Een arrogante zelfingenomen Yoko Ono

Als iets in de wereld Nietzsches gedachtegoed over eeuwige wederkeer belichaamt, zijn het wel The Beatles. Met een boek, The Beatles Anthology, en met aandacht voor John Lennon die maandag zestig jaar had kunnen geworden als hij twintig jaar geleden niet was doodgeschoten....

Sietse van der Hoek

Mocht toeval nog bestaan in de post-Beatlestijd, dan steekt de marketingafdeling haar voortdurend een handje toe.

'Al meer dan dertig jaar', aldus de aankondiging van de documentaire die The real Yoko Ono belooft, 'vanaf het moment dat ze als onbekende Japanse conceptuele kunstenaar het hart van John Lennon stal, roept ze in de westerse wereld verbazing en woede op.'

Verbazing en woede, zo zo, in de westerse wereld, en dat al meer dan dertig jaar!

Zou het waar zijn?

Ja, bij de zeer toegewijde Beatles-fans misschien, voor wie John Lennon een heilige is geworden. Een kenmerk van een heiligenleven is nou eenmaal dat de wereld op een bepaald moment is blijven stilstaan.

Het is precies dat wat ook de nu 67-jarige Yoko Ono beweegt, of beter gezegd: niet meer doet bewegen. Ze heeft zich nadien verzoend met haar dochter Kyoko (beter gezegd: Kyoko, dochter uit een eerder huwelijk, verzoende zich met haar), ze is weer kunst gaan maken, zelfs weer getrouwd. Maar op de vraag of ze 'happy' is, zegt een intimus op besliste toon: 'Nee, the only one she ever loved was John.'

Yoko Ono is ouder geworden, maar niet veranderd.

De oude filmpjes tonen een echtpaar dat, geheel vervuld van zichzelf, zonder zelfrelativering het heil van de wereld in de palm beider handen mee dacht te dragen. Bijna een kwart eeuw later zegt Yoko Ono als ze vertelt over hun gezamenlijke plaat Double Fantasy: 'Misschien was het arrogant, maar we vonden dat we alles goed deden.'

Het is een keurige documentaire natuurlijk, en echte fans krijgen er toch nooit genoeg van - maar of er nou veel nieuwe inzichten in zitten?

Ik vond die andere band veel beter (van wie er toch ook eentje vroegtijdig jammerlijk om het leven kwam) en heb een hekel aan heiligenlevens, dus dat kwam mooi uit.

Maar de documentaire Oh Yoko gezien hebbende, ben ik bang dat veel meer mensen van die generatie behept zijn geweest en gebleven met die arrogantie en humorloosheid, zelfzucht en zelfingenomenheid als waar Yoko Ono nu nog steeds blijk van geeft en, met terugwerkende kracht, John Lennon bij leven niet minder. Indirect dan toch een verhelderend inzicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden