Een aanraking, zwoele adem en mooie woorden

Dat Het Theaterfestival een overzicht geeft van de grote, belangwekkende producties is een al lang achterhaalde opvatting. Door een nogal pregnante inbreng van de Vlaamse juryleden biedt het festival wel de kans een aantal Vlaamse voorstellingen te zien die anders niet of nauwelijks naar Nederland zouden komen....

Dat kan soms een aangename ervaring zijn, en soms een gruwel. Niets ten nadele van de twee jonge actrices uit Brussel die deze week in het Amsterdamse theater Het Gasthuis voor gemiddeld twaalf mensen hun voorstelling Endless Medication hebben gespeeld, maar het was een productie die in het hoofdprogramma van Het Theaterfestival volkomen misplaatst is. Misschien aardig als afstudeerproject (wat deze productie ook schijnt te zijn), maar de jury die dit uitkoos als een van de meest belangwekkende voorstellingen van het seizoen, moet zich eigenlijk schamen.

Twee actrices op een nagenoeg kaal toneel. Een accordeon waarop af en toe een riedeltje wordt gespeeld, een watermeloen die wordt stukgesneden als metafoor voor, ja voor wat? Menstruatiebloed? Zwangerschap? Bevalling? Veel katholieke symboliek, een Ken-poppetje dat na een goddelijke bevruchting de nieuwe messias moet zijn. Erg Vlaams, behoorlijk mystiek bedoeld, en vooral erg marginaal.

Hoeveel subtieler is Het Sprookjesbordeel, een productie van Het Toneelhuis op teksten van Peter Verhelst. Geen voorstelling, maar een performance. Geen theater dat je met een aantal mensen ervaart, maar een één-op-één beleving, een environment-experiment, een multifysiek taalspektakel op een paar vierkante meter.

Veel verklappen over de inhoud van Het Sprookjesbordeel gaat ten koste van de verrassing. Daarom in het kort: je gaat in het theater naar binnen (alleen), je maakt een keuze over wat je mooi vindt: een mannenmond, een vrouwenmond of allebei.

Dan komen de spelers binnen die je een beetje bekijken, nog eens bekijken, met elkaar overleggen en je dan tenslotte benaderen.

Vanaf het moment dat een van hen je begeleider wordt, begint de reis naar het onbekende en beland je op een bed. En dan: een aanraking, een zachte zwoele adem, prachtige woorden die je oor worden ingefluisterd, handen op plaatsen waar handen in het theater doorgaans niet komen, verbeelde gedachten van liefde, spanning, verlangen. Het gevoel waarmee je uiteindelijk daar ligt, geeft een lichte sensatie.

Al met al duurt Het Sprookjesbordeel een half uur, maar voor de moderne, gestreste, ren-je-rot-mens, die na een dag vol gedoe toe is aan iets echt anders, is dit een zalige ervaring. Op de grens van intimiteit en seksualiteit, maar nergens over die spannende grens heen.

Inhoudelijk gaat Het Sprookjesbordeel ook nog ergens over. Het leven is een labyrint maar wat is het doel van dat labyrint? Het verdwalen, niet de uitgang - dat is de essentie van wat Verhelst ons zo mooi op de mouw speldt en dat door mijn begeleider zo liefdevol aan mij wordt meegegeven. Zo intiem, zo zinnenprikkelend, zo alle zintuigen benuttend, behalve de ogen.

Het Sprookjesbordeel is nog tot en met zaterdag in Amsterdam te zien en verhuist volgende week naar de Rotterdamse Schouwburg. Bofkonten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden