Een adelaarsnest op een 2450 meter hoge berg

Voormalig Volkskrant-journalist Fred de Vries is zijn vrouw nagereisd. Sinds december 2000 is zij ambassadeur in Asmara, Eritrea, een van de tien armste landen ter wereld....

Fred de Vries

Ze klauterden in de felle zon, vier blanke mannen op weg naar het orthodox christelijke klooster van Debre Bizen. Het was zondagochtend. De tocht was in Nefasit begonnen, een armetierig dorp zonder stroom en koffie.

In de verte zagen ze het klooster, als een adelaarsnest op een 2450 meter hoge berg. Gesticht in 1361 door Abuna Filipos en dankzij de ligging bestand tegen talloze invasies, van de Somaliërs tot de Ethiopiërs.

Vrouwen zijn in Debre Bizen uit den boze. Verlangens zijn om te koesteren, verleiding om te weerstaan. 'Volgens de reisgids zijn zelfs vrouwelijke beesten verboden', merkte A. op. De vier mannen lachten. Ook vrouwelijk bezoek is verboden. P. poseerde vrolijk bij het bord 'No permission for women to go up' dat het viertal tegenkwam.

Voor de klim staat een kleine twee uur. P. vertelde dat Nederlandse mariniers van de VN-vredesmacht het in 47 minuten hadden gedaan. De mannen klommen verder en amuseerden elkaar met verhalen over belevenissen in Uganda, Zuid-Sudan, Turkije en Afghanistan. Het enige dat ze niet hadden was officiële toestemming om het klooster te bezoeken. Een hoop bureaucratisch gedoe, meenden ze. Mochten de monniken ernaar vragen, dan zouden ze zich er wel uit redden.

Dicht bij het klooster veranderde het landschap. Droog en stekelig maakte plaats voor zacht en groen. De weg werd minder steil en wat veraf op een enkel gebouw leek, bleek een soort middeleeuws bergdorp met ezels, kippen en een kameel. Ze liepen door een poort met hemelsblauwe deuren, waarna een jongen met een witte omslagdoek hen gebaarde op een stenen bankje plaats te nemen. Schoenen uit. Voeten wassen. Ze overhandigden de cadeaus voor de monniken. Koffie, kaarsen en whisky.

Kom, gebaarde de jongen. In een belendend gebouwtje werden ze aan tafel gezet. Aan de wanden hingen beeltenissen van Eritrese orthodoxe leiders en een afbeelding van het Laatste Avondmaal. Er kwam iemand met thee en engera, een zurige soort pannenkoek. Daarna kwamen de kannen sewa, lokaal gebrouwen bier met een rokerige smaak.

'Waar is jullie vergunning?', vroeg de jongen.

'Oh, hebben we in de auto laten liggen', blufte G.

En toen gebeurde er niets meer. Geen rondleiding door het dorp. De kerk, waar duizend manuscripten en eeuwenoude gebruiksvoorwerpen moeten liggen, bleef op slot. De mannen besloten nog wat rond te lopen. 'Majestueuze uitzichten. Maar verder viel het een tikkeltje tegen', zei G. De anderen knikten. Schouderophalend aanvaardden ze de terugreis.

Tot G. plotseling wild langs zijn gezicht ging slaan. Toen hij ophield zagen ze een witte doorn uit zijn neusbrug steken. De volgende dag verscheen hij niet op kantoor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden