Dutroux handelde alleen, verklaart zijn slachtoffer

'Ik heb al die tijd alleen Dutroux gezien en ik ben ook nergens anders heen gebracht. Alleen Dutroux heeft me aangeraakt.'

Tachtig dagen bracht Sabine Dardenne door in de gruwelkelder van het Monster van Marcinelle en voor het eerst in ruim zesenhalfjaar vertelt ze openlijk over haar ervaringen.

Verschillende Vlaamse en Franstalige kranten publiceerden gisteren een interview met de nu negentienjarige vrouw, die op 15 augustus 1996 samen met de een week eerder ontvoerde Laetitia Delhez werd bevrijd uit de woning van Marc Dutroux bij Charleroi. Radio en tv wilde ze niet te woord staan. In de kranten ontbreken recente foto's.

Maar in de aanloop naar het proces, dat mogelijk dit najaar begint, wilde ze toch haar verhaal doen. Advocaten van de verdachten en procureur Bourlet hadden vraagtekens bij haar getuigenissen geplaatst. Ze zou onder invloed van bedwelmende pillen zijn geweest en om die reden niet goed in staat zijn de gebeurtenissen nauwgezet te reconstrueren.

Sabine corrigeert. 'Ik heb iedere seconde van die tachtig dagen bewust beleefd. Er is nooit iemand anders in de kelder geweest', vertelde ze De Standaard. Alleen kort na haar ontvoering, op 28 mei 1996, werd ze gedwongen rohypnol te slikken nadat Dutroux haar in een bestelbus had getrokken.

De verklaringen van deze kroongetuige in het proces ondergraven de overtuiging van velen in België die menen dat Dutroux deel uitmaakte van een netwerk, waarin meisjes 'op bestelling' van de straat werden geplukt en misbruikt.

Binnenkort beslist de kamer van inbeschuldigingstelling in Luik wie er voor een juryrechtbank moeten verschijnen. Eerder bepaalde de rechtbank in Neufchâteau dat naast Dutroux alleen zijn vrouw Michelle Martin en handlanger Michel Lelièvre moeten worden doorverwezen.

Sabine Dardenne zegt uit te kijken naar het proces. 'Daar wil ik hem in de ogen kijken en bewijzen dat hij me niet klein heeft gekregen, dat ik weer leef.' Dutroux, die haar fifille noemde, klein meisje, had haar voorgespiegeld dat hij haar beschermde tegen een bende die haar wilde vermoorden, nadat haar ouders hadden geweigerd een losgeld te betalen. 'Ik haatte hem om wat hij deed met mij, maar tegelijkertijd haatte ik hem niet, omdat ik dacht dat hij me hielp'.

Op een kalender in de kelder, waar ze slechts oud brood en bedorven gehaktballen in tomatensaus te eten kreeg, hield ze met het plaatsen van kruisjes bij wanneer Dutroux haar had bezocht. De toevoeging van een sterretje betekende misbruik.

Ze is nu bezig haar leven op te bouwen. Sabine werkt voor een postorderbedrijf, maar hoopt op een betrekking bij de politie of het leger. Contact met Laetitia heeft ze niet meer. Zelf ziet ze het niet praten over wat Dutroux haar heeft aangedaan als 'de beste remedie'. Psychiatrische hulp wijst ze af. 'Maar ik maak me geen illusies: ook al praat ik er niet over, het zal me altijd blijven achtervolgen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden