Eat The Document: Spannend boek vol popmuziek

Omdat ik geen haast had en de nieuwe aankomstplek van de Eurostar eens wilde zien, besloot ik niet met het vliegtuig maar met de trein naar Londen te reizen. Dat kost je vanaf Utrecht al snel een uurtje of drie extra, maar de rust en het comfort maakt veel goed. Van Brussel naar het verbouwde en zeer fraaie Londense St Pancras station doe je er nog geen twee uur over, je bent meteen in centraal Londen, en je kunt tenminste ongestoord een boek lezen.De terugreis gisteren werd extra veraangenaamd doordat ik in de Londense boekhandel Daunt (prachtige klassiek ingerichte 'independent' winkel op Marylebone High Street) Dana Spiotta's roman Eat The Document had aangeschaft. Het verscheen in de VS al in 2006, en kwam vorig jaar in de UK uit bij Picador met een enthousiaste flaptekst van Bret Easton Ellis.Het verhaal over een vrouw die in de jaren zeventig als politiek activiste betrokken raakt bij terroristische aanslagen met dodelijke afloop en daardoor moet onderduiken is al spannend genoeg. We volgen Mary Whittaker tot ver in de jaren negentig als ze met een andere identiteit haar zoon Jason (geboren in 1983) opvoedt.Maar los van het verhaal, waarin diverse verhaallijnen met diverse personages in diverse periodes van de Amerikaanse post-Vietnam geschiedenis uiteindelijk mooi samenkomen, zijn het de details die het boek zo goed maken. En dan vooral die waarin popmuziek ter sprake komt. Op de beste momenten, in de dagboekfragmenten van zoon Jason, herinnert Eat The Document (genoemd naar een documentaire over Bob Dylan in 1966) aan Nick Hornby's High Fidelity. Ook Jason is (op zijn zestiende al) een fanatiek platenverzamelaar, met een grote voorliefde voor de Beach Boys. De beschrijvingen van de fameuze Smile bootleg is om te smullen, en het kan haast niet anders of de auteur moet zich iets kunnen voorstellen bij die obsessie voor de Beach Boys. Want ook de vergeten en voor een deel onuitgebrachte soloplaten, van Dennis Wilson krijgen in haar roman liefdevolle aandacht. Zeer raak is ook de korte omschrijving van cultband uit de sixties Love. 'Classic candidates for obsession: forgotten but once quite known. (...) Arthur Lee scared the shit out of the hippies;he was an angry black punk who called his band Love and then played as though he hated everyone.'Zo treffend staat het in geen encyclopedie genoteerd. Spiotta's boek is onder veel meer ook een boek over een obsessief houden van popmuziek. Aan het slot bekent Jason niet meer naar de Beach Boys te luisteren (de lezer begrijpt dat ook), hij richt zijn aandacht nu op de Kinks. Toch doet hij zijn collectie platen en cd's van de Beach Boys (er volgt een opsomming collector's items om van te watertanden niet van de hand. 'My Beach Boys sit there, an aural time capsule, wired directly to my soul', noteert hij aan het eind van Eat The Document in zijn dagboek. 'Something in that music will recall not just what happened but all of what I felt, all what I longed for, all what I used to be.'De Beach Boys vormden een soundtrack bij het leven van Jason, en daar doe je dus geen afstand van. Dat zal iedereen herkennen die popmuziek een belangrijke rol in zijn leven toestaat. En dat vond ik het mooie van Spiotta's roman: ze lijkt te begrijpen wat pop-nerds die bijvoorbeeld High Fidelity bevolken drijft en maakt ze nu eens niet belachelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden