Brieven

Dyslectici zijn geen narcistische achterbankgeneratie

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 7 januari.

Thea Kwee-de Swart: 'Dyslectici moeten altijd (veel) harder werken dan klas- of studiegenoten met dezelfde intellectuele capaciteiten' Beeld anp

Dyslectici hebben wél te maken met tegenslag

In een helder en goed onderbouwd betoog noemt Nelleke Bakker andere oorzaken van de psychopathologisering van het dagelijks leven dan de door Jan Derksen genoemde.

Derksens opvatting dat het hebben van een bepaalde persoonlijkheidsstructuur zou doen 'verlangen naar een diagnostisch etiket' krijgt in haar bijdrage echter onvoldoende aandacht, waardoor de indruk blijft bestaan dat aan mensen met een etiket een bepaalde persoonlijkheidsstructuur 'kleeft'. Door Derksen wordt onder meer het volgens hem weinig zeggende etiket 'dyslexie' genoemd.

Dyslexie is een neurobiologische conditie die manifest wordt in het onderwijs. Afhankelijk van de ernst en de beschermende factoren (bijvoorbeeld goed onderwijs!) kan dit al zeer vroeg in het onderwijs zijn of pas in het voortgezet onderwijs, bij het aanleren van de vreemde talen of wanneer de te lezen teksten langer en ingewikkelder worden. Voor de meeste mensen met dyslexie is het een enorme opluchting wanneer hun probleem met lezen en/of spellen een naam krijgt en eindelijk duidelijk wordt dat dit niets te maken heeft met domheid en/of luiheid.

Goede diagnostiek houdt in dat niet alleen gezocht wordt naar de oorzaak van de tegenvallende prestaties op school, maar ook dat gekeken wordt naar wat er aan kan worden gedaan. Met als doel dat de betreffende leerling het onderwijs kan (blijven) volgen dat past bij zijn intellectuele capaciteiten.

Dyslectici moeten altijd (veel) harder werken dan klas- of studiegenoten met dezelfde intellectuele capaciteiten en het is dan ook geheel onterecht hen te betitelen als 'een achterbankgeneratie die vooral zichzelf centraal stelt en in haar eigen leven weinig ervaring heeft met tegenslag en frustratie'.

Thea Kwee-de Swart, orthopedagoog-generalist/ GZ-psycholoog, Roermond

Graag minder Wilders

Al wat langer valt het mij op dat Wilders veel aandacht krijgt voor wat hij doet. Gewild of niet verschaffen de media hem een podium om zijn meningen ongebreideld te ventileren. Kennelijk is alles wat Wilders roept of twittert belangrijk nieuws. Ook de Volkskrant doet hier driftig aan mee.

Zie ook de voorname plaats die de PVV donderdag krijgt op zowel de voorpagina als op pagina 6 en 7.

Ik zit niet te wachten op overmatige 'informatie' over de PVV en het zou de Volkskrant sieren als zij haar lezers wat minder zou overvoeren met PVV-'nieuws'. Minder, minder is in dit geval zo gek nog niet.

Dirk Schoen, Schagen

Overdreven aandacht

Tot mijn grote ergernis tref ik als 'breaking news' op de voorpagina een grote foto van een kandidaat voor de lijst van Wilders. En of dat nog niet genoeg is volgen in Ten Eerste over twee volle pagina's nog enkele artikelen, groot opgemaakt en met smakelijke foto's verlucht.

Vanzelfsprekend is het juist om politieke partijen, ook de PVV, te volgen en hun handelen te voorzien van kritische kanttekeningen. Maar om daar een zo prominent nieuwsfeit van te maken, vind ik zeer overdreven en het is koren op de molen van Wilders. Door de opmaak krijgt hij toch maar weer veel aandacht. In onze beeldcultuur is dat mooi meegenomen en hij zal er blij mee zijn. Dat de tekst ook kritiek bevat zal hem niet deren, dit helpt hem in zijn strijd tegen de elite. Maar ik hoop dat ik voortaan van dit soort journalistiek verschoond mag blijven.

Jan Marinus, Adorp

De foto van Vicky Maeijer die donderdag op de voorpagina stond. Beeld anp

PVV zal weer blij zijn

De marketingafdeling van de PVV zal weer erg blij zijn met de Volkskrant van donderdag. De mooie Vicky Maeijer op de voorpagina levert ongetwijfeld de nodige stemmen op.

Bram de Vries, Bakkum

Hou divers geluid vol

Pierre de Vogel is bang dat de Volkskrant in een partijblad/orgaan voor de PVV verandert. Ik lees de krant om mijn opinie te vormen en dus ook informatie tot mij te nemen die niet per se in mijn politieke of economische straatje past. Een divers geluid, graag volhouden, Volkskrant!

Jelle Sepers, Rotterdam

Euthanasie

Op de voorpagina van de Volkskrant van vrijdag 6 januari stond een artikel over euthanasie bij wilsonbekwamen. Het verbaast mij dat levensbeëindiging ter beoordeling is van artsen. Niet alleen bij wilsonbekwamen, maar ook bij mensen die na allerlei chemokuren en bestralingen uitbehandeld raken en door de geneesheren en -dames niet meer geholpen kunnen worden.

Als een arts niets meer kan betekenen, dan dient hij er zich verder niet meer mee te bemoeien. Zijn rol als genezer is dan uitgespeeld. Bij wilsbekwaamheid moet het lot van de patiënt dan in eigen hand worden genomen, in overleg en samenwerking met mensen die een en ander deskundig begeleiden. Ook in het geval van wilsonbekwaamheid dient een arts zich, voor wat betreft de keuze van de patiënt, afzijdig te houden. Artsen moeten genezen en als dat niet meer lukt dan is de keuze aan de wilsonbekwame patiënt als die zijn keuze in gezondere tijden heeft bepaald.

J.W. Nieuwpoort, Alkmaar

Sloot slibt niet dicht

Het mag zo wezen dat exotische planten meer dan goed gedijen in de Nederlandse sloten, maar dat deze daardoor dicht zouden slibben, is een misverstand. De Nederlandse sloten worden jaarlijks verplicht door de boer geschoond. De Waterschappen zien hier al eeuwen op toe. Als aquatische ecoloog was ik hier jarenlang bij betrokken.

Y. Scheffer-Ligtermoet

E-woord

Het heeft nauwelijks gevroren of daar is-ie weer: de Elfstedentocht. Komt-ie of komt-ie niet? Er is een vuistregel dat het twee weken lang 's nachts tenminste 10 graden moet vriezen en dat daarbij de temperatuur overdag onder nul moet blijven, voordat er kans (ik herhaal: kans) is op een Elfstedentocht. Kunnen we afspreken dat het E-woord in het vervolg achterwege blijft totdat aan de voorwaarde in de vuistregel is voldaan? Alsjeblieft?

Thomas de Boer (geboren Fries), Groningen

Hond in park

In juni vorig jaar wandelde ik ontspannen in een park in Haarlem. Ik zag een grote hond keihard rennen en liep de andere kant op. Ik was toen 86 en een kwieke wandelaar. 15 seconden later lag ik bewusteloos op het asfalt. Het beest (een Staffordshire) botste in volle vaart van achteren tegen mij op. Met een ambulance werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Ik had een gescheurd schouderblad en leed hevige pijn. Ik kreeg een mitella en mijn zoon bracht me thuis.

Toen vier weken thuiszorg en intense wekelijkse therapie. Ik woon alleen en ben (was) onafhankelijk. Nu loop ik heel wankel met een stok. Mijn arts constateerde een trauma, waar ik nog steeds met therapie overheen tracht te komen.

In dit park moeten de honden worden aangelijnd.

Ik kijk uit naar genezing en hoop spoedig en stellig op een verbod van dit ras.

D.G. de With, Haarlem

Straffen

De politiebond vraagt terecht om zwaardere straffen voor diegenen die menen dat ze ongestraft hulpverlenende diensten mogen terroriseren. Terecht, omdat elke burger in dit land moet kunnen rekenen op ongestoorde hulpverlening in noodsituaties. Daarom gaan we graag aan de kant wanneer we het blauwe zwaailicht zien aankomen.

De straffen moeten volgens mij echter andersom: een zuiplap die vuurwerk gooit 5.000 euro, maar iemand die dat bij volle verstand doet 10.000! Iemand die nog in staat mag worden verondersteld te weten wat hij doet, kan niet zwaar genoeg gepakt worden.

B.J. Veentjer, Assen

Geweld tegen hulpverleners

Zij die hulpverleners bedreigen en mishandelen, moeten worden uitgesloten van hulp mochten zij ooit hulpbehoevend zijn.

Evert Jan Schuur, Nuenen

Oplossing

Opeens zie ik een oplossing voor de slachtoffers, en dan bedoel ik de hulpverleners, van consumentenvuurwerk. Niet meer hulpverlenen.

Josien Hoogland, IJmuiden

Laat patiënt beslissen

Een (groot) deel van de ellende van het lange wachten op een behandelingsplek binnen de psychiatrie zit in het vervolgtraject, dat veel mensen tijdelijk of blijvend nodig hebben om stand te kunnen houden in deze steeds snellere maatschappij.

Is de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) nodig bij een dergelijk overplaatsen, dan moeten daartoe niet-deskundigen beslissen. Het kost soms letterlijk maanden om hen ervan te overtuigen dat de door de patiënt, de naasten en de hulpverleners uitgezochte plek wél de juiste is. Tijdens die maanden wachten verslechtert niet alleen de als uitzichtloos ervaren situatie van de zich letterlijk niet gehoord voelende patiënt - en dat leidt niet zelden tot suïcidepogingen - maar ook die van anderen.

Laat patiënten met steun van naasten en deskundigen samen beslissen wat het meest haalbare is, en vertrouw op hun (zelf)kennis en kunde.

Mariska Jansen, psychiatrisch verpleegkundige, Franeker

Tijdens die maanden wachten verslechtert niet alleen de situatie van de patiënt, maar ook die van anderen. Beeld Joost van den Broek

Compromisme

Marianne Thieme en Ewald Engelen van de Partij voor de Dieren (PvdD) halen in hun bijdrage inhoud en vorm door elkaar. Het desastreuze kabinetsbeleid - de inhoud - is in hun ogen het gevolg van het compromis zoeken van de middenpartijen - de vorm. Het is de traditionele klacht van de kleine partijen die, aan de kant staand, hun principes niet hoeven te verloochenen en met dedain neerkijken op koehandel en handjeklap.

De beide laatste vormen mijns inziens de kern van onze coalitiepolitiek. Het is het zoeken naar een zo breed mogelijke vertegenwoordiging van standpunten van zo veel mogelijk partijen, vertaald in praktisch politiek handelen. Zou een alternatief, zoals in de VS, waar één partij het vier jaar voor het zeggen heeft, beter zijn voor de PvdD-standpunten?

Uiteindelijk gaat het niet zozeer om de partijen, maar om hun kiezers. En er zijn nog steeds veel meer kiezers voor de middenpartijen dan voor de PvdD. Dat heeft niets met 'compromisme' te maken, maar alles met de inhoud.

Pim Verver, Leiden

Idealistische politici

Ewald Engelen en Marianne Thieme geven in hun bijdrage in de Volkskrant van 4 januari een aardig inkijkje in waar we, volgens hen, in de politiek naartoe moeten gaan. Zij schrijven dat het Oekraïnereferendum, Brexit, Trump en het Italiaanse referendum hebben geleerd dat steeds meer burgers zijn uitgekeken op het 'compromisme'. Dat men het cynisme van de politieke leiders spuugzat is en snakt naar authentieke, idealistische politici .

Zoals Jan Roos, Nigel Farage, Donald Trump en Beppe Grillo?

Frans Jacobs, Losser

Snoepspek

Ik stel voor dat de Kamerleden Lodders en Ziengs zich ook even buigen over het wereldprobleem van de (snoep)spekken. En als de info op etiketten hun werkelijke zorg is, kunnen ze zich er beter hard voor maken dat de ingrediëntenlijsten verplicht worden afgedrukt in grotere letters dan puntgrootte 6 en niet meer zwart op een groene of donkerrode achtergrond of geel op oranje.

Annelies Jacobsen, Dordrecht

Letterlijk

Het woord 'letterlijk' moet in de zin 'De inwoners van de Iraakse stad Mosul worden letterlijk heen en weer geslingerd door de strijd tussen IS en het leger' niet letterlijk worden opgevat.

Frank Rijckaert, Doetinchem

Legitimatieplicht?

Er is veel opwinding, nu gebleken is dat de kerstmarkt-terrorist Amri via Nederland, België en Frankrijk naar Milaan is gereisd, met de trein, misschien ook met de bus. En veel politici roepen nu dat internationale trein- en busreizigers zich bij aanschaf van kaartjes zouden moeten legitimeren.

Zouden ze dat ook bepleit hebben wanneer hij de trein naar Hannover had genomen, vervolgens de bus naar München, en daar dan toevallig zou zijn staande gehouden? Wat is het verschil?

Het enige wat telt is dat er internationale samenwerking is om criminelen ook buiten het land van de plaats delict te kunnen opsporen en arresteren. En die samenwerking is er gelukkig in Europa. Het pleidooi voor strengere controles op reizigers is dan ook weer een typisch voorbeeld van achter de feiten en ook de primaire reacties van populisten aan hobbelen.

Wat wel zou helpen? Slimmere camera's, met gezichtsherkenning. En meer binnenlandse controles, zoals die van de Italiaanse politie.

Tiddo Bresters, Leiderdorp

Geen gas meer

Van de week een dagje naar Amsterdam geweest. Eind van de middag in een etablissement aan het Leidseplein een biertje genomen, een hapje genuttigd.

Vanwege de harde en frisse wind was het voor in de zaak niet echt warm. Omdat er toch vier gasbranders stonden vroeg ik of er één kon worden aangezet. 'Nee', zei de serveerster, 'dat kan niet, want er is geen gas meer.' En dat klonk mij, Groninger, als muziek in de oren. Hartverwarmend, zo'n ondersteuning vanuit Amsterdam.

Henk Tiggelaar, Groningen

Opleiding

Ik stoor me geweldig aan het onderscheid tussen laag- en hoogopgeleid.

Woensdag in de Volkskrant: laag-/lageropgeleiden ondervinden problemen bij een latere pensioendatum, het lichaam laat het afweten (Ten eerste, 4 januari). Ik begrijp dat ik niet alleen moet denken aan stratenmakers, maar ook aan verpleegkundigen en onderwijzers. Dat zijn toch hoog-/hogeropgeleiden?

Problemen met de latere pensioendatum hebben weinig te maken met het onderscheid tussen laag- en hoogopgeleid. Want naast lichamelijke ongemakken speelt stress een minstens zo belangrijke rol. En ik heb ook directeuren van grote ondernemingen aan stress ten onder zien gaan.

De laagopgeleiden die ik in mijn beroepsleven ben tegengekomen, beantwoordden bijna nooit aan de stereotypering die uit het artikel naar voren komt. Zij zijn, naast hun beroep, vaak ook nog penningmeester van een sportclub, voorzitter van een duivenvereniging of vrijwilliger in welke hoedanigheid dan ook. Ik heb daar altijd veel bewondering voor gehad. Als staffunctionaris in een mooie kamer met dito bureau en secretaresse voelde ik me vaak nederig bij zoveel maatschappelijke betrokkenheid. Zelf kon ik dat niet opbrengen.

Tom Vermeulen, Heemskerk

Martelaar

Ik las de bijdrage van Riffy Bol over religiewetenschap met pijn in het hart. Voor mij als rooms-katholiek met een theologiestudie heeft het woord martelaar een betekenis die het tegendeel is van die de schrijver hanteert en die overeenkomt met het taalgebruik in de islam. Daar is een martelaar iemand die zichzelf al strijdend de dood in jaagt met als doel zo veel mogelijk 'ongelovigen' hetzelfde wrede lot te laten ondergaan.

In de katholieke traditie heeft 'martelaar' deze kamikazegelijkenis totaal niet. De martelaren in deze traditie werden gemarteld en gedood vanwege het niet opgeven van hun geloof onder pressie, maar zij zochten het martelaarschap niet op noch maakten zij anderen tot slachtoffer.

Op de katholieke jaarkalender prijken veel van deze martelaren. Zo is Stephanus de eerste martelaar; 2 januari is zijn gedenkdag. Jezus wordt geen martelaar genoemd: hij was immers geen christen, maar een joods profeet.

Als ik lees dat de UvA 'studenten wil laten kennismaken met andere geloofsvormen dan het christendom', moet ik helaas vaststellen dat, alvast bij deze faculteit godsdienstwetenschap, het spraakgebruik van de islam, wat betreft het begrip martelaar, reeds de overhand heeft gekregen boven dat van het (katholieke) christendom. Zo wordt de angst van Geert Wilders dat de islam onze cultuur gaat bepalen, helaas door een feitelijke ontwikkeling als deze bevestigd. Overigens geen reden voor mij om daarom op Wilders te stemmen.

Jos Peeters, Tilburg

Afgang

De Volkskrant onthult de reacties in de ministerraad op de 'historische' afgang van Nederland als waarnemend voorzitter van de toenmalige Europese Gemeenschap op 30 september 1991, bekend als Zwarte Maandag. Het Nederlands voorstel voor een nieuw verdrag was in Brussel bijna unaniem verworpen. Staatssecretaris (Europese Zaken) Dankert werd - blijkens de vrijgegeven notulen - door ministers verweten dat hij een te optimistisch beeld had verstrekt van de kansen.

Wat het kabinet niet wist, was dat het Nederlandse voorstel grotendeels uit de koker van de Europese Commissie kwam. Ik kwam daar achter tijdens mijn onderzoek voor mijn proefschrift over Zwarte Maandag. Uit mijn gesprekken met oud-premier Lubbers en voormalig minister Van den Broek van Buitenlandse Zaker, vijftien jaar nadien, bleek mij dat zij nooit door Dankert waren ingelicht.

Mijn achterdocht was gewekt doordat enkele ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken midden in de zomer een hoogst gecompliceerde verdragstekst van honderd pagina's in onberispelijk Frans hadden vervaardigd. In diezelfde periode verbleef staatssecretaris Dankert wekenlang in zijn vakantiehuis in de Pyreneeën, waar hij onbereikbaar was.

De Europese Commissie onder Delors gebruikte Nederland om voor haar de kastanjes uit het vuur te halen. De Nederlandse hoofdrolspelers Lubbers en Van den Broek waren zich hier niet van bewust en 'gingen af als een gieter'.

Bob van den Bos, Den Haag

Proefschrift: Mirakel en Debacle - De Nederlandse besluitvorming over de Politieke Unie in het Verdrag van Maastricht

De Europese Commissie onder Delors gebruikte Nederland om voor haar de kastanjes uit het vuur te halen. Beeld anp

Klokgebeier heeft vooral niet-godsdienstige functies

In de krant lees ik geregeld over minarettenlawaai en klokgebeier. Nu zal het in een grote stad met die klokken wel wat anders zijn dan hier op het platteland. Toch wil ik de lezer graag op de hoogte stellen van de functie die de klok hier in het dorp heeft.

Eerste wetenswaardigheid: de kerktoren met zijn klok is niet in het bezit van de kerkelijke gemeente maar van de burgerlijke gemeente en dat is al eeuwen zo.

Tweede: het klokgebeier heeft een brede communicatieve functie. Hij bericht de tijd met slaan (elk half uur) en beiert (even) om acht uur 's morgens om alle inwoners op de hoogte te stellen van de start van de werkdag. Hij beiert om 12 uur om ook hen die op het land werken duidelijk te maken dat het tijd is om huiswaarts te keren om te eten. En nog eens om 18 uur: weer etenstijd. Buitenspelende kinderen weten zo: ik moet naar huis, want de klok beiert. Vóór het elektronische tijdperk beierde hij ook bij brand en andere calamiteiten.

We hebben hier drie kerken in het dorp voor verschillende kerkelijke genootschappen, maar de klok beiert bij de uitvaart van ieder geloof. (Moet je bij de gemeente aanvragen.) En inderdaad; als er een kerkdienst is in de kerk met de torenklok, beiert die ook. En dat is veel minder vaak tegenwoordig door het samengaan tot Protestantse Kerk in Nederland (PKN) van de Nederlandse Hervormde en Gereformeerde gemeenten. De PKN houdt de gewone diensten in de oud-gereformeerde kerk, omdat die gemakkelijker te verwarmen is dan de middeleeuwse NH-kerk. Bijzondere diensten vinden er nog wel plaats.

De oude kerk is inmiddels eigendom van de Stichting Groninger oude kerken en wordt voornamelijk gebruikt voor culturele doeleinden, maar ook voor het wekelijkse niet kerkgebonden stilte-uur.

Kortom: het luiden van de kerkklok heeft voornamelijk niet-godsdienstige functies (gehad).

Margreet Eertink, Oldehove

Nieuwjaarstips voor de onzichtbare bezorger

Ook deze vroege ochtend weer de Volkskrant op de deurmat. Nog nooit meegemaakt dat onze krant niet werd bezorgd. Aan het eind van het jaar heeft degene die de Volkskrant bezorgt inderdaad wel een extraatje verdiend. Misschien een tip voor Bernadette van Leeuwen die al twee jaar haar bezorger heeft gemist om dat extraatje te geven: ' s Avonds, voor ik naar bed ga, plak ik een envelopje met daarop geschreven 'Voor de bezorger van de Volkskrant' aan de brievenbus.

De volgende morgen staat er bovenaan de krant dik geschreven 'Dank U wel'. Ik doe dit al jaren zo. Gaat al jaren goed gezien de handgeschreven bedankjes op de voorpagina.

Cobie van der Heide, 't Harde

Bezorger gemist? Post 's morgens vroeg bij de voordeur, kan nooit missen. Dit heb ik al jaren zo gedaan, totdat dit jaar de bezorger zelf kwam.

Diny Geurts, Tolbert

Ook wij hebben dit jaar onze (nieuwe) bezorger niet persoonlijk ons jaarlijkse presentje kunnen geven. De wenskaart lag met de krant op de deurmat. Geïnformeerd bij een buurvrouw en ook zij had de bezorger niet gezien.

Iedere dag de krant keurig op tijd, door weer en wind. Onze bescheiden bezorger krijgt van ons een dikke pluim en morgenochtend vroeg plakken wij de envelop met inhoud boven onze brievenbus.

Ruud en Jeanny Heuzer, Abbekerk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden