Bericht uit Parijs

Duitse kakkerlakken in de Parijse wijk Montmartre

In het kielzog van de bewoners die de afgelopen weken terugkeerden na lange vakanties op het platteland of aan zee, doken ongenode gasten op in onze flat in Montmartre. ’s Avonds kwamen ze tevoorschijn, schijnbaar uit het niets, om doodgemoedereerd door onze keukens te trippelen. ‘Cafards’, prevelden mijn buren in het voorbijgaan, alsof het een banvloek betrof. Kakkerlakken.

Toen ik ze voor het eerst zag had ik niet door dat die kleine kevertjes op de keukenvloer in feite jonge kakkerlakken waren. Ze leken, geluk bij een ongeluk, in niets op de horrorexemplaren waar ik op reis in het Verre Oosten wel eens oog in oog mee had gestaan. Maar ook in Europa worden kleine kakkerlakjes groot. Niet zo groot als hun Aziatische neefjes, maar al gauw een centimeter of twee. Genoeg om aan iedere twijfel een einde te maken.

Dode Duitse kakkerlak in een appartement te Parijs. Beeld AFP

De eerste paar dagen vroegen we ons af voor welk naderend onheil deze plotselinge verschijning van ongedierte de voorbode kon zijn, maar die vraag werd door de beestjes zelf al snel ondubbelzinnig beantwoord: voor nog meer kakkerlakken. Ze vermenigvuldigden zich exponentieel.

De kakkerlakkensoort in kwestie, de Duitse kakkerlak, blijkt in Parijs prima te gedijen. Alleen al in het arrondissement waar ik woon zitten drie winkels die gespecialiseerd zijn in kakkerlakkenbestrijding. Ik kocht er twee soorten gif. Niet lang daarna las ik op internet over een onderzoek waaruit bleek dat Duitse kakkerlakken binnen één generatie resistent kunnen worden tegen vrijwel alle insecticiden.

Mijn buurman weet de plaag aan de nieuwe huisbaas. Die liet de flat versloffen, met een kakkerlakkeninvasie als resultaat. Dat de man zijn telefoon nooit opnam, moest daarbij als veeg teken worden gezien, net als het feit dat hij niet in Parijs woont maar in Lyon.

Volgens de Duitse onderbuurvrouw was het de schuld van de nieuwe bewoners. Vroeger, toen er alleen nog oude bewoners waren, zaten er immers nooit kakkerlakken, redeneerde mevrouw Bauer, die al veertig jaar in de flat woont. De nieuwe bewoners, ‘alleen maar jonge mensen’, groeten niet in het trappenhuis en zetten de muziek te hard. Nu hadden ze tot overmaat van ramp een kolonie kakkerlakken meegenomen. Ze zei het alsof het kwade opzet betrof.

Voor ik het wist zat ik bij Frau Bauer aan de keukentafel, tussen koekoeksklokken en ingelijste portretten van de vorige paus. ‘Ze zijn bijdehand hoor’, zei ze, terwijl ze in ladekastjes en dressoirs aan het rommelen was. ‘Ze eten gewoon met je mee, zonder het te vragen.’ Vermoedelijk doelde ze op de kakkerlakken, maar het kan ook dat ze het nog steeds over de nieuwe bewoners had.

‘Laurierblaadjes!’, riep mevrouw Bauer ineens triomfantelijk. ‘Die moet u verkruimelen. Daar houden ze niet van.’

Na dit onverwachte intermezzo overhandigde ze me een handgeschreven briefje met een telefoonnummer. De nieuwe huisbaas, die per ongeluk zijn telefoon had opgenomen, had haar aangeraden dit nummer te bellen, maar dat gaf keer op keer geen gehoor. Het was allemaal erg toevallig. Kon ik niet eens bellen? Misschien dat ze wel wilden luisteren als ze gebeld werden door een jongeman.

In de daaropvolgende dagen drongen zich de conclusies op. Het telefoonnummer op het briefje van mevrouw Bauer bestaat niet, en kakkerlakken zijn niet alleen resistent tegen vrijwel alle insecticiden, maar ook tegen laurierblaadjes. Het is allemaal erg toevallig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden