Duur Tokio op zijn voordeligst

Dwaal door de tuinen van het keizerlijk paleis in Tokio, slaap in een capsulehotel en eet noodles onder de spoorbaan. In de duurste stad ter wereld kun je ook terecht met een klein budget.

'Sing?' 'No sing, only drinking a beer. Watching other people sing. Where is the bar?' Als je drie dagen in Japan bent, ga je Engels praten op zijn Japans. 'No sing...?' Het Japanse meisje achter de tafel overlegt even met haar collega.


Ik sta voor een soort receptie, waar Japanse gasten een voor mij onleesbaar document invullen. Ik moet wachten en kijk om mij heen waar de bar is. Misschien moet ik eerst betalen? Uiteindelijk komt het meisje aan met een afbeelding van een glas Kirin met daaronder geschreven 540 yen. Dat is 4,50 euro. Duur. Maar ook niet heel duur voor een fiks glas bier. Oké.


Het is elf uur in de avond in Tokio in de wijk Shimbashi - de wijk van de witte boorden, in Japan salaristrekkers genoemd. Nu zijn ze aan het stappen met collega's.


Weer moet ik wachten, totdat iemand met het bier aankomt. 'No Sing?', vraagt ze weer. 'Nee. No sing.' Opnieuw komt er een briefje waarop het getal 500 yen staat geschreven. Dat zal de toegangsprijs wel zijn. Een jongen begeleidt mij door een gang en opent de deur van een hokje waarin een bank staat met drie zitplaatsen en een enorm televisietoestel. '30 minutes', zegt hij. Ik snap er niets van. Op de televisie draait alleen een commercial. Ik nip aan mijn bier.


Na 25 minuten wordt op de deur geklopt. '5 minutes.' Mijn bier is allang op. Ik wil weg. Hier is geen bal te doen. Ik had mij karaoke anders voorgesteld. Als je wilt zingen, doe je dat voor een groot publiek in een bar of café. Maar Japanners sluiten zich met twee of drie mensen op in een kleine ruimte.


Voor dit avontuur ben ik 1.040 yen kwijt - nog geen tientje. Gelukkig, geen rib uit mijn lijf. Eigenlijk is Tokio niet zo duur, voor wie goed voorbereid gaat. Voor 1 euro krijg je 120 yen. Dat rekent gemakkelijk om. Enkele jaren geleden was dat 160 yen en toen gold een bezoek aan Japan al als extreem duur. Op het ranglijstje van duurste steden ter wereld staat Tokio niettemin op nummer één.


Mijn hotel, Dai Ichy Kangyo Annex, kost 15.000 yen (125 euro) per nacht, wat voor een zakenliedenhotel niet echt duur is. Ruime kamer, goede bedden, televisie, airco, bureau en heel goede douche. Het enige nadeel is dat de trein voorbijraast. Maar het Japanse treinverkeer houdt er wel rond middernacht mee op. Hoe rustiger, hoe duurder, zo geldt hier voor de hotels, merk ik al snel.


Voor wie 125 euro te duur vindt, zijn er talrijke goedkopere opties. Een groot voordeel van Japan: properheid gegarandeerd. In hostels zijn kamers voor 5.000 yen te krijgen. Het nadeel van hostels is wel dat die vaak ver van metro- en treinstations af liggen.


De goedkoopste en meest Japanse optie is overnachten in een van de capsulehotels, die meestal vlak bij stations zijn te vinden. Voor 3.000 yen is er een slaapplaats in een soort diepe lade, niet groter dan een ruime doodskist. In de wijk Shimbashi zijn vijf van dergelijke hotels, waarvan Japanse mannen - vrouwen mogen er helemaal niet in - gebruikmaken die 's avonds zijn doorgezakt en daardoor de laatste trein hebben gemist. Het kost mij veel zoekwerk er een te vinden, wat alleen maar kan betekenen dat ze niet bedoeld zijn voor toeristen.


Uiteindelijk blijkt het een deur te zijn naast een pink salon. Daar verlenen vrouwen mannen bij een drankje seksuele diensten- voor prijzen tussen de 10.000 en 20.000 yen. 'Only Japanese' wordt er meteen gezegd. De seksindustrie in Tokio is omvangrijker dan die in Amsterdam en Bangkok samen, maar niet op toeristen gericht. Westerse mannen die denken dat Japanse vrouwen weleens een forse blonde kerel willen, komen bedrogen uit. De prostituees die westerse mannen benaderen, zijn meestal van Chinese of Filipijnse afkomst.


In het capsulehotelmoet ik na het inchecken mijn schoenen uitdoen en krijg ik slippers plus een bruine pyjama aangereikt. Er wordt een kluisje toegewezen, waarin ik schoenen, spullen en kostbaarheden kan opbergen. De slaapplaats is op de derde verdieping. Van de zestig lades zijn er 's middags al drie bezet: allemaal door Japanse mannen van middelbare leeftijd die mij wantrouwend aankijken. Ik krijg een la toegewezen waarin een dekbed en een kussen liggen. Een medewerker die geen Engels spreekt, legt in gebarentaal uit hoe ik het licht en de televisie kan bedienen. Op de tweede verdieping bevinden zich de lounge en de badkamer.


Als ik rond middernacht in mijn lade duik, kan ik de slaap moeilijk vatten. Ik word alleen door een gordijntje afgeschermd van snurkende, hoestende en gorgelende Japanse mannen die te veel lijken te hebben gedronken. Om twee uur 's nachts is de herrie het hevigst. Zelfs mobieltjes gaan af, mogelijk de echtgenote die vraagt waar manlief blijft.


Om vijf uur staan de eersten al weer op. Voor negen uur moet iedereen zijn uitgecheckt. Je kunt je spullen niet achterlaten. Wie nog een nacht wil blijven, moet 's middags na drie uur opnieuw inchecken. De ervaring doet nog het meest aan militaire dienst denken en 30 euro is nog best wel duur.


Eten kan in Japan goedkoop, zo lang het Japans is. In Shimbashi zijn honderden restaurantjes, meestal klein en onder het spoor, die noodles met een prutje van rundvlees, kip en wat groente serveren. De maaltijden staan in de etalage, exact nagemaakt in plastic, zodat je ziet wat het is. Voor 300 yen (3 euro) kun je al terecht. Voor 1.000 yen krijg je een vullende maaltijd. Voor die prijs kun je ook in de meeste sushiketens eten.


De metro - Tokio kent een enorm netwerk - is de beste wijze van vervoer, hoewel er ook steeds meer wordt gefietst. De meeste fietsen worden niet op slot gezet, wat veel zegt over de veiligheid in de stad. Een dagkaart voor de metro kost 710 yen (7 euro). Dankzij het nummersysteem zijn de stations gemakkelijk te vinden, ondanks de namen in het Japanse schrift. De chique winkelwijk Ginza, de hippe wijk Shibuya en de uitgaanswijk Roppongi zijn aan te raden. Heel bekend is Akihabara, de elektronicawijk met al haar gadgets.


Wandelen en kijken kost niets. Voor de rust is een bezoek aan de tuinen van het keizerlijk paleis aan te raden - eveneens gratis - of aan een van de vele tempels, waaronder de Meji-schrijn. Een van de allerleukste gratis attracties is de vismarkt in Tsukiji, de grootste markt in Tokio en de grootste vismarkt ter wereld. Hier wordt elke ochtend voor 3.000 ton aan 450 soorten vis en schaaldieren geveild. Japanners eten jaarlijks 70 kilo vis, tien keer zoveel als Nederlanders.


Misschien willen de Japanners vanwege die lucht in hun eentje zingen.


NARITA EXPRESS

Wie argeloos op Narita Airport aankomt en moe en onzeker door het Japanse schrift een taxi neemt naar een hotel in de binnenstad van Tokio is veel geld kwijt. Die rit kost al gauw tussen de 20.000 en 30.000 yen (180 tot 240 euro). Maar er zijn voldoende alternatieven. De Narita Express, die binnen een uur naar het centrum van Tokio raast, kost slechts 2.940 yen - nog geen 25 euro. En is sneller dan een taxi. Er zijn nog goedkopere trein- en zelfs busverbindingen, maar die tochten duren minimaal twee uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden