Duizenddingendoekje

'HOGERE mechanieken' is de titel van een nieuw verhaal van Marja Pruis dat te lezen is in het net verschenen 'romantische nummer' van Bunker Hill....

Alleen al de wijze waarop de man begint te dromen van een nieuwe kans: 'Maar de vonk zou weer overslaan, dacht Lothar, ojéja, want hij speelde Gérard Depardieu en Hilde was Fanny Ardent. En dus zag hij haar een paar dagen later, onverwacht, in de supermarkt, ter hoogte van de schappen kattenvoer.' Waarna de schrijfster besluit om de twee overspeligen in een Franse film te laten spelen opdat 'het rauwe sekswerk van voorheen gefilterd (werd) met een zepig licht, waardoor het passierood naar roze begon te neigen. Melancholisch roze.'

Dat het hierna niet meer goed komt zal duidelijk zijn, maar het knappe is dat heel lang in het ongewisse blijft of alles zich nu alleen maar in het hoofd van Lothar afspeelt of dat er toch meer aan de hand is. Het antwoord op deze vraag laat waarschijnlijk op zich wachten tot begin 2002 Bloem, de roman waaruit dit verhaal een voorpublicatie is, verschijnt.

Hoe goed dit verhaal ook is, gelukkig is het niet het enige in Bunker Hill dat het lezen waard is. Negen verhalen van opvallend veel vrouwelijke schrijvers, afgewisseld met gedichten van Menno Wigman, Maria Barnas, Hans Dekkers en Tommy Wieringa. Met als verbindende factor de liefde, 'maar zoals we allemaal weten kent de liefde vele gezichten, dus of er sprake is van romantiek in de knusse, ouderwetse betekenis van het woord, moet u zelf maar uitmaken', aldus de redactie.

Knus en ouderwets is het in ieder geval niet in het leven van het Telemeisje van Wanda Reisel: 'Ik ga uit eten met mannen in grote hotels, en dan het gebruikelijke ritje. De hotellift. De hotelbadkamer. Het hotelbed.' Ook de hoofdpersoon in Pam Emmeriks verhaal I love you in de bosjes moet met weinig genoegen nemen. Het grootste compliment dat zij krijgt komt van haar vader als deze haar fluisterend 'zijn duizenddingendoekje' noemt.

De enige buitenlandse bijdrage komt van de hier nog totaal onbekende Amerikaan Richard Yates. Deze in 1992 overleden schrijver publiceerde begin jaren zestig zijn eerste roman Revolutionary Road waaruit vertaalster Marijke Emeis een kort fragment koos over de 'grote sentimentele leugen van de buitenwijken'. In nog geen anderhalve bladzijde zet Yates een uitermate schrijnend huwelijksdrama neer en het is dan ook zeer terecht dat Emeis haar inleiding afsluit met de oproep 'Welke Nederlandse uitgever durft?'

Ook al stemt de inhoud van deze romantische Bunker Hill niet altijd even romantisch, toch is dit zomernummer wel degelijk geschikt 'voor op het strand, in de tuin of in een donkere, koele hoek van een vakantiehuis', zoals de redactie had voorspeld. Daar komt nog bij dat Bunker Hill zich ook deze keer weer niet heeft laten verleiden om over literatuur te schrijven, en het zal duidelijk zijn dat dit tijdschrift in de korte duur van zijn bestaan al een niet weg te denken plaats in de Nederlandse literatuur heeft ingenomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden