Echte mannen

Ik was in Melbourne. Tenminste, dat dacht ik. Want in beeld verscheen een ongeveer dertienjarige tennisser, die de bal over het net speelde....

'Dat is een mening', zei hij, 'waar andere tegenover staan.'

'Dat kan wel zijn', antwoordde ik, 'maar herinner jij je Jimmy Connors nog? John McEnroe? Ilie Nastase? Vitas Gerulaitis? Kérels! Als die een wedstrijd speelden, dan ging het ook genadeloos. Was die bal uit, dan wás-ie ook uit. Wanneer de scheids dan zo overmoedig was hem ín te geven, dan begonnen ze z'n vrouw en z'n moeder te beledigen. Als-ie het dan nog een keer deed, dan haalden ze hem uit de stoel en ranselden hem af met hun racket. En bij de derde keer sloegen ze hem gewoon dood. Echte mannen, lieten niet met zich sollen.'

'Dan heb ik toch liever zo'n Henman', zei mijn vriend. 'Die tekent op waardige wijze protest aan tegen een in zijn ogen foutieve beslissing, maar voegt daar meteen aan toe dat ook hij zich kan vergissen. Ik mag dat graag zien, die beheersing en beschaving.'

Ik verbrak de verbinding en zapte door naar RTL5, waar ze eindelijk weer eens Engels voetbal uitzonden. Manchester United - Blackburn Rovers. 'Vroeger', zei ik tegen mijn dochter, 'moest je een echte kerel wezen om spits van een topclub te kunnen zijn. Moet je nu kijken. Is die Solskjaer al zindelijk of krijgt-ie in de rust een schone luier?'

'Dat is een mening', zei ze, 'waar andere tegenover staan.'

Ik verbaasde me over de nieuwe relativiteitstheorie en zei: 'Vroeger was George Best de spits van Manchester United. Als warming-up dronk hij voor de wedstrijd een fles whisky. Dan maakte hij een stuk of drie doelpunten, dronk in de rust weer een fles whisky en maakte er, indien noodzakelijk, in de tweede helft nog één of twee bij. Voor de cooling down en om de overwinning te vieren dronk hij dan na afloop nog een fles whisky, met ijs. Daarna ging hij gezellig stappen met een beroemde filmactrice en de avond eindigde altijd in de suite van een peperduur hotel, met de nummers een, twee en drie van de laatste Miss World-verkiezing.'

'Wat een walgelijke vent', zei mijn dochter. 'Dan heb ik heel wat liever die Solsdinges. En anders wel Ruud van Nistelrooij. Die zou dat ook nooit doen.'

Ik zapte door naar Hamar. 'Vroeger', zei ik tegen mijn vrouw, 'moest je een echte kerel wezen om wereldkampioen sprint te worden. En moet je nou eens kijken: babyface Wotherspoon.'

'Dat is een mening', zei ze, 'waar andere tegenover staan.'

Ik vroeg me af of het soms de Dag van de Vrijheid van Meningsuiting was.

'Maar het is toch wel opmerkelijk', zei ik. 'Igor Zjelezovski, de beer van Minsk! Wereldkampioen aan de lopende band. Die werd eind november in z'n spelonk in de ondoordringbare wouden van Achter-Kolizië wakker uit z'n zomerslaap, beet een paar wolven die al te brutaal werden de strot af, sloeg drie liter rendierbloed achterover, bezwangerde de vrouwelijke holbewoners, liet een reusachtige boer die weergalmde tot in de lieflijke dalen van Galdakije en een oerharde scheet die de eeuwenoude eiken ook van hun laatste bladeren ontdeed, haalde een roestige vijl over zijn Kalasjnikov-schaatsen van voor de revolutie en vertrok richting Heerenveen. En niemand die het in z'n kop haalde om Igor dwars te zitten als-ie daar even de titel kwam incasseren.'

Mijn vrouw haalde haar schouders op. 'Geef mij Wotherspoon maar', zei ze. 'Die maakt op mij een zeer beschaafde en erg vriendelijke indruk en hij gaat ook nog eens een stuk harder dan die Zjelehuppeldepup.'

Ik besefte dat de tijd van onwrikbare meningen voorbij was en dat ook de echte mannen in de topsport hun langste tijd hadden gehad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden