Een aanzet tot satire

De humor zit hem in de prachtig wezenloos uitgevoerde gesprekjes.

Mensen die niet meer weten hoe ze moeten communiceren, daarover wordt veel theater gemaakt. Niet verwonderlijk. Dialogen vol verbale flaters of bizarre misverstanden zijn altijd leuk. Net als toneelpersonages die voor een onredelijk lange tijd volstrekte onzin spuien, om te verhullen dat ze verder niets te zeggen hebben.


De jonge theatermaker Bo Tarenskeen kan een behoorlijk komische non-dialoog schrijven. Dat blijkt wel uit zijn tekst 't Schip, over een clubje zwaar verveelde cruisepassagiers. Deze tekst regisseert hij nu zelf als lunchvoorstelling in Theater Bellevue.


Tarenskeen won in 2009 op het ITs Festival de Ton Lutz Prijs, voor de beste afstuderende regisseur, maar 't Schip laat te wensen over. Hoewel geestig, ontbeert de voorstelling iedere vorm van diepgang. Een toneelstuk vol non-dialogen schrijven, om te verhullen dat je verder niets te zeggen hebt. Dat kan natuurlijk ook.


Er is slechts een aanzet tot satire. Maar die wordt geen moment uitgewerkt. De cruise is georganiseerd door een liberale kwaliteitskrant en voert langs alle culturele hoofdsteden. De abonnees worden vergast op een overdadige hoeveelheid uitjes, lezingen en cursussen. Maar in plaats van dat ze zich als kinderen in een snoepwinkel voelen, staan de personages er lamgeslagen bij. De lezing over de opkomst van China, noch de cursus boogschieten, noch de rondleiding door Atlantis, de verzonken stad van de toekomst, kan een van hen werkelijk bekoren.


Zes acteurs in witte of anderszins lichtgekleurde linnen outfits lopen heen en weer over het witgeverfde toneel. Als een trosje lange intellectuelen dat doelloos over het dek zwalkt. Het enige wat ze doen is praten. Meestal door elkaar, zodat ze niet te verstaan zijn.


Soms weet een van de liberale krantenlezers de aandacht van de anderen te trekken met een warrig betoog over verwisselde hutten of een onnodige analyse van een eerdere dialoog.


De humor zit hem in de prachtig wezenloos uitgevoerde gesprekjes. Vooral een speler als Steve Aernouts is meesterlijk met zijn terloopse gebaren en versprekingen. Tarenskeen acteert zelf ook mee, als een wel heel vroegwijze driejarige met een zwaar gevalletje keuzestress. Ook hij is geestig.


Maar daar blijft het bij. Geen bijtende satire over koersloze kwaliteitskranten (men denke aan NRC Handelsblad), geen inzichten in de verwarring die heerst onder de culturele elite en geen visie op de verkapitalisering van kunst en cultuur, om maar eens wat thema's te noemen waarnaar slechts gehint wordt. Zonde.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.