EEN AMSTERDAMSE ORGIE

IK BEN, zo geef ik toe, enigszins bevooroordeeld. Elkaar aflebberende homo's vind ik bijvoorbeeld een onsmakelijk gezicht. Vrouwen die elkaar zoenen, dat gaat nog wel....

Ook heb ik een lichte afkeer van nichterig gedrag. Het geheupwieg, het zeurderige toontje, de verwijfde gebaartjes, het aanstellerige gedoe, het ongegeneerde gestaar naar andermans kruis, het gedweep met middelmatige artiesten, de kleinzerigheid: het ligt mij allemaal niet zo.

Het ergste blijven wat mij betreft echter nog wel de travestieten, wier afwijking helaas steeds minder weerstand wekt. Ze mogen hun kunstjes vertonen in de show van de brave huisvader Robert ten Brink en worden inmiddels al door Hollywood omhelsd, zo bleek uit het succes van Priscilla, Queen of the Desert .

In deze homo-cultfim trekt een trio nichten, die hun brood proberen te verdienen door zich als vrouw te verkleden, per bus door de woestijn. Aan het slot van het verhaal blijkt een van de drie griezels een zoontje te hebben. In plaats van met afschuw te reageren op de drag queen die hem in de steek heeft gelaten, valt het kind zijn verwekker in de armen en besluit bij hem/haar te blijven. Eind goed, al goed.

Een opvallend grote tolerantie en zelfs waardering voor de homoseksuele subcultuur kenmerkten eveneens de reacties in ons land, althans in de media, op de Gay Games. Soms werd wel gewezen op de lachwekkend slechte sportieve prestaties en op de financiële wanorganisatie, die de belastingbetaler een hoop geld kostte, maar desondanks overheerste een gevoel van tevredenheid over de roze kermis die Amsterdam de gay way to Europe maakte.

Toen Harvey Fierstein bij het openingsfeest, tussen enige playbackende derde-rangsartiesten door, het publiek een hart onder de riem mocht steken, krijste de corpulente acteur 'We are not different, we are extraordinary. Gelijk genoeg om niet gediscrimineerd te worden natuurlijk, maar bijzonder genoeg om extra aandacht en subsidies te krijgen.

Wat een buitenstaander opvalt aan al die bijzondere homo's die door de hoofdstad hebben geparadeerd, is hun preoccupatie met het lichamelijke. Bij gays, zo leer je van Harm Botje, draait het dan ook vooral om sex. In Het roze boekje voor mannen van zijn hand lezen we uitgebreid over penisvergroters, cockringen, porno, fistfucking en andere belangrijke elementen van de homocultuur. Als je je niet kan bezighouden met iets waardevols, zoals het opvoeden van kinderen, moet je je maar een beetje amuseren in het leven, nietwaar?

Exhibitionisme treffen we niet alleen aan bij de wedstrijden hoge hakken lopen, cockring tossing en handtaswerpen tijdens de Queer Games, maar ook in geschriften en interviews van bekende aanhangers van de Griekse beginselen.

Zo acht Pim Fortuyn het in Babyboomers, een boek dat een portret van een generatie zou moeten zijn, nodig omstandig verslag te doen van zijn seksuele escapades. Kontjelikken, vernemen we, is zijn specialiteit. Elke keer als de cultuurfilosoof uit Rotterdam nu op tv verschijnt, zie ik in gedachten zijn grote blote hoofd tussen een paar behaarde billen verdwijnen en moet ik even huiveren.

En neem Frans Haks. De kunstpaus vertelde een tijdje geleden in geuren en kleuren aan NRC Handelsblad hoe hij 'het' deed in parken, sauna's en wc's met één man, met twee mannen, met zes, met tien. Jong, oud, mooi, lelijk, het maakte niet uit, 'als ik er mijn tanden maar in kon zetten, hahaha'. Voor een partner die zijn jachtpartijen als ontrouw beschouwde, had Haks slechts één boodschap: 'als het je niet bevalt, dan rot je maar op.

Het is vreemd dat weinigen opmerken hoe weerzinwekkend zo'n levensstijl is. Dat weinigen de goede smaak durven te verdedigen tegen de genotzucht en de platheid in het homopretpark dat Amsterdam tijdens de Gay Games was.

Dat weinigen een verband leggen tussen het oprukken van een decadente, hedonistische cultuur waarin het schaamteloos achterna lopen van je geslachtsorgaan het hoogste goed is, en de kinderporno uit Zandvoort.

We hebben de afgelopen dagen veel gruwelijke verhalen kunnen horen en lezen over discriminatie van homoseksuelen in het buitenland. Het stemt tot vreugde dat we deze achterstelling niet of nauwelijks kennen in Nederland. Maar dat wil geenszins zeggen dat het vertoon tijdens de Gay Games als een culturele verrijking gezien moet worden.

Vanuit het oogpunt van de beschaving valt het alleen maar toe te juichen dat de homo's, na hun Amsterdamse orgie van sperma, het publieke domein weer overlaten aan de burgerij en zich terugtrekken in hun darkrooms, waar ze zich anoniem en ongestoord kunnen overgeven aan hun troosteloze liefhebberijen. Opgeruimd staat netjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.