Column

Echt iets voor een CDA'er, een preventief pompgat

Hoe zou het met de Pomp zijn?

De Vecht bij Overijssel. 'Ik ken iemand die op de Vecht woont, in een boot. Die gaat ook niet de Vecht leegpompen.' Beeld anp

Kijk, soms zakt iets weg. Vroeger, bijvoorbeeld, ging het dag en nacht dag over Islamitische Staat. Nu nauwelijks nog.

'Wat zeg je? Huh? O ja joh? Goh, goed hoor, leuk, goed om te horen. Wat een klus nog, hè. Sja. Nou... ik zou zeggen: laatste loodjes, en laat maar weten t.z.t. - nu even stil, want Trump roept iets geks.' (Gemiddelde reactie op het nieuws dat IS langzaamaan verslagen wordt door euh... iemand. Rusland? Amerika? Onze F-16's? Nou ja, door hunnie, dan wel: onze jongens.)

Ach, zo werkt het brein. Je kunt je niet overal tegelijkertijd even hard zorgen om maken.

Hier, zu Hause, in Blauwbaards ruimvallende kasteeltje, is de Pomp bijvoorbeeld weggezakt. Ik hoor mezelf er nauwelijks nog over. De Pomp, zal ik even toelichten, is de Kärcher SP3 'dirt' dompelpomp die in een vierkant gat onder de slotmuur hangt om overtollig grondwater weg te sucken. De vorige burchtvader, een CDA-wethouder, vertelde tijdens de overdracht dat we het ding elke dag een tijdje moesten laten draaien.

'Want anders?', verzuimde ik te vragen. Als je namelijk niet weet waarom je pompt, ga je onbewust steeds wildere aannamen doen over de eventuele gevolgen van niet pompen. Suzy, tenminste. Zij had een luik ontdekt in de bijkeuken en als je het optilde, zag je een eng, zwart, ondergronds Loch Ness. Ze ging er vaak even kijken. De waterspiegel steeg zichtbaar als we een dagje oversloegen, koppelde ze terug, bovendien klemden de deuren en rukte de schimmel op. 's Ochtends, als de slotvoogd nog lag te pitten, was de woonkamer mistig.

Pompen dan maar.

Het apparaat werd steeds belangrijker. Hij kwam vaak ter sprake. Al snel lieten we hem drie keer per dag brullen, wat geen lolletje was, aangezien het pompgat alleen te bereiken viel via een meterslange, spekgladde houten trap de diepte in, een Danteske hellevaart langs natte muren, overhangende bramenstruiken, spinnenwebben, honderden muggen, zwerfkatten, hagedissen, stalactieten en een zwavelrode, Chinees sprekende draak.

Geen stalagmieten, nee. Ook geen Suzy meer, inmiddels. Alleen nog de Pomp en ik.

Geen goeie match, ben ik achter. In het begin glibberde ik nog weleens naar beneden, stekker erin, en snel naar boven, om dan uren te laat aan de dirtmaster te denken. Godsamme, hup, snel het gat in, te snel natuurlijk, ik lazerde zes treden naar beneden, terwijl die elektrische vis amechtig lag te piepen in z'n droge moddergat - sorry, sorry, helemaal vergeten.

Inmiddels vergeet ik de Pomp sowieso. Afbouwen is het woord niet. Van drie keer per dag ben ik teruggevallen op vijf keer in 2016, en vooralsnog nul keer in het nieuwe jaar. Matig moyenne. De pompsfeer is eruit of zo, ik weet het niet. Op zich ben ik best een pomper, maar geen dóórpomper. Vocht zit tussen je oren, als je een waterhoofd hebt.

Bovendien is vocht mijn vriend. Ik ken iemand die op de Vecht woont, in een boot. Die gaat ook niet de Vecht leegpompen. En daarbij, die wethouder, ik bedoel die paniekzaaier met z'n pompadviezen, waarschijnlijk heeft die het allemaal zelf bedacht. Echt iets voor een CDA'er, een preventief pompgat. Was het niet Buma die ooit opriep tot een EU-invasie tegen Islamitische Staat?

Ja, dat was Buma.

Is alweer weggezakt, geloof ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden