Een akkerrandje zou niet misstaan bij Anna Paulowna

Aflevering 36: wat zou een mooi akkerrandje het landschap rond Anna Paulowna goed doen.

Over Anna Paulowna kan ik zeggen dat er een station is, waar ik de trein uit stap, en een kerkje. De gazonnetjes zijn keurig gemaaid en er staan hortensia's. Desondanks staan veel huizen te koop. Vrouwen laten er honden uit. Anna Paulowna bestaat nog niet zo lang - de polder werd pas in 1845 drooggelegd. Er is een Action en een Deen, en een bloembinderij die Ma-d'r-liefjes heet. En de weg over de sluis over de Lage en Hooge Oude Veer, de polder in.

Eerder was ik teruggeschrokken voor deze polder. In Oudesluis had ik op de dijk gestaan ter hoogte van de hervormde kerk en had geprobeerd me voor te stellen dat hier ooit VOC-schepen lagen en dat dit de waddenachtige uitlopers waren van de Zuiderzee. Met de aanleg van de Anna Paulownapolder werd Oudesluis afgesloten van de zee.

Ik was de leegte van het gewonnen land een stukje ingelopen, maar weer omgedraaid. 26 graden, doodse stilte, eindeloze vlakte met opslagloodsen en windmolens, geen bloemen meer op de velden. Op een terras in Oudesluis had ik gewacht op iemand die me kwam ophalen.

Vandaag loop ik de tweede helft van de polder. Ik ben mijn verrekijker vergeten, maar die blijk ik niet nodig te hebben op de kaarsrechte Veerweg. Aardappels, wortels, peulvruchten, boerderij met windmolen. Suikerbieten, boerderij met windmolen, aardappels, peulvruchten. Dit is er de geëigende plek voor, maar een mooi akkerrandje hier en daar zou, zo fantaseer ik, flink wat kunnen teweegbrengen. Gelukkig: in de buurt van de boerderijen cirkelen zwaluwen.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.
Lees ook eerdere afleveringen uit deze rubriek.

Rietzanger

Een knik in de weg, en weer rechtdoor. Dan de dijk op. Een andere wereld. Achter de dijk ligt het Amstelmeer, en de zogeheten Verzakking. Kokmeeuwen, ganzen en - zo meen ik - visdiefjes. Een rietzanger hoog in het riet en een kleine karekiet. Ik verwelkom de rommeligheid bij de Van Ewijcksluis, bij camping 't Loze Vissertje en het jachthaventje. Bij pension Van Ewijcksluis - een pleisterplaats voor mensen die het Nederlands kustpad lopen - drink ik koffie op het terras. Als ik de afgelegde etappe becommentarieer, zegt de eigenares, schouderophalend: 'Een polder is een polder.'

Daar is geen speld tussen te krijgen.

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden