Dumb Type biedt clichés over de dood

Julidans. (OR) door Dumb Type. Stadsschouwburg Amsterdam, 5 juli. Herhaling aldaar op 7 en 8 juli...

DANS

Na de dood wacht ons een strandstoel met uitzicht op een wijdse, witte horizon. Waarschijnlijk hoor je nog een laatste echo van je hartslag. Het sterven zelf voelt als een afdaling door de Alpen. De eerste haarspeldbocht neem je met 80 kilometer per uur, de overige met dubbele snelheid. En voordat je aan deze laatste reis begint, lever je nog even strijd in de operatiekamer.

Zo krankzinnig manifesteert zich de grens tussen leven en dood. Tenminste, als we het Japanse gezelschap Dumb Type moeten geloven. Zondag opende de groep het Amsterdamse festival Julidans met (OR), een performance met dans en videobeelden waarin de eeuwige rust en de gang er naar toe met bovenstaande metaforen worden verbeeld.

Het eerste kwartier biedt Dumb Type een subtiel spervuur van zintuigelijke prikkels. De voorstelling start met een zoeklicht over de hele breedte van het horizondoek. Dan nemen korte hallogeenerupties het over, zodat je blikveld wordt bevlekt met spikkels.

Tussendoor hoor en zie je de explosie van curves van ontregelde hartslagen. En uiteindelijk licht het witte screen helwit op zodat je je even in een nog niet ontdekt zonnenstelsel waant. In deze lichtshow vragen de dansers langzaam de aandacht. Af en toe gebruiken ze gestroomlijnde operatietafels als turnbok. Door de stroboscopische lichtstroom doet hun dansidoom denken aan een stripverhaal van schaduwpoppetjes.

Deze pulserende regie zorgt in het begin voor een zinderende spanning. Maar de variatie in de bewegingen is te minimaal om tachtig minuten te boeien. Meer dan lopen, liggen, rennen en rollen in gefragmenteerde lichtflitsen laten de dansers niet zien.

Ook het 'verhaaltje', voor zover Dumb Type dat met deze multimedia-performance wil vertellen, is geënt op clichés over leven, dood en ziekenhuisseries. Soms meen je even te zijn beland in een satirisch bedoelde beeldroman over de Operartion Room, compleet met zusters die uit de kleren gaan en lijken die wakker schieten. Maar dit toonbeeld van multimedia-theater verloopt uiteindelijk in een futuristisch aangezet, niet geslaagd doktersromannetje.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden