Een aparte romance uit Dinxperlo

ROTTERDAM - Samen uitslapen - tot twee maanden geleden deden Esther en Simon dat elke zaterdag. Langzaam wakker worden en dan, na het ontbijt, naar de tweedehandswinkel in het dorp. Spullen zoeken voor hun huisje in Dinxperlo, vlak aan de Duitse grens in de Achterhoek.


Als jonggeliefden genoten Esther Kremer (23) en Kamran Simon Saif (34) van die zaterdagen samen. 's Middags maakten ze lange wandelingen door het bos en na het avondeten gingen ze het liefst nog even langs het zwembad. Esther leerde Simon zwemmen, want dat had hij nooit geleerd in zijn geboorteland Pakistan.


Van die idylle is weinig over. Esther vertrekt nu elke zaterdagmorgen om negen uur per trein of auto naar Rotterdam, waar Simon vast zit in vreemdelingendetentie. Simon is illegaal in Nederland en de Dienst Terugkeer en Vertrek probeert hem uit te zetten naar Pakistan. Vorige week ging hij uit verzet in dorststaking. Hij is bang dat hij straks - als christen in een islamitisch land - wordt vermoord.


Dwars door de bezoekersruimte van het detentiecentrum slingert een betonnen afscheiding van een halve meter hoog. Daar moeten de gedetineerden achter blijven. Met zwarte lijnen is op een van de witte muren een tafel met een koffiepot getekend. Het is gezellig bedoeld, maar met drie bewakers en twee deuren die op slot gaan, heeft de ruimte niets huiselijks.


Esther en Simon omhelzen elkaar over de afscheiding heen. De bewakers kijken toe hoe de twee elkaar verlegen toelachen. 'Ik zag je niet achter je raam', zegt Esther in het Engels, want Simon spreekt nog geen Nederlands. Ze was vandaag te vroeg bij het detentiecentrum en liep langs zijn raam om te zwaaien. 'Ik dacht dat er weer wat aan de hand was.' Simon pakt haar hand en glimlacht geruststellend. 'Ik wist niet dat je buiten stond. Kom straks nog even zwaaien, ik wil je iets laten zien.'


Asielstatus

Toen hij in 2010 uit Pakistan vluchtte, leek alles goed te verlopen. Bij aankomst in Nederland kreeg Simon meteen een asielstatus en een verblijfsvergunning.


'Ik ben uit Pakistan gevlucht, omdat ik met de dood werd bedreigd', vertelt hij. Simon werkte in de stad Karachi voor de Peace of Mind Foundation, een christelijke ontwikkelingshulporganisatie. De aan de Taliban gelieerde terroristische groepering Lashkar-e-Jhangvi heeft het op hem als actieve christen gemunt, zegt hij. Zijn twee neven zijn sinds zijn vlucht vermoord en ook zijn broer en moeder worden bedreigd.


Na een tijd in een asielzoekerscentrum in het Groningse Ter Apel gewoond te hebben, kreeg Simon een woning toegewezen in Dinxperlo. Liever had hij in Arnhem gewoond, maar medewerkers van het asielzoekerscentrum overtuigden hem dat het dorpje in de achterhoek ook een mooie woonplaats was.


Toch knaagde er iets aan de Pakistaanse vluchteling. Bij zijn asielaanvraag had hij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) niet de volledige waarheid verteld. 'Ik ben uit mijn land gevlucht met een vals paspoort', zegt Simon. 'Dat moest omdat mijn achternaam daar te bekend was. Op mijn valse paspoort stond Kamran Simon. Dat heb ik niet verteld toen ik in Nederland kwam, omdat ik bang was dat het me problemen zou opleveren.' In augustus 2011 vertelde Simon de IND alsnog de waarheid. Het leidde ertoe dat hij op 1 oktober 2012 met terugwerkende kracht zijn asielstatus en verblijfsvergunning kwijtraakte.


Boeketten

Esther, die hbo verpleegkunde studeert, leerde Simon in september 2011 kennen. Ze werkten toen allebei in Ulft, waar ze voor hun uitkering kunstbloemen tot boeketten schikten. Na het werk gingen ze regelmatig samen wandelen, of kookte hij Pakistaans voor haar.


'Ik had nooit gedacht dat ik op een buitenlander zou vallen', zegt de blonde studente. Maar na anderhalve maand waren ze onafscheidelijk.


Esthers vader was er niet gerust op. Zou die Pakistaanse jongen zijn dochter niet gebruiken om aan een Nederlands paspoort te komen? 'Daarmee heb ik het moeilijk gehad, dat hij dat dacht', zegt Esther. 'Zelf ben ik daarvoor nooit bang geweest.' Hoewel de twee al snel trouwplannen hadden, besloten ze die uit te stellen tot Simons verblijf in Nederland definitief was geregeld.


Zijn advocaat, Michael Yap, verwachtte dat het goed zou komen. Simon kan bewijzen dat hij als christen werd vervolgd in Pakistan. Hij is in hoger beroep gegaan tegen het afnemen van zijn verblijfsvergunning. Maar die procedure hoeft de Pakistaanse asielzoeker niet in Nederland af te wachten, oordeelt de overheid.


Op 14 maart belde de politie daarom aan bij het huisje in Dinxperlo dat Esther en Simon delen. Esther was net de deur uit voor haar studie. De agenten brachten Simon naar Rotterdam. 'Ik wist helemaal niet wat dat inhield: detentie', zegt Esther. Inmiddels weet ze hoe zenuwslopend het is.


Eerst was er de dorststaking. In de bezoekersruimte neemt Simon een slok uit een blikje energydrink. Zijn gezicht vertrekt en hij begint te hoesten. 'Dit kan mijn keel nog niet aan.' Hij is nog herstellende van de dorststaking, die hij vorige week samen met ten minste tien andere asielzoekers in het detentiecentrum begon. Simon protesteerde daarmee tegen zijn uitzetting naar Pakistan.


'Na vier dagen zonder vocht zei de dokter tegen me dat ik binnen twee dagen dood zou gaan als ik niet zou drinken. Toen ik die avond met Esther belde begon ze te huilen en smeekte me om weer te gaan drinken. Als je mijn toekomstige man wil zijn, moet je gezond en sterk zijn, zei ze: als je van me houdt, stop je.' Simon besloot weer te gaan eten en drinken. Esther haalde even opgelucht adem.


Toen kwam afgelopen vrijdagochtend het telefoontje dat Simon maandagavond om zes uur op het vliegtuig naar Pakistan zou worden gezet. 'Ik heb geprobeerd hem moed in te praten, maar ik wist zelf ook niet waar ik die vandaan moest halen,' zegt Esther.


Die dag ging ze naar het gemeentehuis om een paspoort aan te vragen. 'Mocht het nodig zijn, dan reis ik hem achterna naar Pakistan. Dan zien we vanuit daar wel hoe we ons redden.' Maar 's middags kwam er redding van de Raad van State: Simon mag het hoger beroep over zijn asielaanvraag in Nederland afwachten. Acute uitzetting is voor even van de baan.


Het bezoekuur in Rotterdam is bijna om. De twee geliefden kunnen elkaar woensdag opnieuw een uur zien. 'Als zij er niet was, had ik mijn dorststaking doorgezet tot het einde', zegt Simon. Esther slaakt een diepe zucht.


Eenmaal buiten het detentiecentrum loopt de studente naar de achterkant van het gebouw. Ze telt de ramen. Het zesde van rechts, daar staat hij. Simon drukt een vel papier tegen het raam, waarop hij met grote letters heeft geschreven: 'Seven words I want to speak before this world takes us apart: I will love you forever and ever.'


Reactie

De Immigratie- en Naturalisatiedienst geeft geen commentaar op individuele gevallen. Wel bevestigt de IND dat een asielstatus kan worden ingetrokken 'als de vreemdeling bij de aanvraag onjuiste gegevens heeft verstrekt of gegevens heeft achter gehouden die tot afwijzing van de aanvraag zouden hebben geleid.'


In maart schreef staatssecretaris Teeven aan de Tweede Kamer dat er in Pakistan sprake is van 'toenemende maatschappelijke intolerantie tegen religieuze minderheden', die voor sommige Pakistaanse christenen tot problemen kan leiden 'wat aanleiding kan zijn om bescherming te verlenen.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden