Dumoulin houdt vast aan opgedane kennis: rust bewaren als je bent afgestapt

Zelfs na de beginnersfout die hem vrijdag de roze trui kostte, ondergaat Tom Dumoulin de Giro d'Italia op onverstoorbare wijze. Het is een overlevingsstrategie die hem zondag toch nog de eindzege kan brengen.

Beeld anp

Zo'n twee minuten nadat hij naar eigen zeggen als een rookie de roze trui in de Giro d'Italia verloor, staat Tom Dumoulin vrijdag in alle rust toe te kijken hoe een mecanicien voor de bus van zijn ploeg Sunweb zijn fiets vastzet. Daarna klimt hij in het zadel en begint uit te trappen. Hij vraagt een verzorger om een hersteldrankje.

Om hem heen verdringen zich cameraploegen, fotografen en verslaggevers. Geduldig legt hij uit wat er aan schortte vandaag. Geen goede benen. Een beginnersfout door ver achterin het peloton te fietsen. Dan draait hij zich om, zoekt de verzorger en zwaait met zijn bidon. 'Dit is een smoothie, geen hersteldrankje.'

Het tekent zijn bijna flegmatieke houding in deze honderdjarige Giro. Dumoulin heeft de afgelopen anderhalve week over zijn roze leiderstrui de mantel van de onverstoorbaarheid aangetrokken. Hij is een renner die zich niet laat voorhouden wat wel of niet hoort. Als hij zich kut voelt, zegt hij dat hij zich kut voelt. Het is zoals het is.

Liveblog

Om 16:47 is het zover: de beslissende tijdrit voor Tom Dumoulin. In ons liveblog melden we de tussentijden en achteraf de reacties.

Van conventies in de wielrennerij trekt hij zich weinig aan. Gewoon man en paard noemen als hij zich ergert aan concurrenten. Rondewinnaars Vincenzo Nibali en Nairo Quintana neemt hij de maat. Zelfs de landgenoten Steven Kruijswijk en Bauke Mollema krijgen een veeg uit de pan. De volgende dag, vrijdagmorgen bij de start in San Candido, schudt hij Nibali al weer de hand. Hij heeft niks tegen hem, alleen zijn manier van rijden beviel hem niet.

Achteraf gezien, geeft hij vrijdag toe, reageerde hij misschien wat te opgefokt. 'Het was niet erg respectvol.' Maar zo zat het gisteren, zo zit het vandaag. De voormalige student gezondheidswetenschappen, die pas op zijn 15de begon met hard fietsen, zei het al eerder: 'Ik ben een snelle leerling.' Zondag, als tussen Monza en Milaan de afsluitende tijdrit wordt gereden, zal blijken of hij genoeg gestudeerd heeft, hij staat tweede op 38 seconden van Nairo Quitana. Nibali staat weer vijf seconden achter hem.

Van conventies in de wielrennerij trekt Dumoulin zich weinig aan. Gewoon man en paard noemen als hij zich ergert aan concurrenten. Beeld anp

Zijn opstelling is ook een overlevingsstrategie. Zijn eerdere ervaringen met leiderstruien om de schouders, in de Vuelta in 2015 en de Giro van vorig jaar, hebben hem en zijn ploeg wijzer gemaakt. Allereerst lessen voor koers zelf. Hoogtestages, minder wedstrijden in het voorjaar en je niet gek laten maken als je tegenstanders er vandoor gaan.

Zeker zo belangrijk is deze opgedane wetenschap: de rust bewaren als je bent afgestapt. Afgelopen donderdag was hij wat te emotioneel geweest; een scheurtje in de mantel. Emoties horen in de wedstrijd zelf, weet hij. Daarin toont hij zich de topsporter die ook hard kan zijn. Hij scheldt Mollema de huid vol als die hem naar zijn gevoel onvoldoende assistentie biedt. Geen misverstand, zegt zijn ploegleider Aike Visbeek, Tom kan ook met zijn vuist op tafel slaan als er iets is misgegaan. Maar de impulsiviteit van het begin is aan het afbotten.

Dumoulin finisht en verliest de roze trui. Hij staat nu tweede op 38 seconden van Nairo Quitana. Nibali staat weer vijf seconden achter Dumoulin. Beeld anp

De hectiek rondom de trui ondergaat hij bijna gelaten. Daar moet je je niet tegen verzetten. Die energie kun je beter bewaren voor de uren in het zadel. Daarom is er geen spoor van irritatie als hij telkens de vraag krijgt wie zijn grootste concurrent is ('Quintana') en of hij al even groot is als Chris Froome en Quintana ('Dat moet nog maar blijken'). Daarom slentert hij op de laatste rustdag ogenschijnlijk welgemoed naar het zwembad bij het hotel in Boario Terme, waar fotografen een sullig decortje voor hem hebben opgesteld: een fiets en een ligbedje. Na twintig seconden ruggelingse houding is het overigens wel mooi geweest.

Daarom zoekt hij niet naar een verdediging op de vraag of hij wantrouwen bespeurt als Italiaanse kranten zijn prestatie onderweg naar het heiligdom Santuario di Oropa 'monsterlijk' noemen. Wie kan zoveel vermogen wegtrappen? Nee, hij dacht niet dat de kwalificatie achterdochtig was bedoeld. Hij zei het vooral als een compliment te beschouwen. Het glijdt van hem af.

Ploegleider Aike Visbeek zegt dat Tom ook met zijn vuist op tafel kan slaan als er iets is misgegaan. Beeld anp

Opgehouden wordt er niks. Eerlijk duurt het langst. Hij bezocht voor het vertrek in het dorpje Castelliana het graf van de Italiaanse wielerlegende Fausto Coppi. Niet uit eerbied, de organisatie had het hem gevraagd. Nee, de details van de rivaliteit tussen Coppi en Gino Bartali kende hij niet. Hij is geen kenner van de wielergeschiedenis.

Nee, hij dacht tijdens de klim naar Santaurio di Oropa niet aan Marco Pantani, de gedrogeerde piraat, die daar net iets harder dan hij omhoog raasde. Hij herinnerde zich wel dat ploeggenoot Albert Timmer er in 2014 vooraan reed.

Het klinkt na al die openheid dan ook niet als slijmen als hij zegt dat hij van Italië houdt, dat hij er graag op vakantie gaat. Daarom zijn er ook Italianen die een spandoek met zijn naam omhoog houden. Zo doorstaat Tom Dumoulin de Giro, zo wacht zondag misschien alsnog het roze op het Piazza Duomo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden