een welgemeend bedankje voor deze fantastische dag.

De brieven worden allemaal gelezen door de redactie, bruikbare inzendingen belanden in Libelle's lezeressenrubriek. 'Ik gebruik ze ook voor verhalen', zegt redactrice Jolanda Hofland. 'Iedereen heeft wel iets van het Libelle-gevoel in zich.'

Eerder had hoofdredactrice Stuy dat gevoel al omschreven: 'Rust, respect, vertrouwen, jezelf zijn, begrip tonen, herkenning, niet opdringerig zijn.'

Hofland is net bezig uit te leggen wat háár Libelle-gevoel is ('iets heel persoonlijks, dicht bij jezelf'), of ze wordt belaagd door twee fans. 'Jolanda! Je bent zwanger! We lazen het. Gefeliciteerd!' Inderdaad: in de laatste Libelle schrijft ze het zelf, en ze is de enige niet: 'Ik weet niet of u het om u heen ook merkt, maar ik zie tegenwoordig overal zwangere vrouwen.'

Jaarlijks krijgt de week een thema mee, ditmaal 'de man'. 'Heel spannend', schreef de redactie. Maar de werkelijkheid in Almere leert: 'de man' als thema laat de gemiddelde Libelle-vrouw volkomen koud. 'Slechts' zo'n tweehonderd dames zien, bij wijze van koffiestop, in het Wereldcafé de verkiezing aan van 'de leukste man van Nederland'. Aan de hand van vragen aan het publiek vallen vooraf geselecteerde bekende Nederlanders af. 'Moet de leukste man per se mooie benen hebben?, luidt de vraag. 'Nee', klinkt het uit de zaal. Exit schaatser Gerard van de Velde.

Elke dag zijn er twee voorronden, dit weekend volgt de ontknoping, maar we kunnen vast verklappen dat Victor Reinier, acteur in de serie Baantjer, hoge ogen gooit wegens diens lekkere kontje. Het was nog wel een nek-aan-nek-race met Nico, de tv-klusjesman die met zijn handigheid menig Libelle-hart sneller doet kloppen. Wie het zeker niet gaan redden, zijn Jan Mulder ('de leukste man mag niet humeurig zijn'), Huub van der Lubbe ('de leukste man hoeft geen gedichten te schrijven') en Willem-Alexander ('de leukste man hoeft niet de prins op het witte paard te zijn').

Iederéén is tegenwoordig Libelle. Was het blad voorheen het domein van types als Loes Haasdijk en Jannetje Brinkman, op de Libelle Zomerweek 2003 maken ook hele en halve intellectuelen als Jan Mulder, Remco Campert, Elsbeth Etty en Harry de Winter hun opwachting. Libelle is de tuttigheid reeds lang voorbij, lijkt het.

Aan het eind van dag één bood het Almeerderstrand een weinig zomerse aanblik. Het barre weer heeft menig lezeres een tent ingedreven, of juist het terrein af, op weg naar huis. In die regen, op weg naar het onoverdekte treinstation, torst Jantien den Outer (48) dertien plastic zakken met zich mee. Uit haar rugzak steekt een pannenset. In haar binnenzak zit het bonnenboekje dat bij de kassa werd verstrekt. Van de 31 'zomerse aanbiedingen' heeft ze er achttien gebruikt. Voor het gratis flesje olijfolie had ze nog terug willen lopen, maar haar oudere vriendin wilde niet meer. Bovendien: 'Ik heb mijn handen al vol, joh. Meer kan ik niet dragen!'

Het was haar eerste keer, en volgend jaar gaat ze weer. Dan neemt ze wel haar boodschappenwagen mee. Ze heeft genoten, zegt ze. Van de sfeer, van de mensen, van het Libelle-gevoel. 'Misschien schrijf ik Libelle vanavond nog een briefje.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden