Editors **

MENNO POT

Pop

Editors, Gashouder, Amsterdam. 8/7.

Ambities Editors te groot voor de echoput van de Gashouder.

Het was het eerste dat Editors-frontman Tom Smith maandag tegen het Nederlandse publiek zei en hij zou het nog herhalen: The Weight Of Your Love, de vierde studioplaat van de gitaarband uit Stafford, is nummer één in de Nederlandse albumlijsten!

'We hebben nog nooit een nummer één-album buiten Groot-Brittannië gehad', jubelde de zanger.

Ziedaar het eerste wapenfeit van het jaar waarin de toch al populaire Editors ongetwijfeld heel erg groot gaan worden. Het optreden van maandag, in de 111 jaar oude Gashouder in Amsterdam, was een voorproefje voor een nog tamelijk klein publiek (2.250 mensen). Volgende maand volgt Lowlands en in oktober de Ziggo Dome, waarvoor nu al tienduizend kaarten verkocht zijn.

Je gunt het ze wel, want vanaf hun debuutalbum The Back Room (2005) deden ze erg hun best om het publiek persoonlijk te overtuigen. Waar veel 'hotte' Engelse bands niet verder komen dan Amsterdam trok Editors steevast het land in.

Spelen wilden ze en daar waren ze ook goed in: bezwerende indierock, neo-new wave met veel invloed van Coldplay, U2 en (de zang) Joy Division. Ze schreven, zo viel ook maandag weer vast te stellen, al een aardige rij alternatieve anthems bij elkaar: Munich, An End Has A Start, de synthesizerstamper Papillon.

En toch was het geen fijne avond. Dat lag ten dele aan de Gashouder (prachtig industrieel decor, maar wat een afgrijselijke echoput), maar zeker ook aan de keuzes van de band, die steeds nadrukkelijker voor een massief, kamerbreed stadiongeluid kiest: alle luchtgaatjes afgekit met synthesizers, geen subtiliteit meer te ontwaren.

Het accentueerde de eenvormigheid van het oeuvre: de band kent maar één soort drama en wat lijken die drumritmen en hoge new wave-gitaarlijntjes toch op elkaar. Bones of Munich; gedrenkt in Gashoudergalm waren de intro's soms amper uit elkaar te houden.

Met ambitie is niets mis, maar Editors wilde in Amsterdam iets te graag een stadionband zijn, zo illustreerden ook de poses van Smith, die zich voor een paar songs een kwartslag draaide, zodat we hem en profile konden bewonderen, een heel nummer lang.

Even potsierlijk was zijn gezwollen zang in de intiem bedoelde toegift Nothing, die hij alleen uitvoerde, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar. Durf het toch eens klein te houden, wilde je hem toeroepen, durf nou eens jezelf te zijn.

Het vergrootte allemaal de gevoelsmatige afstand tussen podium en zaal, tussen band en publiek. Je keek, maar was nergens deel van.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden