Echt, morgen komt de truck met water

Voormalig Volkskrant-journalist Fred de Vries woont in Asmara, Eritrea, waar zijn vrouw ambassadeur is. De meertjes staan al wekenlang droog....

Fred de Vries

Ochtend na ochtend blik ik hoopvol uit het raam. Zijn er ergens wolken te bekennen? Zon en blauw schateren me tegemoet. Vol afgunst zie ik op de televisie hoe Roland Garros moest worden gestaakt wegens wateroverlast. Mensen schuilen voor de regen die met bakken naar beneden dendert. 'Echt Nederlands, om te zeuren over het weer', zegt een ontwikkelingswerker als ik vertel hoe ik hunker naar dagen waarop de regen je in het gezicht slaat, naar de onheilspellende grijze wolkenpartijen boven De Kuip.

Ooit, als buitenlandredacteur, kon ik me weinig voorstellen bij de artikelen van collega Vreeken over het waterprobleem van de Derde Wereld, hoe waterschaars te de oorzaak van nieuwe oorlogen zal zijn. Nu wel.

Ons huis wordt voorzien via de gemeentelijke waterleiding. Dat betekent dat er slechts sporadisch wat water in de tank in de tuin druppelt. Die tank moet daarom worden gevuld door gemeentelijke watertrucks, die je moet bestellen bij Water Authority. Het probleem vorige week was dat de elektriciteit in Asmara 'wegens werkzaamheden' deels was uitgevallen. Met als resultaat dat de tankwagens niet reden omdat de pompen niet werkten.

Daarna kregen we te horen dat ons reservoir alleen bijgevuld kon worden als er een brief van de ambassade kwam. Ook toen kwam er geen truck voorrijden. 'Er is alleen 's ochtends elektriciteit', vertelde de aannemer. 'Morgen komt de wagen echt.'

Bij een winkel op de ringweg kocht ik vervolgens 70 liter schoon drinkwater. Er stonden rijen mensen met jerrycans. Sommigen hebben al twee jaar geen stromend water.

We wasten ons met resten zanderig water die we met emmers uit de bodem van de tank hadden gevist. Het begon te dagen hoe verwend we in Nederland zijn met onze permanente toevoer van schoon water. Gedachteloos draaien we de kraan open. Water dat je voor alles kunt gebruiken: drinken, koken, wassen. Eindeloos douchen. In bad gaan. De auto soppen. De tuin sproeien. De wasmachine laten vollopen. Hier zou het allemaal beschamende verspilling zijn.

En daarnaast wil het ook maar niet gaan regenen. Vorige week was de stad twee dagen lang gehuld in iets wat op mist leek, maar een poederdunne zandnevel bleek. 'Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt hier', zei kameraad A. De dag erna was het's ochtends bewolkt. Zaterdag pakten zich zowaar donkere wolken samen. Maar het bleef kurkdroog.

Vandaag is de hemel weer akelig blauw. De zon zuigt het laatste vocht uit de grond. De meertjes bij de buitenwijken staan al weken droog. Er hangt een vreemde sfeer in de stad. Alsof het leven nagenoeg stil staat. Alsof iedereen prikkelbaar en vermoeid ergens op wacht. Op iets wat misschien wel niet komen gaat.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden